Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ნინო თარხნიშვილი’

20130908_162449

ახალი ინსომნია იწყება. Sci Fi-ს, ფენტეზის, Horror-ის და მისტიკის ლიტერატურული ფესტივალი. აი, ის, შარშან რომ გავმართეთ პირველად. მთელი ღამით წიგნის მაღაზიაში რომ გამოვკეტეთ ჩვენი ინსომნიაკები და ერთიმეორეზე საშიში, გულგასახეთქი მოთხრობები ვაწერინეთ. ხანდახან თავად ავტორებსაც რომ ეშინოდათ, ისეთი :)

ორგანიზატორებს უთქვამთ, იმისთვის კი არ ვაწვალეთ ხალხი და ღამეები ვატეხინეთ, წელს ხელები დაგვებანაო; ფესტივალი ტრადიციად უნდა ვაქციოთო.

ჰოდა, მეორე სეზონს ვიწყებთ.

ახლა ყურადღებით მომისმინეთ – ფორმატი კია ნაცნობი, მაგრამ რაღაცები გავაუმჯობესეთ და რამე არ გამოგრჩეთ; ტრადიცია ტრადიციად –  და სიახლეებიც თუ არ შევაპარეთ შიგადაშიგ, არაფერი გამოვა.

(more…)

Read Full Post »

stephen king autograph

უავტოგრაფო წიგნებს თითქოს რაღაც აკლიათ, თითქოს ავტორს პირველი ფურცლის დაწერა დაავიწყდაო.

ჰექსე

არ ვიცი, გახსოვთ თუ არა – ორიოდე თვის წინ ქართული “ფეისბუქი” ერთი ბიჭის ამბავმა წალეკა – სოფელში ვცხოვრობო, წიგნები მიყვარსო, ყველა პრეზენტაციას ვესწრებიო, შვიდი ათასი წიგნი უნდა შევაგროვო და ყველა – ავტოგრაფითო.

თუ არ ვცდები, სოფლის ბიბლიოთეკისთვის ჩუქებას აპირებდა.

ავტოგრაფებით დამშვენებული ტომეულები ბიბლიოთეკას ალბათ მოუხდება კიდეც, მაგრამ კერძო კოლექციისთვის ამდენი სამახსოვრო ხელმოწერა ნამეტანი მგონია.

გასაგებია, თანამედროვე ტრენდია – ცინცხალი გამოცემები პრეზენტაციებზე განსაკუთრებული ფასდაკლებით იყიდება და ერთგული მკითხველი ფავორიტი ავტორის ავტოგრაფსაც იღებს საჩუქრად. ასეა მთელ მსოფლიოში და გასაკვირიც არაფერია, მაგრამ შვიდი ათასი?! ავტოგრაფი, ჩემი მოკრძალებული აზრით, ან საყვარელ მწერალს  უნდა გამოართვა, ან განსაკუთრებით გულში ჩავარდნილ წიგნზე მოაწერინო ხელი და ასეთი კრიტერიუმებით რომ მიუდგები, ათასობით ფაქსიმილეზე ლაპარაკი, მგონი, ზედმეტია.

შინ, თაროებზე, წიგნები მაკლია-მეთქი, ვერ ვიტყვი; მაკლია კი არა, უკვე სერიოზულად ვფიქრობ, ოჯახის წევრების დეპორტაცია და ახალი თაროების მიჭედება რომელი ოთახიდან დავიწყო; მაგრამ სულ რამდენიმეა ხელმოწერილი და ყველას განსაკუთრებული ისტორია აქვს.

(more…)

Read Full Post »

ინსომნია 2013. ქარჩხაძის გამომცემლობა. თბილისი, 2013

ამ წიგნზე წერა ჩემთვის ერთსა და იმავე დროს იოლიც არის და ძნელიც.

იოლი იმიტომ, რომ ჯერ კიდევ დაბეჭდვამდე წავიკითხე – ცინცხალ ტექსტებს პირდაპირ ფოსტით ვიღებდი; რთული კი იმიტომ, რომ კრებულის აკინძვაში მცირე წვლილი მეც მაქვს შეტანილი და რიგითი მკითხველის პოზიციიდან საუბარი გამიჭირდება.

მიხვდებოდით – “ინსომნიაზე“ გიყვებით. ჟანრული პროზის პირველი ფესტივალის პერიპეტიები ისედაც არ გამოგეპარებოდათ – არც ანონსი დაკლებია, არც ხმაური და არც ყურადღება; შესარჩევი ტურის ამბებიც გეცოდინებათ და, ალბათ, იმასაც ადევნებდით თვალს, როგორ წერდნენ მოთხრობებს “Book City“-ში გამომწყვდეული ინსომნიაკები, – ამიტომ ამაზე სიტყვას არ გავაგრძელებ; პირდაპირ იმით დავიწყებ, რომ ეს ყველაფერი უკვე წიგნად აქცია ქარჩხაძის გამომცემლობამ და “ბუქ სითიმ” პრეზენტაციასაც უმასპინძლა წინა კვირას.

ჰოდა, აგერ მიდევს კიდეც ჩემი ეგზემპლარი – ჟიურის წევრებისა და ავტორების ისეთი სამახსოვრო წარწერებით დამშვენებული, რომ კითხვისას რამდენჯერმე ცხვირიც დავაქსუტუნე.

შვიდ რჩეულს შორის საუკეთესოს გამოვლენა ჟიურიმ არ ჩათვალა საჭიროდ და მე ვინ მეკითხება; ოღონდ იმას კი გეტყვით, რომ ერთიმეორეზე გემრიელი ტექსტებია და თუ ჟანრის მოყვარული ბრძანდებით, გულგრილს ნამდვილად არ დაგტოვებთ.

(more…)

Read Full Post »

უკვე 20 წუთია ლюკი ფანჯარასთან დგას, პერანგის ღილს აწვალებს და ცარიელ ქუჩას გასცქერის. юკიმ დაურეკა ნახევარი საათის წინ, ფლюკი ჩამოიყვანეს, დედა აქვს ნატირები, ხომ არ გვენახაო. ალბათ მალე მოვა юკი. ლюკიმ კარგად იცის რა ეცმევა юკის: ჯინსის, უსასრულოდ მოკლე ქვედაბოლო; ვიწრო, იდაყვებსა და მკერდზე გადაქექილი ყავისფერი ტყავის ქურთუკი; შოკოლადისფერი მაღალი წინდები და ლურჯი კედები.

юკი

აქვს მუქი ყავისფერი თმა,  შავი თვალები,  172 სანტიმეტრია,  იწონის 52 კილოგრამს.

შემოდგომის ბოლოს 26 წლის ხდება юკი. რვა წელია თავს და ოჯახსაც ბოზობით არჩენს და არასდროს წუწუნებს არც ის და არც მისი ოჯახი. ერთადერთი რაზეც წუხს, მისი ტყავის ქურთუკივით გადაქექილი სასირცხო ბაგეებია, რომლებიც ხანდახან ტკივილისაგან ისე უფეთქავს, რომ წვის დასაამებლად ცივი შხაპის მეტი არაფერი შველის. მალამო და საცვლები ჩანთით დააქვს. ჩანთით დააქვს მარლბორო, სანთებელა (რომელიც თითქმის არასდროს ინთება), მუქი პომადა (ყოველი შემთხვევისათვის), ყვითელი საფულე, ხელსახოცში გახვეული ორცხობილა, რომელსაც ყოველთვის დაჰკრავს იმ სუნამოს გემო, რომელი სუნამოც ჩანთაში უგდია და კიდევ ბევრი პრეზერვატივი (ხანდახან მომაკვდავებსაც უდგებათ)…

მოკლედ, юკი იმითი გამოირჩევა იმ ქალაქის სხვა ბოზებისაგან, რომ ყველას არ აძლევს, მომაკვდავებს ემსახურება. ხუთი წლის წინ, ლюკის ბაბუის ”უკანასკნელი ამოსუნთქვაც” юკი იყო. ”მიყვარხარო”, ისე ხაოდა მოხუცი კაცი, ისე ებღაუჭებოდა დამჭკნარი ხელებით მოქნილ თეძოებზე юკის, რომ კარგა ხანი სილურჯეები ვერ მოიცილა. საძინებელი კარის ჭუჭრუტანიდან უყურებდა ბაბუისა და საუკეთესო მეგობრის ძიძგილაობას ლюკი და ვერაფრით წარმოედგინა, ისეთ რა ძალას ფლობდა ეს გაჩხინკული გოგო, რომ მომაკვდავებს საიქიოში წასვლის სიმძიმეს საჯდომის ერთი მოქნევით უმსუბუქებდა. ლюკის ჩამომდნარი ბებია კი იდგა მისაღებ ოთახში, უჩვეულოდ წამოწითლებული, აღგზნებული თვალებით, მარილებისაგან დაგრეხილ თითებს იმტვრევდა და მომაკვდავი ქმრის ყოველი ”მიყვარხარ” გულში დანასავით ესობოდა. ქმრის დაკრძალვიდან ერთ კვირაში ლюკის ბებია საკუთარ საწოლში, საცვალჩახდილი და გულგახეთქილი იპოვეს. ექიმებმა დაასკვნეს, რომ მისმა ავადმყოფმა გულმა ქმრის სიკვდილს ვერ გაუძლო, თუმცა, საცვალი რატომ ჩაეხადა, ამის ამოცნობა ვეღარ შეძლეს. юკი ლюკის და ფლюკის ბავშვობის მეგობარია.

(more…)

Read Full Post »

<span>%d</span> bloggers like this: