Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘საფრანგეთი’

ამ ბოლო დროს სულაკაურის გამომცემლობის ვებგვერდსა და ფეისბუქის გვერდს განსაკუთრებული ყურადღებით ვათვალიერებ და ყველა ნაცნობ რედაქტორს წუწუნა პიემებით შევუწუხე გული.

ჩვეულებრივი ამბავია :) ახალი თარგმანის გამოცემა იგეგმება და მე, როგორც წესი, მოთმინება არ მყოფნის.

ამჯერად უელბეკის “მორჩილებას” ველოდები.

მესიე მიშელის თავგადადებული მკითხველი ვარ-მეთქი, ვერ დავიჩემებ. რაღაცები მომწონს, რაღაცები – არა. ოღონდ, “მორჩილება” ის წიგნი არ არის, გულგრილად გავაყოლო თვალი და მერე, რომელიმე ფესტივალიდან ფასდაკლებული წამოვიღო.

წელს, ხუთ იანვარს, “Charlie Hebdo“-ზე ტერორისტული თავდასხმის დღეს, ათას სხვა ამბავთან ერთად, ესეც გავრცელდა: უელბეკმა ახალი რომანის სარეკლამო კამპანია შეწყვიტაო.

ჰოდა, მანდ გავიგე პირველად, “მორჩილება” რომ ჰქონდა დაწერილი.

ცოტა ხანში “სულაკაურმა” რელიზი გაავრცელა: უფლებები ვიყიდეთ, ჩვენ ვთარგმნითო.

(more…)

Read Full Post »

armagnac poster

მობრძანდით, მობრძანდით, ძვირფასო სტუმრებო, ძალიან გამახარეთ, არ მეგონა, საახალწლო აურზაურით დაღლილ-დაქანცულებს, ჩემი მოკრძალებული იუბილე თუ გაგახსენდებოდათ :) მაინცდამაინც ნუ შეიმჩნევთ, მასპინძელი პირდაუბანელი და თმაგაბურძგნილი რომ გეგებებათ – სიმართლე გითხრათ, კიბეზე თქვენი ხმაური და შეძახილები რომ გავიგონე, მაშინღა გამომეღვიძა.

ისე არ გამიგოთ, თითქოს საკუთარი დაბადების დღე დამვიწყებოდეს – ოთხი წლის გავხდი გუშინ, ბოლოს და ბოლოს, ხუმრობა ხომ არ არის?! უბრალოდ, ბუხარს ვეფიცხებოდი და… ჩამძინებია. სუფრის გაშლა ვერ მოვასწარი, თორემ მაცივარი სავსეა და, აბა, დავტრიალდეთ – ძალა ერთობაშიაო, ხომ გაგიგონიათ.

თქვენი არ ვიცი და მე საახალწლო სამზადისი ოლივიეს გარეშე ვერ წარმომიდგენია, ბავშვობის ნოსტალგიაა, ალბათ. ბიბი, სად მიარბენინებ მაგ ხაჭაპურს, გაცხელებული რას ივარგებს, ცივი არ ჯობია? თაკო, ეგ საცივიანი თეფში მოაშორე აქაურობას, ახალი წლის ღამეს, მგონი, ვიღაცას ეძინა შიგნით. უსაცივოდაც არაფერი გვიჭირს, სხვაც ბევრი რამ მოგვეძევება.

ჭურჭლის ეს განწირული რახარუხი ჩემი კარადიდან ისმის?! ვინ მიუშვა იქ ვეიდერი, მთელს არ დაგვიტოვებს არაფერს! მოიცა, მე თვითონ გამოვიღებ, თქვენ დასხედით. ეს რა ჭიქებიაო? რა და სრულიად განსაკუთრებული სასმლის ჭიქები, უჩვეულო დიზაინით. სწორედ ახლა უნდა გიამბოთ ამ სასმელზე, ოღონდ ჯერ ყავას დავისხამ ჩემს საყვარელ კროსვორდიან ფინჯანში. თქვენ მიირთვით, მიირთვით, მე ნუ მიყურებთ, სამდღიანი გასტრონომიული ორგიის მერე მარტო ყავას თუ გავეკარები…

(more…)

Read Full Post »

Marquis de Sade. La Philosophie dans le boudoir. 1795

“დამმარხეთ უსიერ ტყეში და საფლავს რკო მოაყარეთ, რათა ზედ ფესვმაგარმა მუხამ იხაროს და პირისაგან მიწისა აღგავოს ჩემი ნაკვალევი” – ასეთი უჩვეულო ანდერძი დაუტოვა შთამომავლებს ადამიანმა, რომელსაც, მძაფრი თვითკრიტიკისთვის მიზეზი, თითქოს, არც გააჩნდა – მთელი სიცოცხლე იმის კეთებას ცდილობდა, რაც სიამოვნებას ანიჭებდა და არც ერთ წინაღობას არ შეპუებია.

არისტოკრატი, მეამბოხე, სახელმწიფო მოხელე, ბასტილიის ტუსაღი, ლიტერატორი, აღვირახსნილი მექალთანე და სოდომიტი – ამგვარი წინააღმდეგობრივი შტრიხებით იხატება იმ ადამიანის სახე, რომელმაც საკუთარი სახელი ერთ-ერთ ყველაზე მძიმე და საკამათო ფსიქოსექსუალურ სუბკულტურას დაანათლა.

დონასიენ ალფონს ფრანსუა დე სადის სექსუალური მიდრეკილებები და “საქმენი საგმირონი” მხოლოდ ისტორიკოსებისა და ფსიქოლოგების (ან ფსიქიატრების) კვლევის საგანი გახდებოდა, ერთი მცირე დეტალი რომ არა – თავაშვებულმა მარკიზმა გადაწყვიტა, რომ საზოგადოება აუცილებლად დაინტერესდებოდა მისი ნააზრევით და კაცობრიობა ისტორიული თხზულებებით, ესსებით, პიესებით და პამფლეტებითაც გააბედნიერა. ვერ ვიტყვი, რომ ექსცენტრული არისტოკრატის ლიტერატურული მემკვიდრეობა ხელიხელ საგოგმანებელ მარგალიტად იქცა, თუმცა მისი”ბუდუარის ფილოსოფია” მაინც საკმაოდ ცნობილი და, გარკვეულწილად, პოპულარულიც გახდა.

ჯერ კიდევ ოციოდე წლის წინ ასეთი წიგნები სახელდახელოდ გამრავლებული ასლების სახით ვრცელდებოდა და რევოლუციური პროკლამაციებივით მალულად გადადიოდა ხელიდან ხელში, მე კი საჯარო ბიბლიოთეკის საცავში მივაგენი. იქვე აღმოვაჩინე მისი სულიერი ძმის – ლეოპოლდ ფონ ზახერ-მაზოხის “ვენერა ბეწვეულში” და ერთად წავიკითხე კიდეც. დღესაც მახსოვს, ნაცნობი ბიბლიოთეკარის გაოცებული მზერა, შეკვეთილ ტომს რომ დახედა, ეუცნაურა და გადაფურცლა…

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: