Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ნოველა’

ერიკ-ემანუელ შმიტი. "ოსტენდელი მეოცნებე". გამომცემლობა "პალიტრა L". თბილისი, 2013გუშინწინ მეგობარმა ერიკ-ემანუელ შმიტის “ოსტენდელი მეოცნებე” მისახსოვრა. კაფეში ვისხედით, პიტნის ჩაის სურნელს ვისუნთქავდით და, როგორც ხშირად ხდება ხოლმე, ახალნაყიდ წიგნებს ვათვალიერებინებდით ერთმანეთს. არ წამიკითხავს და მაინტერესებს-მეთქი, ვთქვი და ჩემკენ გამოაჩოჩა მაშინვე, გქონდესო. თავპატიჟი არ გამომიდვია – ასეთ ამბებში მოკრძალებით არ გამოვირჩევი.

კითხვა რომ დავიწყე, ვიფიქრე, ცოტა არ იყოს, ნაფტალინის სუნი ასდის-მეთქი. რაღაცნაირად ძველმოდური და ჩრჩილშეპარული მომეჩვენა, თითქოს ბებიის სკივრიდან ძველი, მაქმანებიანი კაბა ამოვიღე გასამზეურებლად.

კარგა ხანს გამყვა ეს შეგრძნება. პირველ ნოველაში მაინც ყველაფერი მეტისმეტად ჰგავდა ზღაპარს – იდუმალი პრინცი, ხეიბარი გოგონა, სამახსოვროდ დარჩენილი თეთრი ხელთათმანი… ფინალიც თითქო ისეთი უნდა ყოფილიყო, თხრობის დასაწყისიდან თუ არა, შუაში მაინც აუცილებლად რომ მიხვდება მკითხველი, მაგრამ…

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ისეთი თავბრუდამხვევი ფინტი ჩამიტარა ავტორმა, კარგა ხანს ვიჯექი პირდაფჩენილი, როგორც მზის წნულში დარტყმის შემდეგ ემართებათ ხოლმე, და სულის მოთქმას ვცდილობდი. ავდექი კიდეც, გავიარ-გამოვიარე და მეორე მოთხრობა უკვე მეტი სიფრთხილით და მოლოდინით გადავფურცლე.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Michele Clement

– არ მოკლა!

გამყინავი ხმა თურმე მართლა ყინავს. გავშეშდი.

* * *

რას იფიქრებდა, მისი მკერდი თუ ჩამოეშვებოდა ოდესმე. კანი ჰქონდა – ვინც ეხებოდა, ყველა იმას ფიქრობდა, არასდროს დაბერდებაო, მაგრამ დაბერდა. სარკე იქნებ მქრქალი შუქით მოეტყუებინა, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ მოატყუებდა. იმიტომ კი არა, რომ ვერ აკადრებდა – მეტიც უკადრებიათ – უბრალოდ, ვერ მოახერხებდა.

საკუთარ თავში უყურებდა ნაოჭებიან ანარეკლს.

მარტოობის ათას ერთი ღამე გამოიარა. მარტომ არა – ათას ერთ კაცთან.

(more…)

Read Full Post »

ტესტი

დიდხანს უყურა ორ წითელ ხაზს. დახუჭავდა თვალებს, გაახელდა, ისევ ორი ხაზი იყო. ყველაფერს გაიღებდა, ოღონდ ერთი გამქრალიყო. ის კი ჯიბრზე არ ქრებოდა.

– რომ წახვალ, ჩემზე დაწერ რამეს?

ყველაფერი თავდაყირა დადგა და თუ როდესმე რამე უნდა დაეწერა, ალბათ ბოლოდან. ოღონდ ვერ მიხვდა, რატომ სთხოვა მასზე რამე დაეწერა, რადგან ბოლოს რაღაც ჩანახატის მსგავსი მეთერთმეტე კლასში დაწერა, პასკალს რომ კითხულობდა და სოფელს აკვირდებოდა.

ახალი წელი მალე შემოვა. სოფელს არაფერი ეტყობა.

უსიცოცხლობა და სიმშვიდე – ამაღამ შიმშილი არავის ემუქრება. აუტანელია ეს სიმაძღრე და სიმშვიდე, სიზანტე, კმაყოფილება – წინააღმდეგობა ჩვენი ბუნების არსთან.

“აქ აშკარად მეტყობა იმ დამთრგუნველი წიგნის გავლენა”.

კაცმა არ იცის, რამ გაახსენა ცამეტი წლის წინანდელი დღიურის ბოლო ჩანაწერი. მაშინ მიხვდა, წერა არ უნდა გაეგრძელებინა, თუ არ უნდოდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში საკუთარი თავისთვის დაეცინა.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: