Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘პერიოდიკა’

ამას წინათ, ერთერთ პრეზენტაციაზე, პრეზენტატორმა, სხვა რაღაცებთან ერთად, ასეთი რამ თქვა, თანამედროვე ლიტერატურულ სამყაროში ორი, გამოკვეთილად პოპულარული, ჟანრი დომინირებს – ბიოგრაფიული რომანი და საბავშვო პროზაო.

მასშტაბურ დასკვნებს ვერიდები, რაც არ ვიცი, იმაზე საუბარი ძალიან არ მიყვარს. ოღონდ ქართულ გამომცემლობებს თვალს, დიდი ხანია, ვადევნებ და საკუთარი ბავშვობაც გადასარევად მახსოვს. ფაქტია, ბავშვები ძალიან მომთხოვნი და მადლიერი მკითხველები არიან. ყველაზე მადლიერი, მე ვიტყოდი.

თავად განსაჯეთ – მკითხველთა მრავალრიცხოვანი არმია, რომელსაც არც ავტორის პოლიტიკური შეხედულებები აინტერესებს, არც სხვა პრეფერენციები, არც ჩინ-მედლები, პრემიები და რეგალიები, არც ფეხის ზომა და თვალის ფერი. მხოლოდ საინტერესო, ხარისხიან, გემოვნებით შერჩეულ, ლამაზად დასურათებულ საკითხავს ითხოვს. აქაოდა, პატარაა, რას მიხვდებაო – ნურას უკაცრავად, სიყალბეს ვერ შეაპარებ.

სამამულო გამომცემლობების კატალოგებს რომ გადახედოთ, საბავშვო-საყმაწვილო კოლექცია თითქმის ყველას მოეძებნება. ზოგისთვის ეს ხაზი პრიორიტეტულია, ზოგისთვის – ნაკლებად, მაგრამ პატარებს სულ უყურადღებოდ არავინ ტოვებს. ასეც უნდა იყოს. ერთგულ მკითხველზე იმთავითვე უნდა იზრუნო.

დალხენით ამ ჩვენს მზიურ წილხვედრში ვის ულხინს, საბავშვო ლიტერატურას რომ ჰქონდეს საქმე აწყობილი. საწუხარი იმდენია, ნახევარს ვერ ჩამოთვლი. წუწუნით თავს არ შეგაწყენთ, არ მიყვარს წუწუნი, რამდენიმე დაკვირვებას გაგიზიარებთ. ისე, შინაურულად.

(more…)

Read Full Post »

literaturuli palitra covers

ძველ ბიბლიოთეკებში, თუ გახსოვთ, წიგნების გვერდით საგანგებო სტენდები იყო, ჟურნალებით სავსე.

საბავშვო, ფერადნახატებიანი კი არა, სერიოზული, სქელ-სქელი, ლიტერატურული ჟურნალებით.

“ცისკარი”, ‘მნათობი”, “საუნჯე”, “ლიტერატურული საქართველო”, “ჭოროხი” – აჭარის მწერალთა კავშირის გამოცემა; რუსულებიც მოიძებნებოდა აქა-იქ.

მაშინ მე საბავშვოებსა და ფერადნახატებიანებს უფრო ვეტანებოდი და ამათ მაინცდამაინც არც ვაქცევდი ყურადღებას. გემო მერე გავუგე, დიდობაში, საჯაროს საცავებსა და პერიოდიკის დარბაზში ქექვისას.

ჟურნალები ერქვა, თორემ ბარე ორ წიგნს აჯობებდა და, რაც მთავარია, ისეთი რაღაცები იბეჭდებოდა, იმ დროს წიგნად გამოცემას ვინ აღირსებდა. ჟურნალში იოლი იყო შეპარება. ჰოდა, ბეჭდავდნენ.

ახლა სხვა დროა, არც წიგნები გვაკლია, არც ახალი თარგმანები, გამომცემლობებიც გადასარევად მუშაობენ, მაგრამ ლიტერატურულ პერიოდიკას აქტუალობა არ დაუკარგავს. მეც ერთი დიდი თარო მუდამ ახალ-ახალი ჟურნალებით მაქვს სავსე.

დღეს სწორედ ერთ მათგანზე მოყოლას ვაპირებ.

“ლიტერატურულ პალიტრას” კარგა ხანია ვკითხულობ. ჯერ ჩემს ჯიხურში ვყიდულობდი, ნინო დეიდა მინახავდა სხვა რაღაცებთან ერთად; მერე, ერთ დილას, გოგონამ დამირეკა, გამოწერაზე ხომ არ იფიქრებთ, ადვილზე ადვილია, თქვენ მხოლოდ დაგვთანხმდით, ბლანკების შევსებით არ შეგაწუხებთო.

(more…)

Read Full Post »

"არილი". 2013 წლის აგვისტო და სექტემბერიძველი ამბით დავიწყებ.

2001 წელი იყო თუ 2002, ზუსტად არ მახსოვს. პარლამენტში ვმუშაობდი. საქმე ცოტა მქონდა, თავისუფალი დრო – ბევრი. ჰოდა, მოცალეობის ჟამს იქაურ ბიბლიოთეკაში დავდიოდი. იყო ამაში რაღაცა ეკოს ლაბირინთისეული – ოთხი სართულით ქვემოთ უნდა ჩასულიყავი, ხიდი გადაგევლო და ორი ლიფტი გამოგეცვალა; სამაგიეროდ, იჯექი შენთვის წყნარად და არავინ გიშლიდა ხელს.

უბედურება ის იყო, სტანდარტული, “საპარლამენტო“ წიგნები ჰქონდათ იქ – სქელ-სქელები და მოსაწყენები… კიდევ – რამდენიმე სულელური, ფერადი ჟურნალი და “არილი”. ორად ორი ნომერი.

არადა, ის დროა, ლიტერატურული პერიოდიკა კი არა, ხეირიანი გამოცემაც სანთლით არის საძებარი და საკითხავს საჯარო ბიბლიოთეკის საცავებიდან ვეზიდები. და უცებ – “არილი”. ახალი თარგმანები, ახალი ავტორები, უჩვეულოდ გემოვნებიანი გარეკანი. დავინტერესდებოდი, აბა, რა იქნებოდა.

ერთხელ ჩავედი იმ “არილის” ხათრით, მეორედ ჩავედი და მესამედ ბიბლიოთეკარს ვთხოვე, ამათ ზევით წავიღებ-მეთქი. კი, ბატონოო, – მაინცდამაინც არ გაუპროტესტებია.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: