Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ჯანი როდარი’

შინ, ძველ თაროზე, ერთი წიგნი მიდევს.

თითქოს არაფერი განსაკუთრებული. არც ბებია ასტრიდის შედევრია, არც გურამ პეტრიაშვილის ან დონალდ ბისეტის ზღაპრების კრებული, არც მათიუშია და არც “სალამურას თავგადასავალი”. ყდაც სადაა, მწვანე ფერში გადაწყვეტილი. სიმპათიურია, მაგრამ რა გითხრათ, უკეთ გამოცემული საკითხავიც გვინახავს.

საბავშვო კია, მაგრამ ჩემი საყვარელი “ნაკადულის” – არა. რატომღაც “ხელოვნებას” დაუბეჭდავს.

ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი წიგნია. ოღონდ მხოლოდ ერთი შეხედვით.

სათაურიც მარტივი აქვს – “ფილმი-ზღაპრები”. სინამდვილეში, ფილმების კი არა, მულტფილმების სცენარებია.

ცხრა წლისას მაჩუქეს. იმ დროს წიგნებს ჩემითაც გადასარევად ვყიდულობდი ბათუმში, შაუმიანის ქუჩაზე, ციცქნა წიგნების მაღაზიაში, მაგრამ ამას, რატომღაც, ავცდი. დედამ მომიტანა.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკა

მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკა :)
რაღა დროს შენი საბავშვო წიგნებიაო – ჩემთვისაც უთქვამთ და მეგობრებისგანაც გამიგია – საკითხავი დაგვიწუნეს, ნამეტანი დაგგვიანებიათო.

სხვისი არ ვიცი და მე თუ მკითხავთ – მტკნარი სისულელეა.

ერთი, რომ ლინდგრენს, როდარის და ბისეტს მკითხველის ასაკი გემოს ოდნავადაც არ უკარგავს – შედევრი შედევრად რჩება.

მეორეც, საბავშვო ისეთ წიგნს ჰქვია, რომელსაც, რაც ადრე წაიკითხავ, მით უკეთესი, თორემ არავის დაუწესებია, უფროსებმა ხელი არ დააკარონო.

ჰოდა, მეც წიგნის მაღაზიიდან როგორ გამოვალ, ფერად-ფერადი გამოცემებით დახუნძლულ განყოფილებებს თუ არ ჩამოვუარე საგულდაგულოდ –  ემანდ, ახალი არაფერი გამომრჩეს-მეთქი.

მე შენ გეტყვი, ცოტაა. პატარებისთვის მგონი, ყველაზე მეტს ბეჭდავენ გამომცემლობები და სწორადაც იქცევიან – ერთგულ მკითხველზე იმთავითვე ზრუნავენ. აბა, კერუაკის და კუტზეეს დამფასებელი ციდან ხომ არ ჩამოვარდება, შარლ პეროთი და ტუვე იანსონით თუ არ დაიწყო?!

ერთი სიტყვით, ძალიან მინდა, დღეს მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკაზე გიამბოთ – გულის სიღრმეში ყველაზე მეტად რომ მიყვარს.

(more…)

Read Full Post »

Gianni Rodari. Gelsomino in the Country of Liars

ამ კვირის ბოლო, მოგეხსენებათ, კლარა ცეტკინისა და როზა ლუქსემბურგის წყალობით, ჩვეულებრივზე გრძელი გამოდგა. თანაც, ისეთ ნოსტალგიურ და რეტრო განწყობაზე ვიყავი, ძველი წიგნების ფურცვლა დავიწყე და ჯანი როდარის “ჯელსომინოს” რომ მივადექი, შევრჩი კიდეც.

ბავშვობის მოგონებებმა ისე ამიჩუყა გული, მიმოფანტული წიგნები იქვე დავტოვე, რასაც სხვა დროს არაფრის დიდებით არ ვიზამდი, სავარძელში მოვირთხე ფეხი და ცხვირი დიდი ხნის გადაუშლელ ფურცლებში ჩავრგე.

ნელ-ნელა ვკითხულობდი, ვაგემოვნებდი და ვგრძნობდი, როგორ მომნატრებოდნენ ყველანი – ჯელსომინო თავისი არაჩვეულებრივი და მქუხარე ხმით, თათგანწირული ბლოგერი – კედელზე ვარდისფერი ცარცით მიხატული ფეხცანცარა ციცუნია, მუხლჩაუხრელი ბენვენუტო… მხატვარი ბანანიტოც აქ იყო, დეიდა სარიყლაპიაც, რომოლეტაც, დირექტორი დომისოლიც, თქვენ წარმოიდგინეთ, ქვეყნის პირველი ცრუპენეტელას – მეფე ჯაკომონის დანახვაც კი გამიხარდა, თავისი პარიკებიანად. აი, კალიმერ თამასუქის ატანა კი ნამდვილად არ შემეძლო – ეგ საზიზღარი, ეგა. ახია მაგაზე, რაც დაემართა.

(more…)

Read Full Post »

Nussknacker und  Mäusekönig.

ათასგზის გამეორებული, ლამის გაცვეთილი ფრაზაა – ყველა წიგნს თავისი დრო და განწყობა აქვსო.

განა რამე ემატება ან აკლდება, მაგრამ მაინც უკეთესია, “სალტკროკელები” ზაფხულში გადაიკითხო, ფამუქის “თოვლი” კი ფანჯრის მიღმა ხვავრიელ ბარდნას ააყოლო – სულ სხვა ეშხი აქვს და სხვა გემო.

ბიბლიოთეკის და “ქინდლის” წყალობით, მადლობა ღმერთს, ლიტერატურული სასუსნავი არ მელევა და იმის ფუფუნებაც მაქვს, საკითხავი გულარხეინად შევარჩიო.  დეტექტივებს და Sci-Fi-ის შაბათ-კვირისთვის ვინახავ, შორ გზაზე წასულს თან რაიმე მსუბუქი და სათავგადასავლო მიმაქვს და წიგნის ფესტივალებზე, სტელაჟებს შორის ოთხდღიანი წანწალისას, ჩანთაში არტურო პერეს-რევერტეს “დიუმას კლუბი” მიდევს – ისე, ყოველი შემთხვევისათვის.

ჰოდა, ამ ყველაფერთან ერთად, საგანგებოდ მომარჯვებული, საშობაო წიგნებიც მომეძებნება, დეკემბრიდან იანვრამდე, ახალ ნუგბარს რომ ვაყოლებ. დღეს ზუსტად ამ წიგნებზე მოგიყვებით.

(more…)

Read Full Post »

Gianni Rodari. Il romanzo di Cipollino

საიდუმლო არავისთვის არ არის, რომ ბავშვები ხახვზე მაინცდამაინც არ გიჟდებიან და არც გაემტყუნებათ – კაცმა რომ თქვას, რა საყვარელია მწარე, მძაფრი სუნის მქონე, შეუხედავი ბოლქვი, რომელსაც ნებისმიერ წუთს შეუძლია, ცხარე ცრემლით გატიროს. თუმცა, მაინც არსებობს ერთი ხახვი, რომელზეც უკლებლივ ყველა პატარა ჭკუას კარგავს. მას ჩიპოლინო ჰქვია და მზიან, ხმაურიან იტალიაში ცხოვრობს. მართალია, აქედან საკმაოდ შორსაა, მაგრამ მისი გმირობის ამბებმა ჩვენამდეც მოაღწია და ახლა, დარწმუნებული ვარ, ვინმეს თვალში რომ ჩაგივარდეთ, თითსაც არ ამოისვამთ. არადა, როგორი მოსათმენია ხახვი თვალში?

ჩიპოლინოს მამას – მოხუც ჩიპოლონეს პრინცი ლიმონოსთვის კოჟრზე რომ არ დაებიჯებინა, არაფერიც არ მოხდებოდა – იცხოვრებდა ხახვების მრავალრიცხოვანი ოჯახი თავის ბუდრუგანაში და მათი ამბები იქაურობას არ გასცდებოდა. ამ პრინცმაც რაღა მაინცდამაინც ის დაკოჟრილი ფეხი მიუმარჯვა საწყალ ჩიპოლონეს – თუ ასე სტკიოდა, შეეძლო, ცოტა მეტად გაფრთხილებოდა. სტაცეს უდანაშაულო ბერიკაცს ხელი და ციხეში გამოამწყვდიეს.

(more…)

Read Full Post »

library

კარგად მოგეხსენებათ, მოლი ბლუმი  ბლოგის დაარსებიდან დღემდე სტუმრებს უკვე წაკითხული და მოწონებული წიგნების შესახებ უამბობდა. ახლა კი ოდნავ განსხვავებული პოსტის დაწერა მაქვს განზრახული.

Must read პრინციპის მომხრე არასოდეს ვყოფილვარ და ამ მხრივ არც განსაკუთრებული თანმიმდევრობა მაქვს დადგენილი, მაგრამ ორიოდე დღის წინ ჭიამაიას წამოწყებული თეგ-თამაში იმდენად მომეწონა, რომ გადავწყვიტე, იმ ათი წიგნის შესახებ გიამბოთ, რომელთა წაკითხვასაც უახლოეს მომავალში ვგეგმავ.

იმით დავიწყებ, რომ საერთოდ, პოსტმოდერნიზმი მიყვარს, განსაკუთრებით კი “თურქი უმბერტო ეკოს” შესრულებით. ამიტომ ორჰან ფამუქის “თოვლს” დიდი ინტერესით ველოდებოდი. მეორე დღეა, თაროზე მიდევს და ხელსაყრელ დროს ვარჩევ – ასეთი წიგნები ნება-ნება უნდა დააგემოვნო.

(more…)

Read Full Post »

როგორ უნდა მოიქცე, თუ კვირაში ექვსი დღე სამსახურის საქმეების გამო მუდმივად მოგზაურობა გიწევს, შინ კი ამ დროს პატარა გოგონა გელოდება, რომელსაც შენს მიერ ნაამბობი ზღაპრის გარეშე დაძინება არ შეუძლია?

როგორ და… ზღაპარი ტელეფონით უნდა მოუყვე.

მერე რა, თუ კბენია ტარიფების გამო იძულებული ხარ, სათქმელი შეამოკლო… მერე რა, რომ ყოველ საღამოს ახალი ზღაპრის გამოგონება გიხდება, რადგან ძველები უკვე სამ-სამჯერ უამბო დედამ… სამაგიეროდ, ტელეფონისტი ქალები სხვა კლიენტებს ყურადღებას აღარ აქცევენ და სულგანაბულნი გიგდებენ ყურს, პატარა გოგონა კი გაღიმებული და ბედნიერი იძინებს. ეს კი ამქვეყნად ყველაფერზე მნიშვნელოვანია.

ვარეზეს მკვიდრი სინიორ ბიანკი წამლებით მოვაჭრე ფირმაში მსახურობს და მთელი იტალია კუნჭულ-კუნჭულ აქვს შემოვლილი. თუმცა, რაც არ უნდა დაღლილი იყოს, მაინც დაუღალავად თხზავს ახალ-ახალ, ზოგჯერ გასართობ, ზოგჯერ გულისამაჩუყებელ, ზოგჯერ კი ჭკუის სასწავლებელ ისტორიებს.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: