Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘ქართული თარგმანი’

20170118_212334

ლიტერატურული სერიები ყოველთვის განსაკუთრებით მიყვარდა – ახალი ტომის გამოსვლას მოუთმენლად ველოდებოდი ხოლმე. შინ ნაირ-ნაირი გამოცემაც მომეძებნებოდა, ზღაპრები გინდათ, სათავგადასავლო, სამეცნიერო ფანტასტიკა, საბავშვო, საყმაწვილო – სულო და გულო. ოღონდ საოჯახო ბიბლიოთეკის თაროებზე, ამ ბუთქუნა ტომეულებთან ერთად, ღრმად განსხვავებული სერიაც მახსოვს. “ერთი მოთხრობა” ერქვა. თხელი, ჭრელგარეკანიანი წიგნები. მაინცდამაინც საბავშვოც არ ეთქმოდა. ცნობილი და არც ისე ცნობილი მწერლების თითო მოთხრობა იბეჭდებოდა. ზოგჯერ ისეთ რაღაცებსაც გამოურევდნენ, სქელ-სქელ ანთოლოგიებში რომ ვერ მიაგნებდი.

ჰემინგუეის “კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა”,  რიჩარდ რაიტის “მოახლე”, ამბროზ ბირსი, ჰაინრიჰ ბიოლი, სომერსეტ მოემი… ქართულიც იყო და ნათარგმნიც.

ჰოდა, ზუსტად ასეთი პროექტი წამოიწყო პალიტრამ. ამასაც “ერთი მოთხრობა” ჰქვია.

(more…)

Read Full Post »

bridget-joness-diary-geo-cover

აღარ:

  • დავლევ კვირის განმავლობაში თოთხმეტ ერთეულ ალკოჰოლზე მეტს.
  • მოვწევ.
  • მოვიქცევი ბოზივით სახლში ყოფნისას, ამის გადასაჩვევად წარმოვიდგენ, რომ ვიღაცები მითვალთვალებენ.
  • მივცემ თავს უფლებას, გამიტაცოს ალკოჰოლმა, სამუშაოზე გადამკვდარმა ხალხმა, ვალდებულების შიშით შეპყრობილმა ადამიანებმა, ცოლიანმა ან საყვარლიანმა მამაკაცებმა, ქალთმოძულეებმა, შოვინისტებმა, ტვინის მტყვნელებმა, მუქთამჭამელებმა, გარყვნილებმა.
  • დავუწყებ კუდში დევნას დანიელ კლივერს, რადგან საცოდაობაა ბოსის შეყვარება მის მანიპენივით.
  • დავიბოღმები, რომ არ მყავს მეგობარი მამაკაცი.

(more…)

Read Full Post »

girl-online-on-tour-geo-cover

არა, რა. რამდენიმეთვიანი ბლოგერული შვებულება ურიგო იდეა კი არ იყო (არანაირი დედლაინები, არანაირი კვირაში ორი ახალი წიგნი, არანაირი რეიტინგზე ნერვიულობა… მხოლოდ და მხოლოდ ნეტარი უსაქმურობა ყოველ საღამოს, ხომ გესმით), მაგრამ დროსა და მოვლენებს გვარიანად ჩამოვრჩი. ამ “Liberteens”-მა ხომ თავი მოიკლა და ერთიმეორეზე უკეთესი წიგნები ტყვიამფრქვევის ჯერივით მიაყარა.

ამ წიგნის პირველ ნაწილზე, იმედია, გეხსომებათ და წელიწადზე მეტი ხნის წინ ვწერდი. ისეთი თბილი და ნათელი განცდა დამიტოვა პოპულარული ბრიტანელი ბლოგერის სადებიუტო რომანმა, გაგრძელებას ვერაფრით გამოვტოვებდი. კი, კი, სწორად მიმიხვდით – ზოი საგის „ონლაინგოგოს“ და მის მეორე ნაწილს – “საგასტროლო ტურნეს“ ვგულისხმობ. ამას წინათ, ერთ-ერთ სავაჭრო ცენტრში “ბიბლუსის“ ფილიალში შემიცდა ფეხი, ახალდაგემოვნებული პიცითა და სალათით უკმაყოფილოს, ჰოდა, იქ წავაწყდი და უიღბლო გასტრონომიული ექსპერიმენტის საკომპენსაციოდ იმავე საღამოს დავაჭაშნიკე.

(more…)

Read Full Post »

me-before-you-cover-geoშუმერ ბლოგერებს უთქვამთ, ზაფხულში, შვებულებისა და ნეტარი უსაქმურობის ჟამს, ხალისიანი და ჟრიამულიანი წიგნები უნდა იკითხოს კაცმაო. ჰამაკში წამოწოლილმა ჭრელი პლედი გადაიფაროს, მზე მწვანე ფოთლებით მოიჩრდილოს და რამე ისეთი, მხიარული განწყობის შესაქმნელი მოიმარჯვოსო. მე კი არც ვაციე, არც ვაცხელე და ჯოჯო მოიესის “მე შენამდე“ მოვაქციე სიის სათავეში.

გამოგიტყდებით, რომ თავიდან სულ ღიმილ-ღიმილით ვკითხულობდი. იმ საშინელი სიტყვის – კვადრიპლეგიისა და მის მიღმა დამალული კიდევ უფრო საშინელი შინაარსის მიუხედავად. ძალიან კი შემეცოდა უილ ტრეინორი, აბა, როგორია, როცა მთელი სამყარო შენს ხელთაა, ამ დროს კი გაუნძრევლად ჯდომა გიწევს სავარძელში და ძველ ცხოვრებაზე, წყალქვეშა სამყაროზე, დათოვლილ მთებსა თუ პარაშუტით ხტომაზე უკვე ოცნებაც აღარ შეგიძლია. დიდი უსამართლობა მგონია, ასეთი რამეები რომ ხდება ქვეყნად, მაგრამ ლუისა ისეთი სასაცილო იყო თავისი კიკინებით, ბაბუას ძველი ფარდებისგან შეკერილი ქვედაბოლოთი და შავ-ყვითელზოლიანი კოლგოტკების ნოსტალგიით, მაინც მეღიმებოდა. მეღიმებოდა მის თავგანწირულ მცდელობაზე – როგორმე სიცოცხლისკენ შემოებრუნებინა გაუსაძლისი ტკივილებით გატანჯული ახალგაზრდა კაცი, რომელიც იობის მოთმინებით ელოდა დათქმულ დროს, რათა ჩანაფიქრი აესრულებინა და იმქვეყნად საკუთარი ნებით წასულიყო, უძლური სხეულის ტყვეობისგან სამუდამოდ გათავისუფლებული.

(more…)

Read Full Post »

20160515_175338

პოსტი დაწერილია თბილისის წიგნის საერთაშორისო ფესტივალის მიერ გამოცხადებული ბლოგერების კონკურსისთვის

დანიელ დეფოს უთქვამს – სიღატაკეზე მწარე მხოლოდ მეგობრების გარეშე დარჩენააო. ჰოდა, სადაც ეს, ათასგვარ ჭირვარამში გამობრძმედილი, ქარტეხილგამოვლილი კაცი ასე ფიქრობდა, რა დღეში ჩავარდებოდა ჩვეულებრივი მოზარდი გოგო, ახალ სკოლაში გასვლისთანავე ჭორებისა და უღირსი ხრიკების მსხვერპლი რომ აღმოჩნდა?

ჯეი აშერის “ცამეტი მიზეზი“ მტკივნეული წიგნია. აი, კითხულობ და გტკივა… გული ხან გეკუმშება, ხან კი ისე გაწვება ყელში, გეშინია, არ გასკდეს. მოზარდებისთვის წერსო, მაგრამ აქ ვერსად ნახავთ თინეიჯერებისთვის ჩვეულ უწყინარ ოინებს, უზრუნველ სიცილ-კისკისს, ლაღ და უზრუნველ ბავშვობაზეც არავინ გიამბობთ… ეს ჰანა ბეიკერის გზავნილია საიქიოდან, რომელსაც, მისი სიკვდილის შემდეგ, სუნთქვაშეკრული და თავზარდაცემული ადამიანები უსმენენ, ის ცამეტი ადამიანი, ვისაც ჰანას თავზე ზვავივით დატეხილ უბედურებასთან რაიმე კავშირი აქვს. სხვა გზაც რომ არ დარჩენიათ? არ მოუსმენენ, არ გადაუგზავნიან მომდევნო არამზადას და მათი საქმენი საგმირონის შესახებ მთელი ქალაქი შეიტყობს – ჰანამ უკვე იზრუნა ამაზე.

(more…)

Read Full Post »

მახსოვს, პირველი ქინდლი რომ მაჩუქეს, ვფიქრობდი, წიგნის თაროები გაცილებით ნელი ტემპით შეივსება, მხოლოდ ახალ ქართულ თარგმანებს შევიძენ, დანარჩენებს – ელექტრონულ ფორმატში წავიკითხავ-მეთქი. ჩემზე ყოფილა ნათქვამი – კაცი ბჭობდა, გამომცემლობები იცინოდნენო. ცოტა ხანში საწოლის გადმოტანა, სამარილესავით, ოთახის ცენტრში მომიწევს, იმიტომ, რომ ყველა კედელი წიგნის თაროებს უჭირავს და მაინც არ მყოფნის. განა იმიტომ, რომ ჩანაფიქრს ვღალატობ – საუკუნეა, უცხოენოვანი წიგნი არ მიყიდია, მაგრამ სულ ნაირ-ნაირი და ერთმანეთზე უკეთესი სერიები რომ გამოდის ქართულად, ამას რა მოვუხერხო?

თბილისის წიგნის დღეების ჩემეული მიმოხილვა, ალბათ, გემახსოვრებათ, ჰოდა, სწორედ იქ გადავეყარე “პალიტრა L”-ის ახალ პროექტს. გულახდილად რომ გითხრათ, სახელწოდებამ დამაინტრიგა – “წლის ბესთსელერი“, წესით, ურიგო არ უნდა ყოფილიყო, თორემ სერიის პირველი წიგნი – ენტონი დოერის “ნათელი, რომელსაც ვერ ვხედავთ“ – არაფერს მეუბნებოდა. პულიცერის პრემიისა და კიდევ რამდენიმე საპატიო ჯილდოს მიუხედავად, ავტორის გვარ-სახელიც და რომანის სათაურიც პირველად მესმოდა, მაგრამ ანოტაციას რომ გადავხედე, ცდუნებამ მაინც მძლია და ჩანთაში ვუკარი თავი.

(more…)

Read Full Post »

დიმიტრი გლუხოვსკი

მეტრო 2034

სერია “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა”

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ლიკა გელაზონია

რედაქტორი – თამარ გავაშელიშვილი

ყდის დიზაინი – მაია ხუტიაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

კორექტორი – თამთა ჯინჭარაძე

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

2034 წელი

ატომური ომის შედეგად, მთელი მსოფლიო განადგურდა. დიდი ქალაქები აღიგავა პირისაგან მიწისა, ხოლო პატარა ქალაქების შესახებ არაფერია ცნობილი. გადარჩენილი ადამიანები ცხოვრების ბოლო დღეებს ბუნკერებსა და საფრებში ატარებენ, რომელთაგან ყველაზე დიდი მოსკოვის მეტროპოლიტენია.

გადარჩა ყველა, ვინც მეტროსთან აღმოჩნდა, როდესაც დედაქალაქში ჭურვები ცვიოდა. განკითხვის დღეს გადარჩენილთათვის მეტრო ახალ ნოეს კიდობნად იქცა. დედამიწაზე რადიაციის მაღალი დონეა და მუტანტებითაა დასახლებული. ადამიანთა ცხოვრება მხოლოდ მიწისქვეშაა შესაძლებელი.

მეტროსადგურები ქალაქ-სახელმწიფოებად იქცა, გვირაბებში კი წყვდიადი და შიში გაბატონდა. სევასტოპოლსკაიას – პატარა მიწისქვეშა სპარტის მკვიდრები საოცარი ძალისხმევით ახერხებენ გადარჩენას და სადგურის დაცვას.
მაგრამ ერთხელაც სევოსტოპოლსკაია დიდი მეტროსგან მოკვეთილი აღმოჩნდა და მის ყველა მკვიდრს საშინელი სიკვდილი ელის. ადამიანების გადასარჩენად ნამდვილი გმირია საჭირო.

სარჩევი

პროლოგი
თავი პირველი – “სევასტოპოლსკაიას” დაცვა
თავი მეორე – დაბრუნება
თავი მესამე – სიცოცხლის შემდეგ
თავი მეოთხე – გადახლართვა
თავი მეხუთე – მეხსიერება
თავი მეექვსე – სხვა მხრიდან
თავი მეშვიდე – გადასასვლელი
თავი მერვე – ნიღბები
თავი მეცხრე – ჰაერი
თავი მეათე – სიკვდილის შემდეგ
თავი მეთერთმეტე – საჩუქრები
თავი მეთორმეტე – ნიშნები
თავი მეცამეტე – ერთი ისტორია
თავი მეთოთხმეტე – კიდევ რა?
თავი მეთხუთმეტე – ორნი
თავი მეთექვსმეტე – გალიაში
თავი მეჩვიდმეტე – ვინ ამბობს?
თავი მეთვრამატე – ხსნა
ეპილოგი

 

პროლოგი

2034 წელი

მთელი მსოფლიო დანგრეულია, კაცობრიობა კი – თითქმის მთლიანად განადგურებული. ნახევრად დანგრეული ქალაქები რადიაციის გამო საცხოვრებლად უვარგისია. დანამდვილებით არავინ იცის, მაგრამ ამბობენ, რომ მათ მიღმა იწყება გადამწვარი, უსასრულო უდაბნოები და გადაგვარებული ტყეები.

ცივილიზაცია გადაშენების პირასაა. მოგონებები ადამიანის სიდიადეზე იგავებად და ლეგენდებად იქცა. მას შემდეგ, რაც მიწიდან ბოლო თვითმფრინავი აფრინდა, ოც წელზე მეტი გავიდა. ჟანგისგან შეჭმული რკინიგზა არსაით მიდის. დაუმთავრებელი საუკუნის მშენებლობა ნანგრევებად იქცა. რადიოეთერი ცარიელია, კავშირგაბმულობის თანამშრომლებმა მილიონჯერ მომართეს რადიომიმღებები სიხშირეზე, საიდანაც ადრე ნიუ-იორკი, პარიზი, ტოკიო და ბუენოს-აირესი მაუწყებლობდა, მაგრამ ახლა მხოლოდ საცოდავი ზუზუნი ისმის.

მხოლოდ ოცმა წელიწადმა ჩაიარა რაც ეს მოხდა, მაგრამ ადამიანი უკვე აღარაა დედამიწაზე ბატონი. რადიაციისგან შობილი არსებები ადამიანზე ბევრად უკეთ შეეგუვნენ ახალ სამყაროს. კაცობრიობის ეპოქა დასასრულს მიუახლოვდა.
სულ რამდენიმე ათეულ ათას ადამიანს არ სჯერა ამის. ისინი მოსკოვის მეტროში ცხოვრობენ – ყველაზე დიდ საფარში, რაც კი ოდესმე ადამიანს აუშენებია; ადამიანის უკანასკნელ თავშესაფარში.

იმ დღეს ისინი მეტროში აღმოჩნდნენ და ამიტომ გადარჩნენ. მათ ჰერმეტული ჭიშკრები იცავს რადიაციისა და დედამიწის ზედაპირზე მცხოვრები ურჩხულებისგან, ნახმარი ფილტრებით ფილტრავენ წყალსა და ჰაერს. მცოდნეების მიერ აწყობილი დინამომანქანებით გამოიმუშავებენ ელექტროენერგიას, მიწისქვეშა ფერმებში ამრავლებენ სოკოსა და ღორებს.

მმართველობის ცენტრალური სისტემა დიდი ხნის წინ დაემხო და სადგურები ჯუჯა სახელმწიფოებად იქცა. აქ ადამიანები ერთიანდებიან იდეის, რელიგიის ან, უბრალოდ, წყლის ფილტრების გარშემო.

ეს არის სამყარო ხვალინდელი დღის გარეშე. აქ არ არის ადგილი ოცნებების, გეგმებისა და იმედებისთვის. გრძნობების ადგილას ინსტინქტებია, რომელთაგან უმთავრესია გადარჩენა – ნებისმიერ ფასად.

ამ წიგნში მოთხრობილი ისტორიის შესავალი წაიკითხეთ რომანში “მეტრო 2033”.

 

თავი 1

“სევასტოპოლსკაიას” დაცვა

ისინი არც სამშაბათს დაბრუნდნენ, არც ოთხშაბათს და არც ბოლო ვადად დათქმულ ხუთშაბათს. პირველი საგუშაგო ოცდაოთხი საათის განმავლობაში მორიგეობდა და რომელიმე გუშაგს დახმარების თხოვნის თუნდაც ექო რომ გაეგონა ან მკრთალი შუქი მაინც შეემჩნია “ნახიმოვსკის გამზირიდან” მომავალი გვირაბის ბნელსა და ნესტიან კედელზე, მაშინვე გაგზავნიდა დამრტყმელ რაზმს.

დაძაბულობა ყოველ საათს მატულობდა. სპეციალურად ასეთი დავალებებისათვის მომზადებული საუკეთესო მებრძოლები წამითაც არ ხუჭავდნენ თვალს. ბანქოს დასტა, რომლითაც განგაშიდან განგაშამდე დრო გაჰყავდათ ხოლმე, უკვე მეორე დღე-ღამე იყო, მაგიდის უჯრაში იდო. ჩვეულებრივი ლაყბობა ჯერ ჩუმმა, მღელვარე საუბრებმა, შემდეგ კი დუმილმა შეცვალა – ყველას იმედი ჰქონდა, რომ პირველი გაიგონებდა უკან მომავალი ქარავნის ექოს. მასზე ძალიან ბევრი რამ იყო დამოკიდებული.

“სევასტოპოლსკაია” მიუდგომელ ბასტიონად აქციეს მისმა მცხოვრებლებმა. ნებისმიერმა მათგანმა – ხუთი წლის ბიჭუნამაც და ჭარმაგმა მოხუცმაც კარგად იცოდა იარაღის ხმარება. ტყვიამფრქვევები ბუდეებით, მავთულხლართებით, ძველი რელსებისაგან დამზადებული ტანკსაწინააღმდეგო ზღარბებით დაცული ეს ერთი შეხედვით აუღებელი სადგური დაცემის პირას იყო.

მისი აქილევსის ქუსლად საბრძოლო მასალების მუდმივი უკმარისობა იქცა.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: