Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ჭადრაკი’

otar sephiashvili

ახლა, ალბათ, ბევრი არ დაიჯერებს, მაგრამ ჩვენს დროს კინოს დღე არსებობდა.

ფილმებს სხვა დღეებშიც ვუყურებდით – ხან რუსული არხი გამოიმეტებდა რამეს, ხან კინოში წავიდოდით, არდადეგები ხომ ლამის მხოლოდ “ცისკარას” ხათრით მიხაროდა… დილის ძილიც კი არ მენანებოდა – თერთმეტ საათზე პირდაბანილი და გამოწკეპილი ვიჯექი ეკრანთან (სად იყო მაშინ საძინებელში ტელევიზორის ფუფუნება).

კინოს დღედ მაინც შაბათი მიიჩნეოდა.

“ილუზიონის” დღე.

მოვილევდი სკოლას (ვსწავლობდით მაშინ შაბათობით), ჭადრაკს და ასე, რვის მერე იწყებოდა ნანატრი უსაქმურობა.

“ილუზიონს” ველოდით მთელი ოჯახი.

ალბათ ისე მოვკვდები, არასოდეს დამავიწყდება მუსიკალური ქუდი,  “Le Tonnerre De Dieu”-ს აწ უკვე ლეგენდარული საუნდტრეკი. თუმცა მე უფრო ძველი დასაწყისიც მახსოვს, სტატიკური კადრით და გულბრყვილო, სასაცილო მუსიკით.

არც ის თმაჭაღარა კაცი დამავიწყდება, განუმეორებელი, საყვარელზე საყვარელი დიქციით კინოზე რომ ჰყვებოდა.

ოთარ სეფიაშვილი – “კაცი-ილუზიონი”.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

 

 

SONY DSC

სათაურმა თუ გაგაკვირვათ და ეს დაბეგვილი სნიკერსი რაღა ჯანდაბააო, იფიქრეთ, ნუ აჩქარდებით – პოსტის ბოლოს ყველაფერს აგიხსნით.

მანამდე შოკოლადზე ვილაპარაკოთ.

ერთხელ უკვე დავწერე შოკოლადზე, მაგრამ, უკბილო ხუმრობისა არ იყოს, ჩემი ბლოგია და მოტოციკლს იქ დავკიდებ, სადაც მინდა. თემის გამეორება არავის აუკრძალავს.

ესეც არ იყოს, შოკოლადია, სამარხვო წვნიანი ხომ არა – ნამდვილად იმსახურებს მეორე პოსტს.

კოლეგა ბლოგერს ეწერა ერთგან, შოკოლადი იმასაც კი უყვარს, ვისაც ჰგონია, რომ არ უყვარსო.

მე ასეთ ფილოსოფიურ სიღრმეებს ვერ ვწვდები. სამაგიეროდ, მგონია კი არა, ზუსტად ვიცი, რომ შოკოლადი ღრმა ბავშვობიდან მიყვარს.

ჯერ კიდევ იმ დროიდან, მამას მოსკოვიდან და ლენინგრადიდან რომ ჩამოჰქონდა და საბავშვო ბაღში ჯიბეებგამოტენილი დავდიოდი – სხვებისთვისაც ხომ უნდა მეწილადებინა. სკოლაშიც რომ მატანდა ბებია თითო ფილას – გონებას ხსნისო. წიგნი დამრჩენია შინ, რვეული, ჩანთაც კი. შოკოლადი – არასოდეს.

(more…)

Read Full Post »

Chemi rcheuli

“ჩემი რჩეული”. პალიტრა L

აი, ხომ არსებობს წიგნები, ზეპირად რომ იცი.

გადაშლი, მგონი, მეასედ, კითხულობ და ყველაფერი გახსოვს – სახელები, გვარები, ამბები, რეპლიკები, ვინ რა თქვა, ვის სად გაეცინა… ნიუანსები გახსოვს, დეტალები.

მათი პირველწაკითხვით მოგვრილი ემოციაც გახსოვს. ელდა და გაოგნება…

ძველი ამბავია.

მეექვსე კლასში ვარ. გურიაში ვისვენებ, დედულეთში. ზაფხულია. წვიმს, წვიმს,  ცა ფეხად ჩამოდის. ვისაუზმეთ. საქმე არ მაქვს. გარეთ რა გავა… ადამისდროინდელ ტელევიზორში, ერთადერთ არხს რომ იჭერს წვალებით, საინტერესო არაფერია, ჰოდა, მივადექი წიგნების კარადას.  ჩვენში დარჩეს და, უკეთესი ამინდიც რომ ყოფილიყო, მაინც იმავეს ვიზამდი :)

მე ახლაც ძალიან მიყვარს სოფლის ბიბლიოთეკებში ქექვა. ისეთ რამეს იპოვი, თბილისში, პრიალაყდიანი ბესტსელერებისა და თავბრუდამხვევი სიახლეების გადამკიდეს, სულ რომ არ მოგაგონდებოდა. ძველი წიგნებიო, რად ვარგაო, სასაცილო და გულუბრყვილო გამოცემებიაო; არადა, ზოგჯერ ისეთ სასუსნავს გადააწყდები, შენი მოწონებული…

მოკლედ, მივადექი წიგნებით გატენილ კარადას. ვათვალიერებ. ერთი გადმოვიღე, მეორე, მესამე და უცებ  – ნოდარ დუმბაძე. “მარადისობის კანონი”.

(more…)

Read Full Post »

contract bridgeმოლის თავს ახალი ამბავია – ბრიჯის სწავლა დავიწყე.

აი, იმ ბრიჯის, კონან დოილის, კრისტის, ჩეიზის გმირები რომ თამაშობენ მყუდრო კლუბებში, კარგი კონიაკის და სიგარის თანხლებით.

ახლა, ბავშვობიდან ამაზე ვოცნებობდი-მეთქი, ვერ ვიტყვი, მაგრამ კარგა ხანია, თავში მიტრიალებდა. ცოტაოდენი თავისუფალი დრო გამომიჩნდა და რაღატომ გადავდო…

სახელმძღვანელოები მაინცდამაინც უხვად არ მოიპოვება. არადა, რთულ ამოცანას რომ შევეჭიდე, ამას თანდათან უფრო ვხვდები. ერთ მშვენიერ საიტს მივაგენი, ახალბედებისთვის ზედგამოჭრილს. მივყვები ნელ-ნელა. ინტერაქტიული პროგრამაც მაქვს და დასაწყისისთვის, მგონი, საკმარისია…

უკვე ვიცი, რას ნიშნავს კონტრა, რეკონტრა, გეიმი, რობერი, მაჟორი და მინორი, რენონსი, ფალშრენონსი, ქულებსაც ვითვლი (ჯერ გაჭირვებით)… გაისად ამ დროს პირველ წარმატებებზეც გიამბობთ. რაღა ბრიჯი გისწავლია და რაღა ერთი მსუყე საგნის საუნივერსიტეტო კურსიო, ადრე მითხრეს და, მგონი, მართალია.

(more…)

Read Full Post »

ავთო ვარაზი. ვიოლინო

ერთი უკბილო ხუმრობის არ იყოს, საწამებელ იარაღთა კოლექციაში, “ესპანურ ჩექმასთან” და “რკინის ქალწულთან” ერთად, დამსახურებული ადგილი, მუსიკალურ ინსტრუმენტებსაც ეკუთვნის. კაცმა რომ თქვას, არც თუ უსაფუძვლოდ – ვინ მოთვლის, რამდენი ნორჩი არსებისთვის გაუმწარებიათ სიცოცხლე.

ამ მხრივ, შეიძლება ითქვას, ორმაგად გამიმართლა. ბავშვობის პირველივე მოგონებებს გამების, სონატების, ეტიუდების აკომპანიმენტი ახლავს თან – მუსიკის პედაგოგი დედა მოსწავლეებს შინაც ამეცადინებდა.

ჰოდა, აბა მე ვინ დამტოვებდა შვიდწლედის გარეშე… მესამეკლასელს მკითხეს, რომელ ინსტრუმენტს აირჩევო და დღემდე აუხსნელი მიზეზების გამო, არც კი დავფიქრებულვარ, ვიოლინოს–მეთქი, ვუპასუხე.

ერთ ციცქნა ბათუმში, იმ დროს, ოთხი მუსიკალური სასწავლებელი იყო გახსნილი. დედა სახლთან ახლოს, პირველ სკოლაში მუშაობდა და, რასაკვირველია, მეც იქ მოვხვდი. საზეიმოდ გამოწყობილს სმენა, ნიკაპი და თითების ბალიშები შემიმოწმეს და აბა, კარგად მოემზადე, გამოცდაზე გელოდებითო, დამაიმედებელი პასუხით გამომისტუმრეს.

(more…)

Read Full Post »

Donald Bisset. The Lost Birthday

კარგად მახსოვს, როგორ გავბრაზდი, გაზეთში ჩემზე რომ დაწერეს, მოლი იმდენად პატარაა, ჯერ წერა–კითხვაც არ იცის, ჭადრაკს კი შესანიშნავად თამაშობსო. მეწყინებოდა, აბა, რა – სულ ხუთი წლის ვიყავი, მაგრამ ნახატებიანი წიგნები იმ დროს უკვე აღარ მაინტერესებდა, ტექსტებსაც მშვენივრად ვაბულბულებდი. ის აღმაშფოთებელი სტატიაც ჩემი თვალით წავიკითხე და კარგა ხანს დავდიოდი გაბერილი და ტუჩაბზუებული.

ისე, ცოდვა გამხელილი სჯობს და მკითხველის კარიერა მაშინ მთლად ახალი დაწყებული მქონდა – რამდენიმე თვის წინ ანბანის ცოდნით დიდად ვერ დავიტრაბახებდი, ამიტომ, როცა დედამ თბილისიდან დონალდ ბისეტის “ყველაფერი ყირამალა“ ჩამომიტანა, წაკითხვის საპატიო მოვალეობა ბებიას ხვდა წილად.

ჰოდა, დავითრევდი ორიოდე ფუმფულა ბალიშს, მოვკალათდებოდი იატაკზე, სავარძელთან და სულგანაბული ვუსმენდი, თან თვალს არ ვაცილებდი ბებოს – შემთხვევით ორი ფურცელი არ გადაშალოს და რომელიმე ზღაპარი არ გამორჩეს–მეთქი.

(more…)

Read Full Post »

Batumi

სანტიმენტალური არასოდეს ვყოფილვარ, არც პროფესია მაქვს ისეთი, გულჩვილობა უხდებოდეს, მაგრამ ამ ბოლო დროს ერთი უცნაური რამ შევნიშნე – საკმარისია სადმე ძველ ფილმს, სიმღერას ან წიგნს გადავაწყდე, სრულიად განსხვავებული, განსაკუთრებული შეგრძნება მიჩნდება  – თითქოს ბავშვობაში ვბრუნდებოდე…

და რა გასაკვირია, რომ გულგრილად ვერ ვიხსენებ იმ ქალაქს, სადაც დავიბადე და რომელიც ჩემთვის დედამიწის ზურგზე ყველაზე საყვარელი და  თბილი ადგილია. სადაც ტალღა სულ სხვანაირად ასკდება ნაპირს, სხვანაირი ნიჟარები ყრია და უამინდობისას სხვანაირი ღრუბელი წვება ცაზე… უკეთესი ან უარესი კი არა, უბრალოდ, სხვანაირი…

იქაურობა ყოველ ჩასვლაზე სულ უფრო გალამაზებული მხვდება. ძალიანაც მომწონს, განა არა…  თუმცა, მე მაინც ის ძველი და უპრეტენზიო ქალაქი მახსოვს და მიყვარს, ოცდაერთი წლის წინ, “ბათუმი-თბილისის” მატარებელის კუპეში, ფანჯარაზე ცხვირმიჭყლეტილმა რომ დავტოვე.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: