Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘ჟანრული პროზა’

ქარიან დღეებში თბილად მოკალათება და კითხვა განსაკუთრებით მიყვარს. ვინმე მადლიანი  ცხელ, სურნელოვან ყავასა და რაიმე სასუსნავს თუ შემომაწოდებს სამზარეულოდან, მთლად გადასარევი. და “პალიტრა L”-მაც თუ იზრუნა და ახალი საკითხავით მომამარაგა, ამაზე უკეთესს ხომ საერთოდ ვერაფერს ვინატრებ. განსაკუთრებით, თუ ეს საკითხავი დეტექტივია, იმიტომ, რომ იდუმალი მკვლელობების მიმართ მოლის გაუნელებელი სიყვარულის შესახებ მარტო ბლოგის სტუმრებს კი არა, მთელ დუნიას მოეხსენება.

არ ვიცი, რა ისესხა მარტმა ამისთანა აპრილისგან, მაგრამ ბოლო დღეებში თბილისში ისეთი გრიგალი ამოვარდა, ხეს ყვავილი არ შეარჩინა და მე – თავზე ქუდი. ჰოდა, მეც ჭკუა ვიხმარე და საღამოობით შინიდან ფეხი არ მომიცვლია. ვიჯექი ჭრელ პლედში ჩაფუთნილი და პალიტრის ახალი პროექტის – “ნამდვილი დეტექტივის“ პირველ წიგნს ვკითხულობდი.

ის, რომ თარგმანი ჩვენი ტკივილია და კარგი ქართული ვერსიისთვის არც მარტო უცხო ენის საფუძვლიანი ცოდნა კმარა, არც – მშობლიურის, ადრეც ბევრჯერ მითქვამს და აღარ მივუბრუნდები – როგორც ჩანს, დროისა და რესურსის სიმცირე ამ პრობლემას დიდი და ავტორიტეტული მედიაჰოლდინგებისთვისაც გადაუჭრელს ხდის. ამიტომ, უდაბნოსა შინა ღაღადს არ მოვყვები და ისევ როს მაკდონალდის “შიშს“ მივუბრუნდები.

(more…)

Read Full Post »

ყველაფრის მოდა გამიგია და ლიტერატურული ჟანრისა – არა. მოდაა, აბა, სხვა რა უნდა დავარქვა ნაწვიმარზე სოკოებივით მომრავლებულ ანტიუტოპიებს, სადაც თავზე ხელაღებული, შეუპოვარი თინეიჯერები პოსტაპოკალიპტურ სამყაროს უპირისპირდებიან და, რა თქმა უნდა, იმარჯვებენ, დროდადრო ყოველგვარი ლოგიკისა და დამაჯერებელი სცენარის გარეშეც. ჟანრის პოპულარობამ იმდენ გრაფომანს ააღებინა ხელში კალამი, ხანდახან აღარც მგონია, რომ მოძალებულ მაკულატურაში რაიმე ღირებულს წავაწყდები და როცა ვგრძნობ, რომ შევცდი, ფრიად კმაყოფილი გახლავართ ხოლმე.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, სულ ახლახანს ჩემმა საყვარელმა “ლიბერთინსმა“ ახალი გამოცემა დააანონსა – მერი ლუს „გამარჯვებული“. სახელი და გვარი არაფერს მეუბნებოდა, მაგრამ სინდისის ქენჯნას დიდად არ შევუწუხებივარ, ისე დავრაზმე მამა აქციაზე წასასვლელად. აბა, რა მექნა – მძიმე სამუშაო დღის მერე მეგობართან მივიჩქაროდი ყავის დასალევად.

ჰოდა, რძიან ამერიკანოს ნება-ნება რომ ვწრუპავდი, სწორედ მაშინ დამირეკა მამამ, აქციაზე მოზღვავებული მოზარდების მოწინავე რიგებიდან – ტრილოგიის მესამე წიგნი ყოფილა და დანარჩენი ორიც ხომ არ გამოგიყოლოო.

(more…)

Read Full Post »

Marlon James © The Independent

მარლონ ჯეიმსი გაგონილი გექნებათ. იამაიკელი მწერალია, “შვიდი მკვლელობის მოკლე ისტორიის” ავტორი, “ბუკერის” შარშანწინდელი ლაურეატი. ეს “შვიდი მკვლელობის მოკლე ისტორია”, გულახდილად რომ ვთქვა, ბლოგს ნამდვილად იმსახურებს – უდავოდ საინტერესო წიგნია, ნეტშიც მოიპოვება, ერთხელაც მოვიცლი და აუცილებლად დავწერ, ოღონდ დღეს სხვა ამბის მოსაყოლად ვარ დარაზმული.

ღრმად პატივცემული მარლონი ახალ წიგნს წერს. არც მეტი, არც ნაკლები, აფრიკული ფენტეზი აქვს ჩაფიქრებული. თავად ამბობს, აფრიკული Game of Thrones გამოვაო.

ახლა, საქმე ისე არ არის, ფენტეზი გვიკვირდეს. სულ პირიქით. პოპულარული ჟანრია. მოდურიც – დღეს მაინც, ვისაც არ ეზარება, ყველა ფენტეზის უტრიალებს, მაგრამ აქ, როგორც ჩანს, ავტორის წარმატებულმა სტარტმაც იმოქმედა და შავი კონტინენტის ეშხმაც, კრიტიკოსებმა და ლიტერატურულმა ბლოგერებმა საინტერესო საკითხავი იყნოსეს და ჯერარდაწერილ Dark Star trilogy-ის საგულდაგულოდ არჩევენ.

(more…)

Read Full Post »

20170222_213944

“დეტექტივი, ფანტასტიკა, ეროტიკა და სხვა დაბალი სინჯის პროზა” ხომ გახსოვთ? აი, ის ქოთქოთა ბლოგი, ლიტერატურის დაბალo და მაღალი სინჯის ჟანრებად დაყოფა რომ გავაპროტესტეთ.

თურმე სად ხარ, ჟანრი ვის დაკარგვია, ორდიპლომიანი ხალხი ლიტერატურას ენის მიხედვით ყოფს და ახარისხებს.

“ქართულს არაფერს არ ვკითხულობ”.

“ქართულში”, ცხადია, ილია, ვაჟა, აკაკი, გალაკტიონი, ყაზბეგი, მიხეილ ჯავახიშვილი  არ იგულისხმება. ეჭვი მეპარება, ამათ კითხვაში ღამეს ათენებდნენ, მაგრამ გიჟები ხომ არ არიან, ხმამაღლა უარყონ. კლასიკა ხელშეუხებელია.

არც დოჩანაშვილი, ჭილაძე, ინანიშვილი და რჩეულიშვილი. ესეც კლასიკაა. თან მოდური კლასიკა.

რაღა დარჩა ცხვირასაბზუებელი – თანამედროვე პროზა და პოეზია.

(more…)

Read Full Post »

კარგად მახსოვს, სკორსეზეს “შეშლილთა კუნძულის“ ნახვის შემდეგ, დაზაფრული რომ გამოვედი კინოდან და მეგობარს ვუთხარი – სადმე ისეთ ადგილას წავიდეთ, ბევრი სინათლე, ხალხი და ბევრი სასუსნავი რომ იქნება-მეთქი. განა მშიოდა, მაგრამ როცა თავს ჭიანჭველების ბუდეში ჩავარდნილივით ვგრძნობ, რამე გემრიელობა მისწრებაა. მაშინ კი ვუშველე თავს, მაგრამ ამ ერთი კვირის წინ “დიოგენეს“ ცინცხალი გამოცემა მაჩუქეს – დენის ლიჰეინის “წყეულთა კუნძული“ და იმ ავადსახსენებელ ბუდეში ისევ საკუთარი ნებით არ ჩავდგი ფეხი?!

ნუ შეგეშინდებათ, ფილმისა და წიგნის შედარებითი დახასიათების წერას ბლოგზე არ ვაპირებ, მხოლოდ იმის თქმა მინდა, რომ ორივე მომეწონა, თან წიგნის კითხვისას სახლში გახლდით და ყელის ჩასაკოკლოზინებელი ხელის ერთ გაწვდენაზე, უფრო სწორად – დედის ერთ დაძახებაზე მეგულებოდა.

(more…)

Read Full Post »

თითქმის დარწმუნებული ვარ, მოლის სტუმრების უმრავლესობა, მასპინძლისა არ იყოს, დროის ძირითად ნაწილს კომპიუტერთან მიმჯდარი ატარებს – ხან ოფისში, ხან უნივერსიტეტში, ხანაც – სახლში. სხვისი არ ვიცი და ჩემი მძაფრი შეგრძნებები, ამ ბოლო დროს, საფეხბურთო მატჩის ყურებით გამოწვეული ემოციებით შემოიფარგლება, ისიც, სანამ თორმეტსაათიანი სამუშაო დღით გათანგულს ტკბილად ჩამეძინება ტელევიზორთან, იქამდე. ჰოდა, ამას წინათ, სამსახურისკენ რომ მივიზლაზნებოდი საცობში გაჩხერილი სამარშრუტოთი და მთქნარებას ძლივს ვიკავებდი, ვიფიქრე, ადრენალინი მაკლია-მეთქი. რა ვიცოდი, საღამოს სახლში “პალიტრა L“-ის საჩუქარი თუ დამხვდებოდა და ადრენალინის დეფიციტს ძილის წინ გვარიანად შევივსებდი.

“TOP თრილერის“ სერიის შესახებ უჩემოდაც გეცოდინებათ – ცინცხალი პროექტია, სულ რამდენიმე წიგნია გამოცემული და, ჯერჯერობით, სულო ცოდვილო, ერთსაც ვერ დავიწუნებ: ჯეიმზ პეტერსონის „ობობას გამოჩენა“ და სტივენ კინგის „მობილური“ უკვე ეკრანიზებულიცაა და არც პოპულარობის ნაკლებობას უჩივის; გილიან ფლინის „გაუჩინარებულ ქალზე“, ფილმი რომ განზე გადავდოთ, ამ სერიის გამოჩენამდე ვწერდი, ბოლო უიქენდი კი პოლა ჰოკინსის სადებიუტო წიგნმა გამიხალისა.

(more…)

Read Full Post »

განსაკუთრებით საინტერესო თარგმანის მოლოდინს, გეცოდინებათ, სხვანაირი ფორიაქი ახლავს: ისეთი რომ არ გამოვიდეს, რაღაც გააფუჭონ, ორიგინალივით არ გეგემრიელოს… ასეც ხდება და არცთუ იშვიათად.

“მარსელი” დიდი ხნის წინ გადმოვწერე ქინდლში. ოღონდ რუსულად. დამაინტრიგებელი ანოტაციაა, სერიოზული მკითხველი აქებს, ჩავუჯდები-მეთქი, მაგრამ სხვა რაღაცებიც მქონდა წასაკითხი და გადამედო.

მერე ბათუმელებმა თქვეს, ვთარგმნითო და ეს ჩემი “მარსელი” წაუკითხავად წავშალე, ბარემ ქართულად წავიკითხავ-მეთქი.

გამოვიდა და ატყდა ერთი ამბავი. აქეთ პრეზენტაციაო, იქეთ ფილმიო. კარგად დაემთხვა. ტაომ, ექვს-ნახევარ საათში მოვრჩი, პირადი რეკორდიაო. მე შაბათ-კვირას ვკითხულობდი. ტაქსიში, სალონში,  მოკაში, Julius Meinl-ში, ძილის წინ, ახალგაღვიძებული, პირველ ფინჯან ყავასთან ერთად, ყველგან. უიქენდი მეყო.

მაგარია-მეთქი, გეტყოდით, მაგრამ მაგარი წიგნი ბევრია. აგერ, ბათუმელები სულ მაგარ რაღაცებს თარგმნიან. მოდი, თქვენც წაიკითხეთ და ეპითეტებზე მერე შევთანხმდეთ.

წესით, ახლა შინაარსზე უნდა გელაპარაკოთ დიდხანს და მონდომებით, მაგრამ პირი რომ მოვაღო, ირაკლი და მარი მარსს უკან მომატოვებინებენ. სულ ახალი წიგნია, საღებავი არ შეშრობია, ფეისბუქზე სურათები იდება, ნაწყვეტები. პოსტის კითხვა თამამად გააგრძელეთ, წესიერი ადამიანი ვარ, არავის დავასპოილერებ.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: