Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ქეთი ნიკოლეიშვილი’

ანჯეი საპკოვსკი.

მხედვარი

უკანასკნელი სურვილი

ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

პირველი ქართული გამოცემა, ბათუმი 2015

 

მთარგმნელი – ხათუნა ბასილაშვილი

რედაქტორი – ქეთი ნიკოლეიშვილი

დიზაინერი – ეკა ტაბლიაშვილი

სერიის დიზაინერი – ეკა ტაბლიაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

კორექტორი – ნატა ჩახვაძე

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

გონების ხმა I

გოგონა გამთენიისას მივიდა მასთან.

ფრთხილად, ლანდივით უხმაუროდ შევიდა საკანში. ისე მიცურავდა, ჩქამიც არ ისმოდა, გარდა ხმისა, რომელსაც შიშველ სხეულთან შეხებისას გამოსცემდა მისი მანტია. მაგრამ მხედვარი სწორედ ამ ძლივს გასაგონმა ხმამ გააღვიძა, ან ეგებ უბრალოდ თვლემას მოსწყვიტა, ბურანიდან გამოიყვანა, რომელშიც ისე ირწეოდა, თითქოს წყნარი ზღვის წიაღში, წყალმცენარეთა ძაფებს შორის გამოკიდებულაო.

არ განძრეულა. თვალიც არ დაუხამხამებია. გოგონა უფრო ახლოს მიცურდა, მანტია გადაიგდო და ცალი მუხლი ნელა, ყოყმანით ჩამოდო მისი ფართო საწოლის კიდეზე. ის დახრილი წამწამების ქვემოდან აკვირდებოდა, რომ თავი არ გაეცა. გოგონა ფრთხილად აძვრა საწოლზე, ზედ ააცოცდა და ბარძაყები შემოაჭდო. დაჭიმულ მკლავებს დაყრდნობილმა, თმა სახეზე აუსვა. თმაზე გვირილების სუნი ასდიოდა. მერე გადაჭრით, თითქმის მოუთმენლად დაიხარა, ძუძუსთავი ჯერ ქუთუთოზე შეახო, მერე -ლოყაზე, ბოლოს -ტუჩებზე. მან ნელა, ფრთხილად გაიღიმა და ხელები ნაზად ჩაავლო ხელებში. გოგონა გაიმართა და თითებიდან დაუსხლტა. მისი გამჭვირვალე, ცისკრის შუქით განათებული სხეული სანთელივით იღვრებოდა ცისკრისავე ნისლოვან შარავანდედში. ვაჟი შეტოკდა. გოგონამ ორივე ხელით შეაჩერა და თეძოების ნაზი, მაგრამ ჯიუტი რხევით აყოლა მოსთხოვა.

ისიც აჰყვა. გოგონა მის ხელებს აღარ უფრთხოდა; თავი უკან გადააგდო და თმა გააქნია. კანი გრილი და საოცრად გლუვი ჰქონდა. როდესაც სახე ახლოს მიუტანა, ვაჟმა მისი თვალები დაინახა – წყლის ნიმფასავით უზარმაზარი და მუქი.

მერე რწევით ჩაიძირა გვირილების ზღვაში. ზღვამ მოსვენება დაკარგა, აღელდა, აბობოქრდა.

 

მხედვარი

I

როგორც მერე თქვეს, ჩრდილოეთიდან მოსულიყო, მებაწრეთა კარიბჭის მხრიდან. ქვეითად მოდიოდა, საპალნეაკიდებული ცხენი აღვირით მოჰყავდა. ბინდდებოდა და მებაწრეების, მეუნაგირეებისა და მთრიმლავების ფარდულები უკვე დაეკეტათ, ქუჩაც ცარიელი იყო. ცხელოდა, მაგრამ კაცს მხრებზე შავი ლაბადა ჰქონდა მოგდებული. მისი იერი უმალვე მოგხვდებოდათ თვალში.

მგზავრი ქარვასლა “ძველი ნარაკორტის” წინ შეჩერდა. ცოტა ხანს იდგა და ხმაურსა და ღრიანცელს უგდებდა ყურს. როგორც ყოველთვის საღამოობით, აქაურობა ახლაც ხალხით იყო სავსე.

უცნობი “ძველ ნარაკორტში” არ შესულა, აღვირი მოქაჩა და ქუჩას გაუყვა, მეორე, უფრო მომცრო ფუნდუკისკენ აიღო გეზი. იმ ფუნდუკს “მელაკუდა” ერქვა, არცთუ სახარბიელო რეპუტაციით სარგებლობდა და ვერც ხალხმრავლობით დაიკვეხნიდა.

მეფუნდუკემ კიტრის მწნილის კასრიდან თავი აიღო და სტუმარი აათვალიერ-ჩაათვალერა. უცნობი, ჯერაც ლაბადამოსხმული, უძრავად იდგა დახლის წინ და ხმას არ იღებდა.

-რას ინებებთ? -ჰკითხა მეფუნდუკემ.

-ლუდს. -მიუგო უცნობმა. უსიამოვნო ხმა ჰქონდა.

მეფუნდუკემ ხელები ჯვალოს წინსაფარზე შეიწმინდა და დაკენკილ თიხის კათხაში ლუდი ჩამოუსხა. უცნობს მოხუცი არ ეთქმოდა, მაგრამ თითქმის სულ მთლად ჭაღარა იყო. ლაბადის ქვეშიდან უჩანდა გაცვეთილი ტყავის ქურთუკი, რომელიც კისერთან თასმით იკვრებოდა. მოსასხამი რომ მოიხსნა, დაინახეს, ზურგზე თასმით ხმალი ეკიდა. უჩვეულო არაფერი ყოფილა – ვიზიმაში თითქმის ყველა მამაკაცი ატარებდა იარაღს, მაგრამ ხმალს კაპარჭივით ბეჭებზე არავინ იმაგრებდა.

უცნობი სხვა სტუმრებთან ერთად საერთო მაგიდას არ მისჯდომია, იდგა დახლთან და მეფუნდუკეს აკვირდებოდა. ლუდი მოსვა და თქვა:

-ღამის გასათევი მჭირდება.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Hard to be a God cover

არკადი და ბორის სტრუგაცკები

ძნელია ღმერთობა

სერია “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა”

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ქეთი ნიკოლეიშვილი

რედაქტორი – რუსუდან გორგაძე

ყდის დიზაინერი – ეკა ტაბლიაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

I თავი

რუმატა წმინდა მიკას რიგით მეშვიდე, ამ გზაზე კი უკანასკნელ საფლავს რომ გასცდა, უკვე სულ მთლად ბნელოდა. ნაქები ხამახარული ულაყი, დონ ტამეოსგან ბანქოს ვალის სანაცვლოდ მიღებული, დიდი უხეირო რამე გამოდგა – ოფლში ცურავდა და, ფეხარეული, საძაგლად მიბარბაცებდა. რუმატა ფერდებზე მუხლებს უჭერდა, თხემზე ხელთათმანს უწკაპუნებდა, მაგრამ ცხენი ფეხის აჩქარებას არც აპირებდა, მხოლოდ უხალისოდ იქნევდა თავს.

გზისპირას გაბურდული ბუჩქნარი სიბნელეში კვამლის გაქვავებულ ბოლქვებს ჰგავდა. გულისგამაწვრილებლად ზუოდნენ კოღოები. ამღვრეულ ცაზე აქა-იქ ცახცახებდნენ და ბჟუტავდნენ ვარსკვლავები. დროდადრო წამოუბერავდა სუსტი ქარი, თან თბილი, თან ცივი – ასე იცოდა შემოდგომაზე ამ ზღვისპირა მხარეში, სადაც ჩახუთულ, მტვრიან დღეებს სუსხიანი ღამეები ენაცვლებოდა.

რუმატამ უფრო მაგრად შემოიხვია მოსასხამი და სადავე მიუშვა. გინდ ეჩქარა, გინდ არა – ერთ საათში შუაღამეც მოატანდა, ცისკიდურზე კი უკვე წამომართულიყო სლოკინა ტყის შავი, დაკბილული ქობა. გზას აქეთ-იქიდან დახნული მინდვრები მიუყვებოდა, ვარსკვლავების შუქზე ციალებდა ჟანგის სუნად აქოთებული ჭაობები, შავად აზიდულიყო ყორღანები და დამპალი, დიდი შემოსევის დროინდელი ხის ზღუდეები. შორს, მხარმარცხნივ, დროდადრო აბრიალდებოდა და ჩაინავლებოდა პირქუში დაისი – რომელიმე სოფელი თუ იწვოდა, უთვალავთაგან ერთი ლეშნაყორავი, ყელთოკიანი ან ნაყაჩაღარი, ახლახან უავგუსტოესის ბრძანებით სანუკველა, მადლიანა ან ანგელოზეული რომ დაერქმიათ. სრუტის ნაპირიდან უსიერ ტყემდე, ასეულობით მილზე გაწოლილიყო ეს ქვეყანა, კოღოების საბანში გახვეული, ხრამებით დაფლეთილი, ჭაობში ჩამხრჩვალი, ციებ-ცხელებით, ჭირითა და ავსუნიანი სურდოთი სნეული.

მოსახვევთან ბუჩქებს ჩრდილი გამოეყო. ულაყმა თავი აიქნია და განზე გახტა. რუმატამ აღვირი აიტაცა, მაჯაზე ჩვეულებისამებრ შეისწორა არშია, ხელი ხმლის ვადაზე ჩამოიდო და დაჟინებით დააცქერდა უცნობს.

გზის პირას მდგომმა ქუდი მოიხადა.

– საღამო მშვიდობისა, კეთილშობილო დონო, – ხმადაბლა თქვა მან, – შემინდეთ…

– რა გაგჭირვებია? – ჰკითხა რუმატამ და სიბნელეს მიაყურადა.

უხმაუროდ ვერავინ ჩასაფრდება. ყაჩაღებს ლარის ჭრიალი გასცემს, უვარგისი ლუდით გაჭყეპილ რუხებს – თავშეუკავებელი ბოყინი, ბარონის რაზმელებს – ხარბი ქშენა და რკინის ჩხარაჩხური, მონებზე მონადირე ბერებს – ხმაურიანი ფხანა. მაგრამ ბუჩქებიდან ჩამიჩუმი არ ისმოდა. არა, ეს კაცი მზირი არ უნდა ყოფილიყო. არც ჰგავდა, კაცმა რომ თქვას – ჩია, ჩასკვნილი ქალაქელი იყო, ღარიბულ მოსასახამში გახვეული.

– ნება მიბოძეთ, თქვენ გვერდით ვირბინო, – თავმოდრეკით სთხოვა მან.

– მიბოძებია, – უთხრა რუმატამ და სადავე შეარხია, – შეგიძლია, უზანგს ჩაეჭიდო.

ქალაქელი ცხენს აედევნა. ქუდი ხელში ეჭირა და გვარიანად თმაშეთხელებული კინკრიხო უპრიალებდა. ვისიმე ნოქარი იქნება, გაიფიქრა რუმატამ, ერთი მათგანი, ბარონებსა და ბითუმად მოვაჭრეებთან რომ მიდი-მოდიან, სელსა და კანაფს ყიდულობენ… გულადი ნოქარი კია, ვერაფერს იტყვი… ან იქნებ არც არის ნოქარი? იქნებ წიგნისჭიაა? დევნილი. გარიყული. ახლა ღამღამობით სავსეა გზები ასეთი ხალხით. ნოქრებზე მეტადაც კი მომრავლდნენ… ან ეგებ ჯაშუშია?

– ვინა ხარ და სადაური? – ჰკითხა რუმატამ.

– კიუნს მეძახიან, – ნაღვლიანად მიუგო ქალაქელმა, – არკანარიდან მოვდივარ.

– არკანარიდან გ ა რ ბ ი ხ ა რ, – უთხრა მისკენ დახრილმა რუმატამ.

– გავრბივარ, – დაეთანხმა ქალაქელი.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: