Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘წიგნები’

თქვენც შეამჩნევდით – ფეისბუქი ყოველდღე ახალ-ახალ და ერთიმეორეზე გულუბრყვილო ტესტებს გვაჩეჩებს, ფრიად დამაინტრიგებელი სათაურებით: “ვინ იყავით წინა ცხოვრებაში?”, “რომელი პროფესია შეგეფერებათ?”, “რას დააწერენ თქვენი საფლავის ქვაზე?” და ა.შ. რეინკარნაციის არ მჯერა, არჩეული პროფესიით ფრიად კმაყოფილი ვარ და სიკვდილსაც კიდევ კარგა ხანს არ ვაპირებ, მითუმეტეს, დიდი იმედი არ მაქვს, რომ ჩემი ეპიტაფიისთვის არსენ იყალთოელი აღდგება მკვდრეთით, ამიტომ ისევ ჩემს ცხვრებზე ვილაპარაკოთ, ანუ ლიტერატურაზე, ამაზე უფრო საინტერესო ქვეყნად არაფერი მეგულება, თუ იურისპრუდენციას არ ჩავთვლით.

კი მაგრამ, თუ ისევ ჩვეულ თემაზე აპირებდი ქაქანს, ფეისბუქის ტესტები რაღა შუაში იყოო, მეტყვით. შუაში არ ვიცი და ინსპირაციის წყაროდ კი გამომადგა – ნეტავ, რომელ წიგნში ვინატრებდი ცხოვრებას-მეთქი, გავიფიქრე, როცა მეგობრის მიერ გაზიარებულ მორიგ ტესტს გადავაწყდი.

გავიფიქრე კარგია. ნეტავ არ გამეფიქრებინა – აგერ, მთელი კვირაა, გულუხვ სუფრაზე მოხვედრილი დამშეული სტუმარივით ვიტანჯები – ყველაფრის ერთდროულად გასინჯვა რომ უნდა და ვერ გადაუწყვეტია, საიდან დაიწყოს.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

უცნაური სათაურია, გეთანხმებით. წიგნებს და ცრურწმენას ერთად იშვიათად ახსენებენ. სად კითხვა და კითხვით მიღებული სიამოვნება და სად წესები, დათქმები, შეზღუდვები და ცრურწმენებიო, დარწმუნებული ვარ, გაიკვირვებთ.

მეც ასე მეგონა.

ოღონდ ბლოგერობისას იმდენ “საინტერესო” და სახალისო მოსაზრებას გადავაწყდი, ნახევარს ვერ დავთვლი. ჯერ მიკვირდა, სადღაც ვბრაზობდი კიდეც, საპირისპირო არგუმენტებს ვეძებდი, კამათში თავით ვეშვებოდი, რაღაცების მტკიცებას ვცდილობდი. ახლა, უბრალოდ, მეღიმება. პირველ რიგში, საკუთარ თავზე.

ჰოდა, დღეს ამ ბიბლიოცრურწმენების ჩემეული კოლექციიდან რამდენიმეს გაგიზიარებთ.

ამას წინათ, ერთ-ერთ ვებგვერდზე სია დაიდო – ათი (თუ რამდენიც იყო) წიგნი, რომელიც მეტროში უნდა წაიკითხო. ასეთი სიები საინტერესო და სახალისოა, კრეატივის მარცვალი მაინც თუ ახლავს (მაგალითად, მეტროში გლუხოვსკის “მეტროს” წაკითხვას რომ გთავაზობენ, აეროპორტში – არტურ ჰეილის “აეროპორტს”, ტრანსატლანტიკურ კრუიზში – აკუნინის “ლევიათანს” და ასე შემდეგ), ამათ არაფერი აერთიანებდა პატრონის ანუ გამომცემლობის ლოგოს  გარდა. თავს დავდებ, ვინც ნახა, გაიფიქრა, გაყიდვების მენეჯერის შედგენილი იქნებაო.

(more…)

Read Full Post »

books in batumi 4

წელიწადზე მეტია, ჩემს ქალაქში “წიგნები ბათუმში” არსებობს და, მგონი, იქაურობის ისეთივე სავიზიტო ბარათად იქცა როგორიც, მაგალითად, პიაცა, ბულვარი ან აჭარული ხაჭაპურია.

წელიწადზე მეტია, თბილისელები (და არამხოლოდ თბილისელები) შორიდან უყურებენ ამ საყვარლობას და გულზე სკდებიან – ერთი ასეთი ბუქსთორი არც ჩვენ გვაწყენდაო.

მერე რა, რომ თბილისს წიგნის მაღაზიები არ აკლია…  მერე რა, რომ ასარჩევად გვაქვს, ლიტერატურული სასუსნავი სად შევიძინოთ; მე მაინც ძალიან მინდა ისეთი მაღაზია, სადაც ძველი მეგობარივით შემხვდებიან, დროდადრო დამირეკავენ, საინტერესო სიახლეები გვაქვს, შემოიარეო და კვირის ბოლოს ყველა ახალ წიგნს დამახვედრებენ, სადაც სამსახურიდან წამოსული, გვიან საღამოს, კონსულტანტებს ვეჭორავები და ახალჩამოფქულ-მოხარშულ შავ ყავას დავლევ, სადაც მსუყე, ექსკლუზიური ფასდაკლება მექნება, რომლითაც თითქმის არასოდეს ვისარგებლებ, იმიტომ რომ წიგნის მაღაზია ბიზნესია, მოგებაზე გათვლილი, მე კი კარგი წიგნისთვის ფული არ მენანება. ჰო, კიდევ, წამოსვლისას საყვარელ საფირმო ჩანთაში ჩამიწყობენ შენაძენს და ისე გამომატანენ.

წელიწადზე მეტია, ირაკლის და მარის გული შევუღონე – სულ დედაქალაქური ფილიალის ამბებს ვეკითხები.

ჰოდა, ორიოდე კვირის წინ, აღმაშენებლის “ლუკა პოლარეში“, ჩემს საყვარელ მაგიდასთან რომ მოვკალათდით, ლეას ამბების მერე პირველად ისევ ეს ვკითხე: რამე ახალი ხომ არ არის-მეთქი.

(more…)

Read Full Post »

mollys mokhetiale tsignebi

მოხეტიალე წიგნები გავამზადე :) ბედნიერმა უნდა დავიძინო :)

თინა ღვინიაშვილი 

გუშინწინ უგუნებოდ დავბრუნდი შინ.

აი, ხომ ხდება ხოლმე – წვრილმანი მოგიშლის ნერვებს. თან წვრილმანი გადარდებს, თან ის გაწუხებს, უმნიშვნელო რაღაცას რომ აფუჭებინებ ხასიათს.

მოკლედ, ვერ ვიყავი კარგად.

უწადინოდ ჩავათვალიერე ფეისბუქის ფრენდლენტა. განსაკუთებული არაფერი ხდებოდა, მხოლოდ ერთი ახალი გვერდის ბმული გამოეგზავნა მეგობარს.

სასხვათაშორისოდ გადავავლე თვალი. ჯერ გავოცდი, მერე უცებ მივხვდი, რომ ის საძაგელი განწყობა სადღაც ქრებოდა და გამეღიმა კიდეც; ბოლოს ცხვირიც დავაქსუტუნე რამდენჯერმე.

არა, აშკარად ჯადოსნური გვერდი იყო – “მოხეტიალე წიგნები“.

(more…)

Read Full Post »

ქალი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს

ქალი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს. (с) მარი ბექაური. რადიო “შოკოლადი”

“დიოგენეს” კოპწია მაღაზიაში ერთხელ მაინც თუ შეგივლიათ, აუცილებლად დაგამახსოვრდებოდათ ერთი ძალიან კარგი გოგო – იქაურობის გულღია და დაუზარელი მასპინძელი.

თუ არ იცნობთ, შესაძლოა ვერც მიხვდეთ, რომ თავადაც მწერალია – მარი ბექაური.

კარგად მახსოვს, “ელექტროთაობით” გავიცანი – წიგნის ერთ-ერთ ფესტივალზე ვიყიდე. სხვადასხვა ტონალობაში დაწერილი მოთხრობებიდან რამდენიმე განსაკუთრებით მომეწონა და ავტორიც მოვინიშნე. მერე იყო “ბებია, რეი და ამერიკა” – სრულიად არაჩვეულებრივი, გადასარევი წიგნი, პირდაპირ გამომცემლობიდან რომ წამოვიღე შინ და პოსტიც უმალ გამოვაცხვე. თაროზე  “მეორე მხარეც” მეგულება და ამაზეც აუცილებლად დავწერ.

ოღონდ დღეს სულ სხვა ამბავს მოგიყვებით.

წიგნებზე კატასტროფულად ცოტას რომ ვლაპარაკობთ, სამწუხარო ფაქტია; რადიო “შოკოლადი” ამის გამოსწორებას თავგამოდებით ცდილობს და ყველა გაგებით ძვირფას საეთერო დროს ბიბლიოფილებს უთმობს. ლევან ბერძენიშვილის “წიგნებს”, დარწმუნებული ვარ, ყველა უსმენთ, სამიოდე კვირის წინ კი ახალი საავტორო პროექტი დაიქოქა “შოკოლადზე” – “ქალი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს”. სათაური, დამეთანხმეთ, მიმზიდველი და დამაინტრიგებელია, ავტორი და წამყვანი კი მარია.

(more…)

Read Full Post »

my christmas tree

ძვირფასო სანტა!

ტრადიციები და რიტუალები რომ მიყვარს, ძველი ამბავია და, მგონი, ბლოგსაც ეტყობა, მაგრამ ერთი განსაკუთრებით მესიმპათიურება. ზუსტად შარშანწინ პირველად მოგწერე წერილი. გამოგიტყდები, დიდი იმედი არ მქონია, რომ  შენამდე მოაღწევდა, მაგრამ, სასწაულები თურმე მხოლოდ ზღაპრებში არ ხდება…

ჯერ მაშინ ამივიდა შუბლზე თვალები, სამ იანვარს, ბლოგის დაბადების დღეზე, ერთის ნაცვლად ორი სანტა რომ მესტუმრა (მეორე, ალბათ, კანადიდან) და მეორედ იმ დღეს უნდა გენახა ჩემი გაოცება, საახალწლოდ შენი პასუხი რომ მომიფრიალა ფოსტამ,  იქნებ, გესტპოსტად გამოგადგესო.

მოკლედ, ერთი ძველი ფილმისა არ იყოს, ყოველ ახალ წელს – არა, აბანოში რა დამრჩენია – ან შენ გწერ, ან შენს ბარათს ვკითხულობ…

ოღონდ, შენ კი იცი და, მკითხველმა ისე არ გამიგოს, თითქოს მხოლოდ დეკემბრის მიწურულს გეხმიანებოდე. მეგობრებთან ასე მოქცევა ვის გაუგონია! ტელეფონის ნომრები დიდი ხანია გავცვალეთ და ლაპლანდიასთან დაკავშირებაც არ მიჭირს. ახლა, მთელ მიმოწერას ვერ გამოვაქვეყნებ, უხერხულია, მაგრამ იმას კი უნდა მოვყვე, ბათუმში რომ გნახე, ამ ზაფხულს.

(more…)

Read Full Post »

my kindle
დეკემბერს “ქინდლის” გარეშე ვატარებ.

არა, რიდერებს არაფერი მოსვლია. “გრეისი” ახალ წლამდე მეგობარს სტუმრობს,  საპრიზო DX კი, გაბარიტების გამო, თან არ დამაქვს და, ძირითადად, ელექტრონული არქივის ფუნქციებს ასრულებს. ჰოდა, მეტი რა დამრჩენია – თავს ძველი, ტრადიციული მეთოდებით ვშველი.

სიმართლე გითხრათ, საკითხავი ჯერ არ მომკლებია. ჟურნალები გადმოვქექე, დავახარისხე და ნება-ნება ვაგემოვნებ. რა ვქნა, ლიტერატურული ნუგბარი იმდენია, ყველაზე ნაკლებად მათთვის ვიცლი ხოლმე. არადა, მიყვარს, ეს ოხერი, ბავშვობისდროინდელი ჩვევაა, “დილას” და “პიონერის” წყალობით აქამდე რომ გამომყვა.

მართალი უთქვამთ – ზოგი ჭირი მარგებელიაო. ბიბლიოთეკას გადავხედე, რამდენიმე ახალი წიგნი გადმოვდე, ძველებიც მოვინიშნე გადასაკითხად, ფავორიტი გამომცემლობების ვებ-გვერდებს დღეში რამდენჯერმე ვსტუმრობ – დაპირებული სიახლეები ერთი-ორად მეჩქარება.

მოკლედ, “უქინდლობას” გმირულად ვუძლებ, მაგრამ, რაღა დაგიმალოთ და, უცნაური დისკომფორტის შეგრძნება არ მტოვებს. ასე მგონია, დილაობით, რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანის, აუცილებელის და საჭიროს გარეშე გამოვდივარ შინიდან.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: