Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘პარიზი’

Eugene Delacroix. La Liberté guidant le peuple

სხვისი არ ვიცი და, როდესაც ამ ტილოს ვუყურებ, მე ყოველთვის ერთი ტაეპი მახსენდება ხოლმე: “თავისუფლება სულს ისე მოსწყურდა, ვით დაჭრილ ირმების გუნდს წყარო ანკარა”…

იმიტომ, რომ აქ ფუნჯის თითოეული მოსმა ამბოხითა და დაუმორჩილებლობითაა გაჟღენთილი…

მკერდმოშიშვლებული ქალი, ფრიგიული ჩაჩით თავზე, სამფეროვანი დროშით ხელში – თავისუფლებისაკენ შეუჩერებელ ლტოლვას რომ განასახიერებს…

შეიარაღებული ადამიანები მის გარშემო, სახეზე რისხვა რომ აღბეჭდიათ…

ცილინდრიანი ახალგაზრდა კაცი, რომელშიც, როგორც ამბობენ, მხატვარმა საკუთარი თავი იგულისხმა…

(more…)

Read Full Post »

Tropic of Cancer 1961 Grove Press edition

ამბობენ, ამ კაცს დიალოგები არ უყვარსო.

არ უყვარს რა… არ სჭირდება უბრალოდ. მუდმივად მონოლოგის რეჟიმშია ჩართული და ყველაფერი მშვენივრად გამოსდის. თანამოსაუბრეების გარეშეც ახერხებს, საზოგადოებას სიძულვილი და ფურთხი ხელთათმანივით ესროლოს სახეში.

ან რა დიალოგი უნდა ვესტიბიულში განცდილ ორგაზმს, მკბენარის წყალობით დამეგობრებულ ბორისს და ელზას, რომელიც “ყველას ფეხებზე ჰკიდია, მხოლოდ ხმარობენ”… კლოდს, რომელსაც მეძავისთვის დამღუპველი თვისებები ჰქონია – “გულიც, ნამუსიც და პეწიც”… ახლა ნანანთათი? აი, ის ინდუსი, ცირკ “მედრანოს” ადამიან-გველს რომ ჰგავს. მერე ვან ნორდენი, “ცხოვრებაში მხოლოდ კითხვა, ოცნება და წერაობა” რომ აინტერესებს…

სახეების ამ კალეიდოსკოპს მუდმივი შიმშილი, ხეტიალი, თავშესაფრის განუწყვეტელი ძიება ახლავს თან. ჰო, კიდევ ქალები, უამრავი ერთჯერადი ქალი და ბევრზე ბევრი სექსი. ამ ყველაფერს ავტორი ისე ოსტატურად გვიამბობს, ისეთი ლაღი თხრობის მანერა აქვს, რომ აქა–იქ მიმობნეული ძუნწი დიალოგები სულ არ გვეჩვენება ცოტა.

არავინ თქვას, ჰენრი მილერის “კირჩხიბის ტროპიკი” მომეწონაო, მაინც არ დავუჯერებ. აი, თუ მეტყვის, დავიწყე და ვეღარ მოვწყდიო, ეჭვიც არ შემეპარება და, ჩემი მხრიდან, იმასაც დავამატებ, რომ ეს წიგნი, ერთხელ მაინც, ყველამ უნდა წაიკითხოს.

(more…)

Read Full Post »

Marc Chagall. The Promenade

“…თითქოს უხსოვარი დროიდან ვიცნობდით ერთმანეთს და მან ყველაფერი იცოდა ჩემ შესახებ – ბავშვობა, ახლანდელი ცხოვრება, ისიც კი, რაც მომავალში შემემთხვეოდა. თითქოს ყოველთვის თვალს მადევნებდა და გვერდით მყავდა, არადა, პირველად ვხედავდი. უცებ მივხვდი – ეს ქალი ჩემი ცოლი იყო…“

ასე იხსენებდა ავანგარდიზმის ვირტუოზი, ებრაული წარმოშობის რუსი, შემდგომ კი ფრანგი ფერმწერი მარკ შაგალი ბელა როზენფელდთან პირველ შეხვედრას.

ეს ერთი ნახვით შეყვარება იყო.

გრძნობა, რომელმაც მხატვარს სილაღის და სიმსუბუქის შეგრძნება მოუტანა.

ქალი, რომელიც ნაადრევად წავიდა ამქვეყნიდან და მაინც შაგალის სიცოცხლის ბოლომდე დარჩა მის მუზად.

და ტილო, რომელიც სიყვარულის საგალობლად იქცა.

იმ სიყვარულის, მიწას თითქმის რომ მოსწყვიტა მუდამ დინჯი, თავშეკავებული მხატვარი.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: