Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘რევაზ ინანიშვილი’

kvelaze ketili tsignebi image

ამას წინათ ერთგან ვთქვი, ყველაზე კეთილი წიგნების სიის სათავეში აუცილებლად ეს რომანი უნდა იყოს-მეთქი.

ჩემთვის, რასაკვირველია, თორემ ამქვეყნად თუ რამე მძულს, სავალდებულო საკითხავი და მენტორული ტონით ჩამოწიკწიკებული სიებია – ყველაზე კარგი, ყველაზე ცუდი, ყველაზე რომანტიკული, ყველაზე, ყველაზე, ყველაზე… ამიტომ ეს ჩამონათვალიც მხოლოდ რიგითი მკითხველის მოლი ბლუმის იმპრესიაა და მეტი არაფერი – წიგნები, რომლებმაც სულში სინათლე შემომიტანეს და დამიტოვეს. მე სიკეთის ჩემი საბადო მაქვს, სხვას თავისი ექნება და ასეც უნდა იყოს.

ჰოდა, დავიწყებ. დავიწყებ წიგნით, რომელმაც სულ პატარას საოცარი რაღაცები მასწავლა – ჰარპერ ლის შედევრით „ნუ მოკლავ ჯაფარას“. ატიკუსზე, ჯემსა და ჭყიტაზე სულ ახლახან მოგიყევით, ამიტომ სიტყვას აღარ გავაგრძელებ, მხოლოდ იმას დავამატებ, რომ თუ ოდესმე ერთგულების, წესიერებისა და სიმამაცის არსებობაში ეჭვი შეგეპარებათ, ეს წიგნი გადაიკითხეთ – შველის.

სიკეთეზე საუბრისას ასტრიდ ლინდგრენი რომ არ დამავიწყდებოდა, ცხადია, მაგრამ მთელი მისი შემოქმედებიდან უპირობო ფავორიტი მაინც ერთი მყავს – “ჩვენც სალტკროკელები ვართ“. რამდენჯერაც უნდა გადაიკითხო, არ მოგწყინდება და რაც უნდა კარგი ოჯახი გყავდეს, მელკერივით დაბნეულ მამას, მალინივით მზრუნველ დას და ჩაკუპატებული ჩორვენივით ერთგულ მეგობარს მაინც ინატრებ გულის სიღრმეში.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Donald Bisset. The Lost Birthday

კარგად მახსოვს, როგორ გავბრაზდი, გაზეთში ჩემზე რომ დაწერეს, მოლი იმდენად პატარაა, ჯერ წერა–კითხვაც არ იცის, ჭადრაკს კი შესანიშნავად თამაშობსო. მეწყინებოდა, აბა, რა – სულ ხუთი წლის ვიყავი, მაგრამ ნახატებიანი წიგნები იმ დროს უკვე აღარ მაინტერესებდა, ტექსტებსაც მშვენივრად ვაბულბულებდი. ის აღმაშფოთებელი სტატიაც ჩემი თვალით წავიკითხე და კარგა ხანს დავდიოდი გაბერილი და ტუჩაბზუებული.

ისე, ცოდვა გამხელილი სჯობს და მკითხველის კარიერა მაშინ მთლად ახალი დაწყებული მქონდა – რამდენიმე თვის წინ ანბანის ცოდნით დიდად ვერ დავიტრაბახებდი, ამიტომ, როცა დედამ თბილისიდან დონალდ ბისეტის “ყველაფერი ყირამალა“ ჩამომიტანა, წაკითხვის საპატიო მოვალეობა ბებიას ხვდა წილად.

ჰოდა, დავითრევდი ორიოდე ფუმფულა ბალიშს, მოვკალათდებოდი იატაკზე, სავარძელთან და სულგანაბული ვუსმენდი, თან თვალს არ ვაცილებდი ბებოს – შემთხვევით ორი ფურცელი არ გადაშალოს და რომელიმე ზღაპარი არ გამორჩეს–მეთქი.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: