Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ფლეიბოი’

Waterhouse decameron

საითაც არ უნდა გაიხედო, ყველა იმაზე წუწუნებს, ჩემი შვილი წიგნებს სათოფეზე არ ეკარებაო; დაღუპა ახალგაზრდობა კომპიუტერმა და ინტერნეტმა, არიქა, მოგვეშველეთ, ვინ ხართ ქრისტიანიო…

ჰოდა, ამ სვეგამწარებულ მშობლებს რომ შევჩივლო, ბავშვობაში ჩემი დედ-მამა კითხვას მიკრძალავდა-მეთქი, არ გადასცემენ ანათემას? ახიც იქნება, ჩემი აზრი თუ გაინტერესებთ – აბა, სად გაგონილა, ცოდნას მოწყურებულ პირმშოს წიგნი გამოსტაცო ხელიდან? დიდი ამბავი, თუ ყდას “ერთგული და მოღალატე ცოლები“ აწერია, შიგნით რაღაცა ლეღვის ნაყოფზე და ფინიკის ხურმაზეა ლაპარაკი, თავად პირმშო კი სულ რაღაც რვა წლისაა! დაანებე, რა, ბავშვს თავი, იკითხოს – ბევრს მაინც ვერაფერს გაიგებს, მაქსიმუმ, სკოლაში წააცუნცულოს და თავისნაირ ჭკუისკოლოფა მეგობარს შეჰღაღადოს – დამეხმარე, თუ კაცი ხარ, რა ხდება აქ, რა ამბავიაო. სხვათა შორის, არც ის უნდა მოგეჩვენოს ქვეყნის დაქცევად, კლასის დამრიგებელი რომ მოგადგება შინ ნაძიძგილავები წიგნით და თოიძის ცნობილი ნახატივით გამოშვერილი თითით – ბოლოს და ბოლოს, ცნობისმოყვარეობა ჯერ კიდევ აინშტაინს მიაჩნდა ღირებულად და მისაბაძად.

არა, “ათას ერთი ღამე“ რაღა ჩამოსართმევი იყო? დარწმუნებული ბრძანდებოდეთ, ჯინების, იფრითებისა და ყაჩაღების თავგადასავალს ბევრად მეტი ინტერესით ვკითხულობდი, ვიდრე ფეხმსუბუქი ლამაზმანებისა და რაღაცა გაუგებარი ნეტარების ამბებს.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Lunchtime atop a Skyscraper. Rockefeller Center. New York City, United States. 1932

თუ აქაურობას ხშირად სტუმრობთ და განახლებებსაც ყურადღებით ადევნებთ თვალს, ალბათ, დამეთანხმებით, რომ მოქალაქე ბლუმს იშვიათად ვაწუხებ და არც თქვენ გაბეზრებთ თავს აღშფოთებული, საპროტესტო პოსტებით. წიგნებზე წერა ბევრად მირჩევნია – გამოგიტყდებით და მათ სამყაროში სიმშვიდის და სინათლის ისეთი გრძნობა მეუფლება ხოლმე, რომ მომკალით და აღარ მინდა, ეს ჰარმონია რამეს დავარღვევინო. თუმცა, მხოლოდ  პოზიტივით გაჟღენთილ თემებზე საუბარიც არ გამოდის –  ზოგჯერ ისეთ სიუჟეტს გადააწყდები კაცი, გვერდს რომ ვერაფრით აუვლი…

ამ პოსტის იდეა სამიოდე თვის წინ გამიჩნდა, მაგრამ მაშინ ბლოგერულ შვებულებაში გახლდით, ევროჩემპიონატით ვტკბებოდი და გულშემატკივრობისგან დაზარალებულ ყელს ნაღებიანი ცხელი ყავით ვმკურნალობდი,  აქ კი ლამის მხოლოდ სტუმრის სტატუსით ვიხედებოდი…  არა უშავს, არც ახლაა გვიანი.

ივნისის დასაწყისში “ცხელი შოკოლადის” ვებ-გვერდზე, რომელსაც სისტემატურად ვკითხულობ ხოლმე, ანა კორძაია-სამადაშვილის ეს მცირე ჩანაწერი გამოქვეყნდა. თუ სრული ვერსია დაგაინტერესებთ, ბმულს გაყევით, მე კი ორ, ფრიად სახასიათო, აბზაცს მოგაწვდით.

(more…)

Read Full Post »

ქართული PLAYBOY-ის ყველა ნომერი @ ჩემი კოლექცია.

ამ ორიოდე კვირის წინ, მოლი ბლუმის ბლოგის სტუმრებს ჩემი ფავორიტი ჟურნალის – ლეგენდარული “ფლეიბოის” შესახებ ვუყვებოდი. პოსტსკრიპტუმში ქართულენოვანი გამოცემაც ვახსენე და მკითხველებს იმასაც შევპირდი – ამ, არც თუ ოპტიმისტურ, ისტორიას ცალკე პოსტს აუცილებლად მივუძღვნი მეთქი. სიტყვას კი, მოგეხსენებათ, შესრულება უნდა.

“ფლეიბოის”, თქვენც გეცოდინებათ, ამერიკულის გარდა, საერთაშორისო ანალოგებიც მრავლად გააჩნია. ჰოდა, რითი ვართ ბულგარეთზე, მექსიკაზე ან ჰოლანდიაზე ნაკლებიო – იფიქრეს ქართველმა ენთუზიასტებმა და, ხუთი წლის წინ, ფართომასშტაბიანი სარეკლამო კამპანიის შემდეგ, დღის სინათლე სმოკინგიანი ბოცვერით დამშვენებულმა, შავ და ოქროსფერ ტონალობაში გადაწყვეტილმა პირველმა ქართულმა ნომერმა იხილა.

სამამულო “ფლეიბოი” კანონიკური დიზაინით, მუდმივი რუბრიკებით, ინფორმაციული სტატიებით, სახალისო ჩანართებით და თავად ჟურნალის ხარისხითაც უკლებლივ ყველა სტანდარტს აკმაყოფილებდა და ერთობ მიმზიდველი საკითხავი ჩანდა. მთავარი რედაქტორიც შესაფერისი მოუძებნეს – ნოვატორობა დახვეწილი გემოვნების ინტელექტუალმა, მელომანმა, და, სხვათა შორის, უაღრესად საინტერესო ბლოგის ავტორმა ნიკო ნერგაძემ ითავა.

(more…)

Read Full Post »

PLAYBOY cover. September, 2010

“არასოდეს ჩამითვლია “ფლეიბოი” ეროტიკულ ჟურნალად. ჩემთვის ის ცხოვრების სტილზეა, სადაც სექსი მხოლოდ ერთი შემადგენელი ნაწილია.”

ეს ფრაზა ლეგენდარულ ჰიუ ჰეფნერს ეკუთვნის, გრანდიოზული მედია-იმპერიის მეპატრონეს და იმ გამოცემის სულისჩამდგმელს, თითქმის სამოცი წელია, განუხრელი პოპულარობით რომ სარგებლობს და ჟანრის კლასიკურ ნიმუშად არის აღიარებული. არ მეგულება ადამიანი, რომელსაც “ფლეიბოის”  შესახებ არაფერი სმენოდეს და მისი სახელგანთქმული ლოგო  – ამერიკელი მხატვრის არტურ პოლის შექმნილი ბოცვერი ბანი ერთხელ მაინც არ ენახოს.

კეთილი და პატიოსანი, მაგრამ სად მოლი ბლუმის ბლოგი და სად ‘ფლეიბოიო”, გაიკვირვებს ვინმე და მართალიც იქნება – ლინდგრენის, როდარის, ეკოს, ფამუქის, ო’ჰენრის გვერდით ასეთი პიკანტური სათაურის ხსენება, სულ მცირე, უჩვეულოა და, დარწმუნებული ვარ, ჩემს სტუმრებს ცნობისმოყვარეობით დააცქვეტინებს ყურებს.

საქმე იმაშია, რომ ჩემი წიგნების კარადის ერთი, დიდი და მუდმივად განახლებადი, თარო ფერად-ფერადი ჟურნალებით არის სავსე და თქვენი ბიბლიოფილი, მელომანი და გურმანი მასპინძელი, რამდენიმე სხვა გამოცემასთან ერთად, “ფლეიბოის” ერთგული მკითხველიც გახლავთ.

(more…)

Read Full Post »

Marilyn. Monroe. Tom Ewell. "The Seven Year Itch" 1955

თუ მოლი ბლუმის ბლოგს, დიდი ხანია, სტუმრობთ, ალბათ შეამჩნევდით, რომ დროდადრო მეოცე საუკუნის ფოტომატიანეს ვფურცლავთ და სახელგანთქმული სურათების კვალდაკვალ, კაცობრიობის ისტორიის ყველაზე დრამატულ ასწლეულში ვმოგზაურობთ.

დღეს წესს გადავუხვევ და რომელიმე საკულტო ფოტოგრაფის ნამუშევარზე კი არა, ერთ კინოკადრზე გიამბობთ. ვფიქრობ, თემატიკის ოდნავი კორექტირება მეპატიება – სხვა თუ არაფერი, თქვენი ყურადღების მიპყრობას ამერიკული პოპკულტურის სიმბოლოდ ქცეულ გამოსახულებისკენ ვაპირებ, რომელიც ძლიერი სქესის წარმომადგენლებს ახლაც გულს უჩქროლებს.

ბილი უაილდერის და მერილინ მონროს ერთად ხსენებაზე ყველას, დარწმუნებული ვარ,  ლეგენდარული “ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები არიან” მოგაგონდებათ, თუმცა სულ სხვა ფილმს ვგულისხმობ – “Seven Year Itch”-ს, რომელიც, რამდენიმე პრიზის და ასი საუკეთესო ამერიკული კინოკომედიის სიაში საპატიო ადგილის მიუხედავად, ფართო საზოგადოებას მაინც მონროს თეთრი, გოფრირებული კაბის წყალობით ახსოვს.

(more…)

Read Full Post »

© Ilon wikland. Karlson on the roof

შესაძლებელია, სათაური უცნაური მოგეჩვენოთ, მაგრამ ნუ შეცბუნდებით – არაფერი შემშლია. წერას ნამდვილად ყველასთვის საყვარელ პროპელერიან კაცუნაზე ვაპირებ. მინდა, “ლამაზ, ჭკვიან, ზომიერად ფერ-ხორციან, მოწიფულ მამაკაცთან” დაკავშირებული ჩემი ერთობ უჩვეულო იმპრესიები გაგიზიაროთ.

ამას წინათ, “ფლეიბოის” ძველი ნომრის ფურცვლისას, ერთ სახალისო სტატიას გადავაწყდი  – “ათი საბავშვო რამ, რითაც უფროსებიც ერთობიან”. თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე დიდად არ გამკვირვებია, როცა სიაში, რუბიკის კუბსა და სათამაშო რკინიგზასთან ერთად, ლინდგრენის შედევრიც აღმოვაჩინე.

მეც და, დარწმუნებული ვარ, ჩემი მკითხველების უმრავლესობაც, სახურავის ბინადარ კარლსონს ღრმა ბავშვობიდან ვიცნობთ. ისიც ვიცი, რომ ვასასტანელი ბიჭუნას ღორმუცელა მეგობრის ხსენებაც კი მხიარულ ღიმილს იწვევს და ოინბაზობის გუნებაზე გვაყენებს. თუმცა, საქმე არც ისე მარტივადაა, როგორც ერთი შეხედვით მოგეჩვენებათ – მსოფლიოში საუკეთესო გადია, მეხანძრე, მშენებელი და შინამტანჯველების მომთვინიერებელი გულის სიღრმეში საოცრად ეული და მარტოსული არსებაა.

(more…)

Read Full Post »

“საბჭოთა კავშირში სექსი არ არსებობს!” – სასტუმრო “ლენინგრადის” ადმინისტრატორის და საბჭოთა ქალთა კომიტეტის წევრის ლუდმილა ივანოვას ამ პათეტიკურ შეძახილს კომუნისტური აბსურდის ანთოლოგიაში ღირსეული ადგილი უჭირავს და ციტირების სიხშირით მარქსიზმ-ლენინიზმის კლასიკოსების ბარე ორ აფორიზმს არ ჩამოუვარდება. ფსევდო-მორალიზმის და პურიტანობის კლასიკურ ნიმუშს ანეკდოტებშიც შეხვდებით, ჟურნალ-გაზეთების ფურცლებზეც და კინოფილმებშიც. “ლენინგრად-ბოსტონის” ტელეხიდის გაოგნებული ამერიკელი მონაწილეების რეაქციას კი ჩანაწერის ეთერში გასვლიდან 25 წლის შემდეგაც ღიმილით იხსენებენ.

დედამიწის ერთ მეექვსედზე გადაჭიმულ პირველ კომუნისტურ სახელმწიფოში, ბუნებრივია, სექსიც არსებობდა და თქვენ წარმოიდგინეთ, ეროტიკაც. 1964 წელს, დიდი სტალინის ერთგული თანამებრძოლის, ნიტიკა ხრუშოვის ზეობის ჟამს, “ფლეიბოის” საბჭოთა ვოიაჟისა და რკინის ფარდის მიღმა გადაღებული ეროტიკული ფოტოსესიის შესახებ ლორდ ვეიდერმა ისე დაწერა (Sex in USSR და გაშიშვლებული სტალინა), სათქმელი არაფერი დატოვა. მე სხვა ამბავს მოგიყვებით.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: