Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘ორჰან ფამუქი’

"ჩემი წიგნი"

“ჩემი წიგნი” (c) პირველი არხი, ეროვნული ბიბლიოთეკა, რატი ამაღლობელი, BBC

კვირას ძალიან მაგარ გადაცემას ვუყურე.

საღამოს ცხრაზე, გაგანია პრაიმტაიმში, არც კინო გამხსენებია, არც ფეხბურთი, არც ჩემი საყვარელი მულტფილმები; ვიჯექი და პირველ არხს თვალს ვერ ვაცილებდი.

არ გეგონოთ, პულტს ვაწვალებდი და მოულოდნელად გადავაწყდი რამე საინტერესოს –  წინასწარ მქონდა დაგეგმილი; ყველა სხვა გასართობი გადავდე და კარიც საიმედოდ მოვიხურე – ხელი არავინ შემიშალოთ-მეთქი.

ჩემი წიგნის” პირველი ნაწილი იყო და აბა, როგორ გამოვტოვებდი.

უჩემოდაც მშვენივრად გეცოდინებათ, მაგრამ ვაითუ გამორჩა ვინმეს და კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ – BBC-ს ტელეპროექტია – ყველა ქვეყანა თითო წიგნს ირჩევს და საქართველომაც თავისი ფავორიტი უნდა წარადგინოს.

ეს არაჩვეულებრივი ბიბლიოაურზაური 2 მარტს დაიწყო პრეზენტაციით და პირველი ეტაპი ოთხ თვეს გაგრძელდება; ფორმულა მარტივზე მარტივია – სრულიად საქართველო სამოც ყველაზე საყვარელ წიგნს შეარჩევს, მერე ამ სამოციდან თხუთმეტი დარჩება და სწორედ ისინი იბრძოლებენ  რჩეულთა შორის რჩეულის ტიტულისთვის.

(more…)

Read Full Post »

წიგნები, რომლებიც მაჩუქეს <3შემჩნეული გექნებათ, რომ ზოგჯერ ქაქანის ხასიათზე ვდგები ხოლმე და ხან ბავშვობისდროინდელი მოგონებებით გაბეზრებთ თავს, ხან – უახლოეს წარსულში დატრიალებული ამბებით.

ერთიც იყო და, მახსოვს, იმ წიგნებზე ვწერდი, თვალსა და ხელს შუა რომ ამწაპნეს ვიღაც-ვიღაცებმა. ჰოდა, რადგან მაშინდელი სიმწარე გაგიზიარეთ, ახლა იმ წიგნებით უნდა გაიხაროთ ჩემთან ერთად, სხვადასხვა დროს მოლისთვის რომ უჩუქებიათ.  ახლა, თუ მაინცდამაინც არ გაგიხარდებათ და ცოტა შეგშურდებათ, გავიგებ, თქვენს ადგილზე მეც მსგავსი რამ დამემართებოდა.

აბა, რომ გამეგო, მარიმ და ირაკლიმ ვინმეს ჰარი ჰარისონის ფოლადის ვირთხის თერთმეტნაწილიანი ეპოპეა ჩამოუტანეს უკრაინიდანო, სრულ ჭკუაზე ვიქნებოდი?! არა, რა თქმა უნდა. ამიტომ თქვენს ოხვრას და გმინვას სრული გაგებით მოვეკიდები.

ახლა აქეთ წამობრძანდით, “პოტერიადის“ შვიდივე წიგნი უნდა გაჩვენოთ, თანაც ორ ენაზე. ქართული ვერსია ერთმა მეგობარმა მისახსოვრა, საახალწლოდ; ინგლისური კი – მეორემ, ყოველგვარი მიზეზისა და საზეიმო თარიღის გარეშე მომიცუნცულა “პროსპეროდან“.

(more…)

Read Full Post »

museum of innocence 1

ახლა რომ გკითხოთ, სიყვარული რა არის-მეთქი, რას მიპასუხებთ?

დარწმუნებული ვარ, გაგეცინებათ – ზუსტი პასუხის პოვნა აქამდე ვერავის მოუხერხებია და მოლი ბლოგზე აპირებს ამ თავსატეხის ამოხსნასო.

ისიც ვიცი, რომ ყველა საკუთარ ფორმულირებას შემომთავაზებს და არა მგონია, რომელიმე მათგანი ისეთი მიუღებელი იყოს ჩემთვის, როგორიც ამ თემაზე ორჰან ფამუქის მოსაზრება გამოდგა.

არადა, “წითელის“ შემდეგ ისე მოუთმენლად ველოდი თურქი ნობელიანტის ახალ რომანს, რომ “უმანკოების მუზეუმის“ პირველი ეგზემპლარი ქართულად, მგონი, მე შევიძინე.

ანოტაციაც ისეთი იყო, წინასწარ ხელებს ვიფშვნეტდი სიამოვნებისგან, მაგრამ…

(more…)

Read Full Post »

"დიოგენეს ბიბლიოთეკა". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2012

ერთ თაროზე, ფერად-ფერად ტომეულებს შორის, თერთმეტი მოთეთრო წიგნი მიდევს. მოწონება არასოდეს დამიმალავს, ბევრჯერ მოვიხსენიე კეთილი სიტყვით, მაგრამ “დიოგენეს ბიბლიოთეკას” – ბოლო დროის, ალბათ, საუკეთესო პროექტს, დამეთანხმეთ, სახელობითი პოსტი ნამდვილად ეკუთვნის.

***

ცინცხალ გამოცემას შარშან, მაისში, წიგნის ფესტივალზე, გადავაწყდი. “ექსპო ჯორჯიას” მეთერთმეტე პავილიონში ისეთი აურზაური იდგა, რომელიმე სიახლე რომ გამომრჩენოდა, გასაკვირი არ იქნებოდა, მაგრამ ფრიად სიმპათიური შვიდეული მაინც შევამჩნიე, გადავათვალიერე და წამიც არ მიფიქრია, საგანგებოდ მომარჯვებულ ჩანთაში ჩავუძახე.

(more…)

Read Full Post »

Diogene at Tbilisi Book Fair 2012

კვირა რომ ძილისა და დასვენებისთვის არის შექმნილი, საყოველთაოდ ცნობილი ამბავია, მაგრამ დღეს საწოლში კოტრიალისთვის, უსაქმურობისთვის და ნაღებიანი ყავის ნება-ნება დაგემოვნებისთვის ნამდვილად არ მეცალა – ადრიანად წამოვხტი, ჩანთაში აუცილებელ ნივთებს ჩავუძახე და პირველი საათისთვის, ცხელი “Carte Noire”-ით პირგამოფუფქული, უკვე სტელაჟებს შორის დავბოდიალობდი.

სიმართლე გითხრათ, წიგნის ფესტივალის ბოლო დღეს გაცილებით მეტ ხალხს ველოდი – მეთერთმეტე პავილიონში აშკარად ხალვათობა იგრძნობოდა. სამაგიეროდ, მეექვსეში იყო დიდი აურზაური. “პალიტრა L”-ი ერთდროულად რამდენიმე სერიას გამოსცემს და თუ ვინმეს რომელიმე ტომი ჰქონდა გამორჩენილი, დანაკლისის ანაზღაურება შეღავათიან ფასად სწორედ იქ შეეძლო.

ჩემი საფესტივალო აღმოჩენების უპირობო ლიდერი “დიოგენეს ბიბლიოთეკაა” – ჩაკ პალანიკის “მებრძოლთა კლუბი”, ედიტ უორტონის “უმანკოების ხანა”, “რა სწამს მას, ვისაც არ სწამს” – უმბერტო ეკოს და კარდინალ მარტინის მიმოწერა, პელემ გრენვილ ვუდჰაუსის ექსცენტრული “დაიკიდე, ჯივზ!”, ორჰან ფამუქის ავტობიოგრაფიული წიგნი, ფოლკნერი და ოსტერი – ერთობ გემრიელი საკითხავის მთელი თაიგულია, თან გაგრძელებასაც გვპირდებიან.

(more…)

Read Full Post »

ალბათ, ზედმეტიც კი იქნება იმის ახსნა, როგორ მოუთმენლად ველოდი წლევანდელ წიგნის ფესტივალს. მართალია, ჭირვეული კალენდრის წყალობით, პირველი ორი დღე სამუშაო გამოდგა, მაგრამ ამას ჩემთვის ხელი ოდნავადაც არ შეუშლია. სამსახურში ადრიანად მივქანდი, გადაუდებელი საქმეები მოვაგვარე, მერე უმანკო სახით გამივიკეტე კარი, ფეხაკრეფით ჩავუარე ქაღალდებში თავჩარგულ თანამშრომლებს და ორი საათისთვის უკვე “ექსპო ჯორჯიას” ხეივანში მივსუნსულებდი კისერწაგრძელებული.

ბიბლიოფილების ფორუმს წელს ერთდროულად ორი პავილიონი მასპინძლობს – მეექვსეში ‘პალიტრა L”-ია დაბანაკებული და შესასვლელთან იმხელა რიგი დგას, თვალის ერთი შევლებითაც მიხვდებით, რომ “მაკულიტერატურამ” გაამართლა. თუ ამ კრეატივის შესახებ არაფერი გსმენიათ, ახლავე მოგახსენებთ – სწორედ ის დროა, ხელები დაიკაპიწოთ, დატრიალდეთ და კარადებიდან თუ თაროებიდან კარგა ხნის მივიწყებული და გამოუსადეგარი წიგნები გადმოალაგოთ. თუ ამგვარი მაკულატურა ხუთ კილომდე მაინც მოგიგროვდათ, ჩათვალეთ, რომ უკვე ერთი ახალი წიგნის ბედნიერი მფლობელი ბრძანდებით.

ფესტივალის ეპიცენტრი მაინც მეთერთმეტე პავილიონში მეგულებოდა და მეც იქ შევრგე თავი. ღონისძიება ოფიციალურად უკვე გახსნილი იყო და ფერად-ფერადი სტელაჟების ირგვლივ მკითხველი ფუტკარივით ზუზუნებდა.

(more…)

Read Full Post »

library

კარგად მოგეხსენებათ, მოლი ბლუმი  ბლოგის დაარსებიდან დღემდე სტუმრებს უკვე წაკითხული და მოწონებული წიგნების შესახებ უამბობდა. ახლა კი ოდნავ განსხვავებული პოსტის დაწერა მაქვს განზრახული.

Must read პრინციპის მომხრე არასოდეს ვყოფილვარ და ამ მხრივ არც განსაკუთრებული თანმიმდევრობა მაქვს დადგენილი, მაგრამ ორიოდე დღის წინ ჭიამაიას წამოწყებული თეგ-თამაში იმდენად მომეწონა, რომ გადავწყვიტე, იმ ათი წიგნის შესახებ გიამბოთ, რომელთა წაკითხვასაც უახლოეს მომავალში ვგეგმავ.

იმით დავიწყებ, რომ საერთოდ, პოსტმოდერნიზმი მიყვარს, განსაკუთრებით კი “თურქი უმბერტო ეკოს” შესრულებით. ამიტომ ორჰან ფამუქის “თოვლს” დიდი ინტერესით ველოდებოდი. მეორე დღეა, თაროზე მიდევს და ხელსაყრელ დროს ვარჩევ – ასეთი წიგნები ნება-ნება უნდა დააგემოვნო.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: