Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ფანტასტიკა’

2753366_orig

“ყვავილები ელჯერნონისთვის” განსაკუთრებული წიგნია.

ასეთ ეპითეტებს ვერიდები. ჯერ ერთი, პათეტიკა არ მიყვარს, მეორეც – დიდი საფრთხეა, სადმე გადააჭარბო ან გადაამლაშო კიდეც, მაგრამ ამ შემთხვევაში ოდნავადაც არ ვაზვიადებ.

ორ წელიწადში მესამე გამოცემას გაუძლო. ბათუმელების გეგმებზე არაფერი ვიცი, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მეოთხედაც გამოსცემენ. ეს იმ ფონზე, რომ ძალიან ბევრი კარგი წიგნის პირველი ტირაჟიც კი ძნელად იყიდება ხოლმე.

თან გამოცემაცაა და გამოცემაც. ჯერ მარტო სამი გარეკანი ნახეთ. ერთი მეორეზე უკეთესიაო, ამათზეა ნათქვამი.

თინათინ ხომერიკის სადებიუტო თარგმანი ისეთია, ბარე ორი ღვაწლმოსილი მთარგმნელი მოაწერდა ხელს. ახლა, ვიღაცებს ჩარლი გორდონის სულისშემძვრელი მონოლოგი დღემდე კორექტურა და შეცდომებით დაბეჭდილი რატომ ჰგონიათ, მე ვერ გეტყვით, ისევ იმათ ჰკითხეთ.

სამივე გამოცემა მაქვს შინ. სხვათა შორის, სამივე ნაჩუქარია. ჩვიდმეტჯერ რომ გამოსცენ, ჩვიდმეტივეს ვიქონიებ. მეგობრების იმედი მაქვს, ამ გადასარევ ტრადიციას არ დაარღვევენ.

ჩემთვის, როგორც ყველაფერი საუკეთესო, “ელჯერნონიც” ბათუმს უკავშირდება.

(more…)

Read Full Post »

20150118_141701

აპრილში, თუ გახსოვთ, ერთ ვებგვერდზე ლიტერატურული კონკურსი გამოაცხადეს. კონკურსი დიდი არაფერი, პირობა იყო უცნაური: დეტექტიური, ფანტასტიკური, სათავგადასავლო, ეროტიკული და სხვა დაბალი სინჯის ლიტერატურა არ განიხილებაო. აი, ასე, უაპელაციოდ.

აქოთქოთდა საფეისბუქეთი. სწორად აქოთქოთდა, მინდა გითხრათ. აქეთ დეტექტივს გადაეფარნენ, იქეთ ფანტასტიკას და ფენტეზის დამცველებმა გამოიდეს თავი. ეროტიკის დაცვა მაინცდამაინც არც არავის უცდია, მაგრამ, როგორც ერთი ჩემი ნაცნობი იტყოდა, მაი აფერი.

მთავარი ის იყო, ყველა ერთხმად შეთანხმდა, დაბალი და მაღალი სინჯის პროზად დაყოფა, რბილად რომ ვთქვათ, არაკორექტულიაო. ამ საკითხში კონსესუსიც აბსოლუტური იყო და ყბადაღებული კოჰაბიტაციაც.

საპირველაპრილო ხუმრობა გვეგონა. ბოლომდე ვერ დავიჯერეთ, ან როგორი დასაჯერებელია, რომელიმე მოცლილ იუზერს ეთქვა, კიდევ ჰო, მაგრამ ვებგვერდი, კონკურსი, რამე. სერიოზული თემა რომ გგონია და უცებ – ასეთი ვორდინგი. ჩაასწორეს მერე ის პირობა, ახლაც ჩასწორებული დევს. “დაბალი სინჯის პროზა” ამოიღეს. დეტექტივი, ფანტასტიკა, ეროტიკა, საბავშვო ლიტერატურა ისევ არ განიხილება.

სხვათა შორის, ეს ყოვლად გადასარევი კლასიფიკაცია კონკურსის ორგანიზატორებს არ მოუგონიათ. გავრცელებული შეხედულებაა. ორდიპლომიანი ხალხი იცავს და ქადაგებს, ეგრე კი ნუ უყურებთ.

(more…)

Read Full Post »

ფილიპ კონრად დიკი.

ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე?

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

პირველი ქართული გამოცემა, ბათუმი 2015

 

მთარგმნელი – გურამ ღონღაძე

რედაქტორი – მარიამ კორინთელი

ყდის დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი

დამკაბადონებელი – ნიკა სულაბერიძე

კორექტორი – ნატა ჩახვაძე

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

ოკლენდი

გუშინ გარდაიცვალა კუ, რომელიც მოგზაურმა და მკვლევარმა, კაპიტანმა კუკმა, ტონგის მეფეს 1777 წელს აჩუქა. ცხოველი თითქმის 200 წლისა იყო.

კუ, სახელად ტუ’იმალილა, გარდაიცვალა სამეფო სასახლის ეზოში, ტონგის დედაქალაქ ნუკუალოფაში.
ტონგის მოსახლეობა ცხოველს ისეთივე პატივს სცემდა, როგორც მის მბრძანებელს. კუს ემსახურებოდა სპეციალური დაცვა. რამდენიმე წლის წინ, ცეცხლოვანი ბუჩქის ინციდენტის გამო, ცხოველი დაბრმავდა.

ტონგის რადიო იუწყება, რომ ტუ’იმალილას ბაკანი ახალ ზელანდიაში, ოკლენდის მუზეუმში გადაიგზავნება.

როიტერი, 1966

 

თავი პირველი

საწოლის გვერდით მოთავსებულმა „განწყობის მოდულატორმა“ მსუბუქი ელექტრონული ხმა გამოსცა, რომელმაც ავტომატური ელექტრომაღვიძარა გაააქტიურა და რიკ დეკარდი სუსტი, სასიამოვნო ელექტროიმპულსით გააღვიძა. რიკი საწოლიდან გაკვირვებული წამოდგა (მოულოდნელად გაღვიძებისას ყოველთვის ასე სჩვეოდა) და თავის ფერად პიჟამაში გამოწყობილი, გაიზმორა. იმავე წამს, მისმა ცოლმა, აირენმა, თავისი ნაცრისფერი, სევდიანი თვალები დააჭყიტა. ერთხანს ახამხამა, მერე ამოიკვნესა და სასწრაფოდ დახუჭა.

– „პენფილდი“ ძალიან მსუბუქზე გაქვს მომართული, – უთხრა რიკმა, – მოდი, გადავაყენებ და ისე გაიღვიძებ, რომ…

– ჩემს პარამეტრებს შეეშვი! – მკაცრად მოუჭრა აირენმა – გაღვიძება არ მინდა.

რიკი ცოლს გვერდით ჩამოუჯდა, დაიხარა და ნაზად დაუწყო ახსნა:

– ძვირფასო, თუ მოდულატორს უფრო მაღალ დონეზე დააყენებ, გაღვიძება სასიამოვნო პროცესი გახდება. მთელი აზრიც ამაშია. С დონე ისევე სწრაფად გამოგაფხიზლებს, როგორც მე (სინამდვილეში, რიკს მოდულატორი D დონეზე ჰქონდა მომართული). ის ნაზად მიეფერა ცოლის შიშველ, ფერმკრთალ მხრებს.

– მომაშორე ეგ პოლიციელის უხეში ხელები, – უთხრა აირენმა.

– არ ვარ პოლიციელი, – გაღიზიანდა რიკი, თუმცა ეს ემოცია არ ჰქონდა არჩეული.

– უარესი ხარ, – კვლავ თვალდახუჭულმა უთხრა ცოლმა, – პოლიციელების დაქირავებული მკვლელი ხარ.

– ცხოვრებაში არც ერთი ცოცხალი ადამიანი არ მომიკლავს, – უპასუხა რიკმა და იგრძნო, რომ გაღიზიანება აშკარა მტრობაში გადაეზარდა.

– მხოლოდ იმ უბედურ ანდებს ერჩი, – მიუგო აირენმა.

– ნურც იმას დავივიწყებთ, რომ ჩემი ბინძური საქმეებით ნაშოვნს ფულს ათას სისულელეში სწორედ შენ ხარჯავ.

რიკი წამოდგა, ოთახში უაზროდ გაიარ-გამოიარა და თავის „განწყობის მექანიზმთან“ შეჩერდა.

– იმის ნაცვლად, – განაგრძო მან, – რომ დავაგროვოთ და ნამდვილი ცხვარი ვიყიდოთ. ბოლოს და ბოლოს, ხომ უნდა გამოვცვალოთ ის ყალბი, ელექტრონული სისულელე, ზემოთ რომ გვყავს?! ვერ ვხვდები, რა საჭიროა ხელოვნური ცხოველი. თან როცა იმდენს შოულობ, რამდენსაც მე ეს ბოლო წლებია, – რიკი მექანიზმს მიაჩერდა და ერთხანს შეყოყმანდა. არ იცოდა, რომელი აერჩია: თალამოდეპრესანტი (რომელიც უეცარ სიბრაზეს დაუცხრობდა) თუ თალამოსტიმულატორი (რომელიც საბოლოოდ აღაგზნებდა და კამათში გამარჯვებას მოუტანდა).

– თუ გაძლიერებულ ზიზღს აკრეფ, მეც ასე მოვიქცევი! – დაემუქრა აირენი, – მაქსიმალურ დონეს ავირჩევ და ისეთ სკანდალს მოვაწყობ, ჩვენი ყველა უწინდელი კამათი სასაცილოდ მოგეჩვენება. აკრიფე და ნახავ… მიდი, სცადე! – აირენი მსუბუქად წამოხტა, თავის მოწყობილობასთან დადგა და რიკს ღვარძლიანად მიაჩერდა.

– დღევანდელი გრაფიკის კოდს ავკრეფ, – ამოიოხრა რიკმა და 1992 წლის 3 იანვრის განრიგს ჩახედა: „საქმისადმი პროფესიონალური დამოკიდებულება“,- თუ ამას ავკრეფ, მპირდები, რომ შენც ასე მოიქცევი? – ფრთხილად ჰკითხა ცოლს, სცადა, ზედმეტი ინიციატივა არ გამოეჩინა, ისე დალოდებოდა მის გადაწყვეტილებას.

– დღეს მე ექვსსაათიან დეპრესიას ვაპირებ, – მიუგო აირენმა.

– რაო? ეგ რატომ დაგეგმე? – ეს ხომ მთლიანად ეწინააღმდეგებოდა „განწყობის მოდულატორის“ არსებობის იდეას, – არც კი ვიცოდი, მაგის არჩევა თუ შეგეძლო, – დაამატა რიკმა სევდიანად.

– ერთ საღამოს სახლში ვიჯექი, – აუხსნა ცოლმა, – და როგორც ყოველთვის, „ბასტერ ფრენდლისა და მის მეგობრულ მეგობრებს“ ვუყურებდი. იმ მომენტში, როცა მას ძალიან მნიშვნელოვანი სიურპრიზი უნდა გაეცხადებინა, რეკლამა გაუშვეს. ხომ იცი, „მაუნტიბანკის“ რეკლამა როგორ მძულს. ამიტომაც ერთი წუთით ტელევიზორს ხმა გავუთიშე და გავიგონე, რომ ჩვენი შენობა… ეს შენობა… გავიგონე, რომ… – აირენმა ხელები აიქნია.

– ცარიელია, – დაასრულა რიკმა.

(more…)

Read Full Post »

ახალ “ინსომნიაზე” უნდა მოგიყვეთ.

ოფიციალურ გვერდზე ანონსს უკვე ნახავდით. პირობებიც წერია იქ, ვადებიც, ელფოსტის მისამართიც, ჟიურის შემადგენლობაც. მოკლედ, ყველაფერი.

მაგრამ მეც რომ არ დავწერო, არაფრით გამოვა. ერთი პერსონალური პოსტი “ინსომნიას”, ღმერთი, რჯული, ნამდვილად ეკუთვნის.

ორი წლის წინ, ზუსტად ორი წლის წინ, ნატო დავითაშვილმა მომწერა – კოშკას ახალი იდეა აქვს, ექსტრემალი ლიტერატორების კონკურსს ვმართავთ და ჟიურის წევრობაზე რას იტყვიო.

დიდი მადლობა, ამაზე უარს რა მათქმევინებს-მეთქი, გადავირიე სიხარულით.

ჰოდა, ახლა მესამე წრეზე მივდივართ.

ასე რომ, თუ ვინმეს ეჭვის ნატამალი ღრღნიდა, შეუძლია, მშვიდად იძინოს – ყველაზე ორიგინალური, გიჟური და ფანტასტიკური იდეაც, თუ მოინდომე, გადასარევად ისხამს ხორცს. ჩაკეტილი მაღაზიიდან ონლაინ ტრანსლაციის ორგანიზებაც ხერხდება და ერთიმეორეზე უკეთესი ტექსტებიც იწერება ერთ ღამეში.

(more…)

Read Full Post »

თავიდანვე გეტყვით, რომ ამ წიგნს ლიტერატურულ გადატრიალებას ვერ დავარქმევ და, ალბათ, არც ავტორს ჰქონია ამაზე პრეტენზია – არ მგონია, როცა ვერონიკა როთი “განსხვავებულს“ წერდა, ეფიქრა, ანტიუტოპიის ჟანრში ახალ სიტყვას ვიტყვიო. უბრალოდ, ადგა და დაწერა ტრილოგია დისტოპიურ ჩიკაგოზე, სადაც საზოგადოება ხუთ ფრაქციად დაყოფილა: ხმაურიანი შეუპოვრები  სახიფათო თამაშებს არ ერიდებიან, მეგობრულები – მშვიდობასა და წონასწორობას ქადაგებენ, გულწრფელებს ტყუილს ვერ დააცდენინებ, თუნდაც საქმე სიკვდილ-სიცოცხლეს ეხებოდეს, ასკეტებს ყველაზე დიდ ღირსებად თავშეკავება მიაჩნიათ, სიახლეების მაძიებელ ერუდიტებს კი მუდმივად წიგნებში აქვთ ცხვირი ჩარგული.

ამ სამყაროს სიყალბისა და ხელოვნურობის ელფერი დაჰკრავს – თითქოს არ შეიძლება, ადამიანი ერთდროულად უშიშარიც იყოს და მეგობრულიც, ან თითქოს ასკეტი გულწრფელი და უშიშარი ვერ იქნება… რა გასაკვირია, რომ ნაძალადევად დახლეჩილ საზოგადოებას მკაცრი წესები და კანონები სჭირდება – სხვაგვარად ბალანსის შენარჩუნება რთულია.

აქ ცხოვრობს ბეატრის პრაირი, ასკეტი გოგონა, რომელსაც ძალიან არ უნდა, რომ მთელი ცხოვრება აკრძალვებსა და შეზღუდვებში გაატაროს, ამიტომაც, როცა შესაძლებლობა ეძლევა, თავის ფრაქციაზე უარს ამბობს და თავზეხელაღებული შეუპოვრების რიგებს უერთდება.

(more…)

Read Full Post »

ბერნარ ვერბერი.

ჭიანჭველები

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ეკატერინე სუმბათაშვილი

რედაქტორი – ხათუნა ნონიაშვილი

დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი 

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

 

ბერნარ ვერბერი

ჭიანჭველების ტრილოგია

ჭიანჭველები

ჭიანჭველების დღე

ჭიანჭველების რევოლუცია

 

1

გამღვიძებელი

 

აი, ნახავთ, სრულებით არ იქნება ისეთი, როგორიც წარმოგიდგენიათ.

ნოტარიუსმა აუხსნა, რომ შენობა ისტორიულ ძეგლად იყო შეფასებული და იქ რენესანსის ეპოქის ბრძენი ადამიანები ცხოვრობდნენ, თუმცა მათი სახელები ვერ გაიხსენა.
კიბეზე ავიდნენ და აღმოჩნდნენ ბნელ დერეფანში, სადაც ნოტარიუსი კარგა ხანს ხელის ცეცებით ამაოდ ეძებდა ჩამრთველს, ბოლოს თქვა:

– ოჰ, ჯანდაბა! არ მუშაობს.

სიბნელეში კედლებზე ურტყამდნენ ხელებს და გზას ისე მიიკვლევდნენ. ბოლოს ნოტარიუსმა, როგორც იქნა, საჭირო კარს მიაგნო, გააღო, ამჯერად წარმატებით დააჭირა ხელი ჩამრთველს და დაინახა, რომ მის კლიენტს სახეზე ფერი აღარ ედო.

– ცუდად ხართ, მესიე უელს?

– ერთგვარი ფობიაა. არა უშავს.

– სიბნელის შიში?

– დიახ, ასეა. მაგრამ ახლა უკეთ ვარ.

ოთახები დაათვალიერეს. ეს გახლდათ ორასი კვადრატული მეტრი ფართობის ბინა მიწისქვეშა სართულზე. მართალია, გარე სამყაროს მხოლოდ რამდენიმე, ვიწრო და ლამის ჭერთან მიკრული ფანჯრებით უკავშირდებოდა, მაგრამ ჯონათანს ბინა მოეწონა. კედლებზე ერთნაირი რუხი შპალერი გაეკრათ და ყველგან მტვერი იდო. თუმცა ამის გამო წუწუნს არ აპირებდა.
მისი ამჟამინდელი ბინა ფართობით ამის მეხუთედი თუ იქნებოდა. გარდა ამისა, ქირის გადახდის შესაძლებლობა აღარ ჰქონდა; საზეინკლომ, სადაც ჯონათანი მუშაობდა, გადაწყვიტა, მის გარეშე გაეგრძელებინა ფუნქციონირება.

ბიძია ედმონდის დანატოვარი ეს მემკვიდრეობა მართლაც ის სასიამოვნო მოულოდნელობა გახლდათ, რაზედაც ვერც კი იოცნებებდა.

 

ორი დღის შემდეგ ჯონათანი, მისი მეუღლე ლიუსი, მათი ვაჟი ნიკოლა და ძაღლი, დაკოდილი ჯუჯა პუდელი კარზაზატი, სიბარიტების ქუჩის 3 ნომერში დასახლდნენ.

– ვერ ვიტყვი, რომ ეს რუხი კედლები არ მომწონს, – განაცხადა ლიუსიმ და თავისი სქელი, წითური თმა აიწია, – ისეთ დეკორს შევარჩევთ, როგორიც გვინდა. აქ ყველაფერი თავიდანაა გასაკეთებელი. ეს იმას ჰგავს, ციხე სასტუმროდ რომ უნდა გადააკეთო.

– ჩემი ოთახი სად არის? – იკითხა ნიკოლამ.

– ბოლოში და მარჯვნივ.

– ვაუ, ვაუ, – დაიყეფა ძაღლმა და ლიუსის ქუსლზე უკბინა, თუმცა სრულებით არ გაუთვალისწინებია, რომ ამ დროს მას ხელში ქორწილში ნაჩუქარი ჭურჭელი ეჭირა.

ძაღლი მაშინვე ტუალეტში ჩაკეტეს; გასაღებიც გადააბრუნეს, იმიტომ რომ კარის სახელურის ჩამოწევა შეეძლო.

– კარგად იცნობდი შენს მფლანგველ ბიძას? – განაგრძო ლიუსიმ.

– ბიძია ედმონდს? სიმართლე გითხრა, მარტო ის მახსოვს, ჰაერში როგორ ამიტაცებდა ხოლმე, ვითომ თვითმფრინავით მივფრინავდი. ერთხელ ისე შემეშინდა, ზემოდან დავაფსი.

ორივეს გაეცინა.

– უკვე მაშინ იყავი მხდალი, ასეა? – გამოაჯავრა ლიუსიმ.

ჯონათანმა თავი მოაჩვენა, ვითომ ვერ გაიგო.

– ჩემზე არ გაჯავრებულა. დედაჩემს მარტო ეს უთხრა: “კარგი, ის მაინც გავიგეთ, რომ მისგან მფრინავი არ გამოვა…” მერე დედა მეუბნებოდა, რომ ყურადღებით ადევნებდა თვალს ჩემს ცხოვრებას, თუმცა მეტად აღარ შევხვედრივართ ერთმანეთს.

– რას საქმიანობდა?

– მეცნიერი იყო. როგორც მახსოვს, ბიოლოგი.

ჯონათანი ჩაფიქრდა. სინამდვილეში არაფერიც არ იცოდა თავისი კეთილისმყოფლის შესახებ.

(more…)

Read Full Post »

ორი თვის წინ, თუ გახსოვთ, მოლის ბლოგზე “წიგნები ბათუმში-ს პირველი გამოცემების ერთგვარი ანონსი გამოქვეყნდა. ორი თვე, კაცმა რომ თქვას, ბევრი არ არის, მაგრამ დაპირებული ლიტერატურული სასუსნავის გამოცემაც მოესწრო, ორი პრეზენტაციაც გაიმართა და დღეს ფერად-ფერადი დელფინიანი წიგნები თბილისის (და არამხოლოდ) ყველა ბუქსთორს განსაკუთრებით საპატიო და გამოსაჩენ ადგილას უწყვია.

ასჯერ მითქვამს და ახლაც სიამოვნებით გავიმეორებ: ახალი გამომცემლობის საფირმო ნიშანი ხარისხი და აქტუალობაა. წესისთვის და პორტფოლიოში მოსახსენიებლად არაფერს გამოსცემენ. ჰოდა, იმიტომაცაა, ექვსი წიგნიდან უყურადღებოდ ერთიც რომ არ დარჩენილა. ისედაც პოპულარულ სტრუგაცკებსა და დენიელ კიზზე რომ არაფერი ვთქვათ, მკითხველი და დამფასებელი ფილიპ დიკსაც გამოუჩნდა და მწვანეთითება ტისტუსაც.

მე არ შემხვედრია და იქნებ მოიძებნებიან კიდეც სკეპტიკოსები, მაგრამ სტარტი რომ ჩინებული გამოდგა, ფაქტია. გადახედეთ ფეისბუქს – დელფინიან წიგნებზე ყველაზე მეტს საუბრობენ, კამათობენ, თარგმანებს განიხილავენ, ქავერებს აგემოვნებენ, მეგობრებს ფრაგმენტებს უზიარებენ. ახალფეხადგმული გამომცემლობისთვის ეს უდავოდ წარმატებაა.

ჰოდა, ჩემო კარგებო, დროა, წინ გავიხედოთ და უახლოეს გეგმებს გადავავლოთ თვალი. თავიდანვე გეტყვით, აპრილში ისეთი სიახლეები გველოდება, თითებს ჩაიკვნეტთ. (more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: