Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ჩაკ პალანიკი’

"არილი". 2013 წლის აგვისტო და სექტემბერიძველი ამბით დავიწყებ.

2001 წელი იყო თუ 2002, ზუსტად არ მახსოვს. პარლამენტში ვმუშაობდი. საქმე ცოტა მქონდა, თავისუფალი დრო – ბევრი. ჰოდა, მოცალეობის ჟამს იქაურ ბიბლიოთეკაში დავდიოდი. იყო ამაში რაღაცა ეკოს ლაბირინთისეული – ოთხი სართულით ქვემოთ უნდა ჩასულიყავი, ხიდი გადაგევლო და ორი ლიფტი გამოგეცვალა; სამაგიეროდ, იჯექი შენთვის წყნარად და არავინ გიშლიდა ხელს.

უბედურება ის იყო, სტანდარტული, “საპარლამენტო“ წიგნები ჰქონდათ იქ – სქელ-სქელები და მოსაწყენები… კიდევ – რამდენიმე სულელური, ფერადი ჟურნალი და “არილი”. ორად ორი ნომერი.

არადა, ის დროა, ლიტერატურული პერიოდიკა კი არა, ხეირიანი გამოცემაც სანთლით არის საძებარი და საკითხავს საჯარო ბიბლიოთეკის საცავებიდან ვეზიდები. და უცებ – “არილი”. ახალი თარგმანები, ახალი ავტორები, უჩვეულოდ გემოვნებიანი გარეკანი. დავინტერესდებოდი, აბა, რა იქნებოდა.

ერთხელ ჩავედი იმ “არილის” ხათრით, მეორედ ჩავედი და მესამედ ბიბლიოთეკარს ვთხოვე, ამათ ზევით წავიღებ-მეთქი. კი, ბატონოო, – მაინცდამაინც არ გაუპროტესტებია.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Chuck Palahniuk. Fight club
ვისაც ლამაზად გარანდულ-გაშალაშინებული ამბები უყვარს, ეს წიგნი არ მოეწონება.

ზოგმა, შეიძლება, ზიზღითაც გადააგდოს გვერდზე – ეპატაჟი უკეთ შეფუთულიც მინახავსო.

მთავარი შეცდომაც, მგონი, სწორედ იმაშია, რომ მკითხველთა ნაწილი ჩაკ პალანიკის “მებრძოლთა კლუბს” თავის დამკვიდრების სკანდალურ მცდელობად თვლის.

იმედია, ჩემი ტონი მენტორულად არ მოგეჩვენებათ – ღმერთმა დამიფაროს. უბრალოდ, იმპრესიების გაზიარებას ვაპირებ.

მომკალით და ეპატაჟი აქ ვერ დავინახე. არც თემაა გაცვეთილი – საკუთარი თავის ძიებისა და შეცნობის უტყუარი გზისთვის ჯერ არავის მიუგნია. წიგნის გმირებიც სწორედ ამას ცდილობენ – ვისაც როგორ გამოსდის.

ერთმა კრიტიკოსმა ძალიან მოსწრებულად შენიშნა, რომ პალანიკის პერსონაჟები ყოველდღიურ ცხოვრებას ისე უყურებენ, როგორც თავსახურს მოთუხთუხე ორთქლის ქვაბზე, სადაც ადამიანთა სისასტიკე დუღს და გადმოსვლას ლამობს.

მართლაც ასეა.

(more…)

Read Full Post »

"დიოგენეს ბიბლიოთეკა". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2012

ერთ თაროზე, ფერად-ფერად ტომეულებს შორის, თერთმეტი მოთეთრო წიგნი მიდევს. მოწონება არასოდეს დამიმალავს, ბევრჯერ მოვიხსენიე კეთილი სიტყვით, მაგრამ “დიოგენეს ბიბლიოთეკას” – ბოლო დროის, ალბათ, საუკეთესო პროექტს, დამეთანხმეთ, სახელობითი პოსტი ნამდვილად ეკუთვნის.

***

ცინცხალ გამოცემას შარშან, მაისში, წიგნის ფესტივალზე, გადავაწყდი. “ექსპო ჯორჯიას” მეთერთმეტე პავილიონში ისეთი აურზაური იდგა, რომელიმე სიახლე რომ გამომრჩენოდა, გასაკვირი არ იქნებოდა, მაგრამ ფრიად სიმპათიური შვიდეული მაინც შევამჩნიე, გადავათვალიერე და წამიც არ მიფიქრია, საგანგებოდ მომარჯვებულ ჩანთაში ჩავუძახე.

(more…)

Read Full Post »

Diogene at Tbilisi Book Fair 2012

კვირა რომ ძილისა და დასვენებისთვის არის შექმნილი, საყოველთაოდ ცნობილი ამბავია, მაგრამ დღეს საწოლში კოტრიალისთვის, უსაქმურობისთვის და ნაღებიანი ყავის ნება-ნება დაგემოვნებისთვის ნამდვილად არ მეცალა – ადრიანად წამოვხტი, ჩანთაში აუცილებელ ნივთებს ჩავუძახე და პირველი საათისთვის, ცხელი “Carte Noire”-ით პირგამოფუფქული, უკვე სტელაჟებს შორის დავბოდიალობდი.

სიმართლე გითხრათ, წიგნის ფესტივალის ბოლო დღეს გაცილებით მეტ ხალხს ველოდი – მეთერთმეტე პავილიონში აშკარად ხალვათობა იგრძნობოდა. სამაგიეროდ, მეექვსეში იყო დიდი აურზაური. “პალიტრა L”-ი ერთდროულად რამდენიმე სერიას გამოსცემს და თუ ვინმეს რომელიმე ტომი ჰქონდა გამორჩენილი, დანაკლისის ანაზღაურება შეღავათიან ფასად სწორედ იქ შეეძლო.

ჩემი საფესტივალო აღმოჩენების უპირობო ლიდერი “დიოგენეს ბიბლიოთეკაა” – ჩაკ პალანიკის “მებრძოლთა კლუბი”, ედიტ უორტონის “უმანკოების ხანა”, “რა სწამს მას, ვისაც არ სწამს” – უმბერტო ეკოს და კარდინალ მარტინის მიმოწერა, პელემ გრენვილ ვუდჰაუსის ექსცენტრული “დაიკიდე, ჯივზ!”, ორჰან ფამუქის ავტობიოგრაფიული წიგნი, ფოლკნერი და ოსტერი – ერთობ გემრიელი საკითხავის მთელი თაიგულია, თან გაგრძელებასაც გვპირდებიან.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: