Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ქეთი ქანთარია’

თავიდანვე გეტყვით, რომ ამ წიგნს ლიტერატურულ გადატრიალებას ვერ დავარქმევ და, ალბათ, არც ავტორს ჰქონია ამაზე პრეტენზია – არ მგონია, როცა ვერონიკა როთი “განსხვავებულს“ წერდა, ეფიქრა, ანტიუტოპიის ჟანრში ახალ სიტყვას ვიტყვიო. უბრალოდ, ადგა და დაწერა ტრილოგია დისტოპიურ ჩიკაგოზე, სადაც საზოგადოება ხუთ ფრაქციად დაყოფილა: ხმაურიანი შეუპოვრები  სახიფათო თამაშებს არ ერიდებიან, მეგობრულები – მშვიდობასა და წონასწორობას ქადაგებენ, გულწრფელებს ტყუილს ვერ დააცდენინებ, თუნდაც საქმე სიკვდილ-სიცოცხლეს ეხებოდეს, ასკეტებს ყველაზე დიდ ღირსებად თავშეკავება მიაჩნიათ, სიახლეების მაძიებელ ერუდიტებს კი მუდმივად წიგნებში აქვთ ცხვირი ჩარგული.

ამ სამყაროს სიყალბისა და ხელოვნურობის ელფერი დაჰკრავს – თითქოს არ შეიძლება, ადამიანი ერთდროულად უშიშარიც იყოს და მეგობრულიც, ან თითქოს ასკეტი გულწრფელი და უშიშარი ვერ იქნება… რა გასაკვირია, რომ ნაძალადევად დახლეჩილ საზოგადოებას მკაცრი წესები და კანონები სჭირდება – სხვაგვარად ბალანსის შენარჩუნება რთულია.

აქ ცხოვრობს ბეატრის პრაირი, ასკეტი გოგონა, რომელსაც ძალიან არ უნდა, რომ მთელი ცხოვრება აკრძალვებსა და შეზღუდვებში გაატაროს, ამიტომაც, როცა შესაძლებლობა ეძლევა, თავის ფრაქციაზე უარს ამბობს და თავზეხელაღებული შეუპოვრების რიგებს უერთდება.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

 

20140921_213706

ჩემი “საბა”

არ მგონია, ვინმეს დავიწყებოდა, მაგრამ მაინც იმით დავიწყებ, რომ ხვალ “საბაა“, წლის მთავარი ლიტერატურული მოვლენა, რუსთაველის თეატრში და “რუსთავი-2”-ის ღია ეთერში, ოცდაორში ოცდაორზე.

საერთო აზრი “საბაზე” კი არა, ნობელის ლიტერატურულ პრემიაზეც არ არსებობს. ზოგი ემადლიერება, ზოგი ეჭვის თვალით უყურებს – წიგნების ერთმანეთთან შედარება და საუკეთესოს გამოვლენა რა ახირებაა, ჩემთვის საუკეთესო ის არის, რაც მე მომწონსო, მაგრამ ფაქტია, “საბაზე” მაინც ყველაზე მეტს ლაპარაკობენ, ყველაზე დაწვრილებით განიხილავენ, შორთლისთში მოხვედრა ყველაზე მეტად უხარიათ და გამარჯვებითაც ყველაზე მეტად ამაყობენ.

ჰოდა, მოლი ამ ამბავს როგორ გამოტოვებდა. მით უფრო, ჩანთაში კუწკუწა მოსაწვევი უდევს და ორშაბათს ნომინანტებზე ნაკლებად არ ელოდება :). სანამ წლევანდელი ტრიუმფატორების ვინაობა გაგვიგია, მოდი, ერთად გადავხედოთ ნომინანტთა სიას – რა გვაქვს და რას ველით.

შეხსენება ზედმეტი მგონია, მაგრამ კიდევ ერთხელ და ძალიან მოკლედ – ფორმატზე: ჯერ ლონგლისტი ივსება მთელი წლის ლიტერატურული მონაგარით, მერე მკაცრად გასაიდუმლოებული ჟიური არჩევს რჩეულთა შორის რჩეულებს – შორთლისტს და ბოლოს უკვე – ლაურეატებს.

ვიდრე საქმეზე გადავალ, რამდენიმე აუცილებელი განმარტება უნდა გავაკეთო. რიტორიკაში წერია, ყველაფერი შესავლით უნდა დაიწყოს კაცმაო და მე ვინ ვარ, რომ ეს წესი არაფრად ჩავაგდო :)

შორთლისტში ჩემი მეგობრებიც არიან, ადამიანები, რომელთა წარმატებაც გულით მახარებს და ყოველთვის და ყველგან ვგულშემატკივრობ, მაგრამ ახლა ზედმიწევნით ობიექტური ვარ – წიგნებზე ვყვები და სხვანაირად არ გამოვა, ერთი კარგი ქართული ფილმისა არ იყოს, პირადი გრძნობები გვერდზე უნდა გადავდო.

(more…)

Read Full Post »

"არილი". 2013 წლის აგვისტო და სექტემბერიძველი ამბით დავიწყებ.

2001 წელი იყო თუ 2002, ზუსტად არ მახსოვს. პარლამენტში ვმუშაობდი. საქმე ცოტა მქონდა, თავისუფალი დრო – ბევრი. ჰოდა, მოცალეობის ჟამს იქაურ ბიბლიოთეკაში დავდიოდი. იყო ამაში რაღაცა ეკოს ლაბირინთისეული – ოთხი სართულით ქვემოთ უნდა ჩასულიყავი, ხიდი გადაგევლო და ორი ლიფტი გამოგეცვალა; სამაგიეროდ, იჯექი შენთვის წყნარად და არავინ გიშლიდა ხელს.

უბედურება ის იყო, სტანდარტული, “საპარლამენტო“ წიგნები ჰქონდათ იქ – სქელ-სქელები და მოსაწყენები… კიდევ – რამდენიმე სულელური, ფერადი ჟურნალი და “არილი”. ორად ორი ნომერი.

არადა, ის დროა, ლიტერატურული პერიოდიკა კი არა, ხეირიანი გამოცემაც სანთლით არის საძებარი და საკითხავს საჯარო ბიბლიოთეკის საცავებიდან ვეზიდები. და უცებ – “არილი”. ახალი თარგმანები, ახალი ავტორები, უჩვეულოდ გემოვნებიანი გარეკანი. დავინტერესდებოდი, აბა, რა იქნებოდა.

ერთხელ ჩავედი იმ “არილის” ხათრით, მეორედ ჩავედი და მესამედ ბიბლიოთეკარს ვთხოვე, ამათ ზევით წავიღებ-მეთქი. კი, ბატონოო, – მაინცდამაინც არ გაუპროტესტებია.

(more…)

Read Full Post »

ფილიპ როთი. "პორტნოის სინდრომი". ამერიკელები. გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 201

მახსოვს, პირველ ნაბიჯებს ვდგამდი ლიტერატურის სამყაროსკენ, დედამ რომ მითხრა: ნამდვილი მწერალი, თუნდაც სულ უბრალო ზღაპარს წერდეს, არასოდეს გეტყვის სათქმელს პირდაპირ – შეფუთავს, საბურველში გაახვევს და შენც სწორედ მაშინ იქნები ნამდვილი მკითხველი, ამ საბურველის ახდა და სიღრმეში შეხედვა თუ მოახერხეო.

არ ვიცი, გავხდი თუ არა ჭეშმარიტი მკითხველი; ეს კია – ბევრ ისეთ წიგნს გაუცრუებია ჩემთვის იმედი, მთელი ქვეყანა რომ ოხრავს და გულზე მჯიღს იბრაგუნებს, ბევრიც ისეთი მომწონებია, ლანძღვა-გინება რომ არ დაჰკლებია უმრავლესობისგან.

ფილიპ როთის “პორტნოის სინდრომიც“, “დიოგენემ“ ახლახან რომ შემატა თავის ბიბლიოთეკას, სწორედ ამგვარი, გალანძღულ-გაკიცხული, ლამის შეჩვენებული და ჩემ მიერ მოწონებული წიგნების სიაში ჩაეწერა.

(more…)

Read Full Post »

ამერიკელები

ბოლო პოსტებს ბიბლიო-სერიებზე ვწერ.

არა, საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს – ტომეულების შეგროვება ბავშვობიდან მომწონს-მეთქი,  უკვე გითხარით. თან, ისეთი სიახლეებია, რამდენი წიგნიც არ უნდა გეგულებოდეს შინ და რაც არ უნდა იწუწუნო, თაროების ადგილი აღარ მაქვსო, გვერდს ვერაფრით აუვლი. ჰოდა, მიეწყო ასე – გემრიელად და საინტერესოდ.

დღეს “დიოგენეს” ამბებს მოგიყვებით.

(more…)

Read Full Post »

theft signature

სიმართლე გითხრათ, ახლად გამოცემულ წიგნებზე წერას ვერიდები – ადვილი შესაძლებელია, რაიმე წამომცდეს და რომელიმე თავგადაკლულ ბიბლიოფილს პირველად წაკითხვის სიამოვნება ჩავაშხამო. თუმცა “დიოგენეს ბიბლიოთეკის“ მორიგი ავტორით იმდენად მოხიბლული დავრჩი, ცდუნებას ვერ გავუძელი და ბოლო გვერდები ჩავათავე თუ არა, კომპიუტერს მივუჯექი პოსტის ჩასაწიკწიკებლად.

ახლა, რამდენად კარგად ჩავაწიკწიკე, უკვე სტუმრების შესაფასებელია, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ავსტრალიელი მწერლის – პიტერ კერის შემოქმედებას ჩემი სახით ერთგული მკითხველი შეემატა.

არადა, თხრობა, თავიდან, ცოტა არ იყოს, მოსაწყენი მომეჩვენა – თითქოს დინამიკა და სიმძაფრე აკლდა, მაგრამ ავტორის სტილმა მაინც მომხიბლა – ძალიან დახვეწილი, თავისუფალი და ლაღი წერის მანერა ჰქონდა, თანაც სიყალბის ნატამალი არ შეიმჩნეოდა.

ჰოდა, ვერც კი შევნიშნე, ისე ჩამითრია სახელგანთქმული ავსტრალიელი მხატვრის – მაიკლ ბოუნის ამბავმა, რომელსაც ჯერ კიდევ ცოტა ხნის წინ მომხიბვლელი ცოლიც ჰყავდა, უსაყვარლესი რვა წლის ბიჭუნაც და არც ფული აკლდა, არც პოპულარობა. ბედის უკუღმართობამ კი, ამ ყველაფრის დაკარგვას ვინ ჩივის, გისოსებს მიღმა  ამოაყოფინა თავი.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: