Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘მერაბ ფიფია’

ერიკ-ემანუელ შმიტი. "ოსტენდელი მეოცნებე". გამომცემლობა "პალიტრა L". თბილისი, 2013გუშინწინ მეგობარმა ერიკ-ემანუელ შმიტის “ოსტენდელი მეოცნებე” მისახსოვრა. კაფეში ვისხედით, პიტნის ჩაის სურნელს ვისუნთქავდით და, როგორც ხშირად ხდება ხოლმე, ახალნაყიდ წიგნებს ვათვალიერებინებდით ერთმანეთს. არ წამიკითხავს და მაინტერესებს-მეთქი, ვთქვი და ჩემკენ გამოაჩოჩა მაშინვე, გქონდესო. თავპატიჟი არ გამომიდვია – ასეთ ამბებში მოკრძალებით არ გამოვირჩევი.

კითხვა რომ დავიწყე, ვიფიქრე, ცოტა არ იყოს, ნაფტალინის სუნი ასდის-მეთქი. რაღაცნაირად ძველმოდური და ჩრჩილშეპარული მომეჩვენა, თითქოს ბებიის სკივრიდან ძველი, მაქმანებიანი კაბა ამოვიღე გასამზეურებლად.

კარგა ხანს გამყვა ეს შეგრძნება. პირველ ნოველაში მაინც ყველაფერი მეტისმეტად ჰგავდა ზღაპარს – იდუმალი პრინცი, ხეიბარი გოგონა, სამახსოვროდ დარჩენილი თეთრი ხელთათმანი… ფინალიც თითქო ისეთი უნდა ყოფილიყო, თხრობის დასაწყისიდან თუ არა, შუაში მაინც აუცილებლად რომ მიხვდება მკითხველი, მაგრამ…

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ისეთი თავბრუდამხვევი ფინტი ჩამიტარა ავტორმა, კარგა ხანს ვიჯექი პირდაფჩენილი, როგორც მზის წნულში დარტყმის შემდეგ ემართებათ ხოლმე, და სულის მოთქმას ვცდილობდი. ავდექი კიდეც, გავიარ-გამოვიარე და მეორე მოთხრობა უკვე მეტი სიფრთხილით და მოლოდინით გადავფურცლე.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

რომენ გარი. "თეთრი ძაღლი". დიოგენეს ბიბლიოთეკა. გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2013

ასეთ წიგნებს საწამლავებს ვეძახი.

საწამლავია, აბა, რა არის, როცა ყოველი კაპილარით გრძნობ, როგორ მიჰყვება შენს სისხლს და როგორ იჟღინთები ნელ-ნელა მასში დაბუდებული ტრაგიზმით; როგორ ღრუბელივით იწოვ მრისხანებას და სასოწარკვეთილებას და ფურცელ-ფურცელ კვდები.

აჭარბებო, ვიცი, ბევრი იფიქრებს.

არ ვაჭარბებ, იოტის ოდენადაც კი.

რომენ გარი, იგივე ემილ აჟარი, იგივე ფოსკო სინიბალდი, იგივე შათან ბოგა (ერთი კლასიკად ქცეული რუსული ფილმისა არ იყოს) – რუსეთის იმპერიაში დაბადებული, ებრაული წარმოშობის ფრანგი მწერალი, რომელმაც შეუძლებელი შეძლო და გონკურების პრემია ორჯერ მიიღო – თეთრი ძაღლის შესახებ გვიამბობს.

არადა, თეთრი სულაც არ ყოფილა – “ნაცრისფერი ძაღლი იყო, ცხვირის მარჯვენა მხარეს დასკუპებული მეჭეჭით, რომელიც თირკმელა სოკოს წააგავდა. დრუნჩი კი მთლიანად ჟღალი ბალნით ჰქონდა დაფარული“.

გერმანული ნაგაზი იყო. შავკანიანებზე დაგეშილი.

(more…)

Read Full Post »

Martine Franck. November 1998. French writer Michel Houellebecq at his home. MAGNUM/Martine Franck

ჩემი საყვარელი მწერალია-მეთქი, რომ გითხრათ, მთლად გულწრფელი ვერ ვიქნები.

ყველა წიგნს ნამდვილად დიდი ინტერესით ვკითხულობ, ოღონდ, თაროზე რომ შემოვდებ, გადაკითხვის სურვილი იშვიათად მიჩნდება ხოლმე.

ცხადია, ამით არც მესიე მიშელს აკლდება რამე და, იმედია, არც მე.

პირველად “პლატფორმა” ჩამივარდა ხელთ და, ცოდვა გამხელილი ჯობს, ირმა ტაველიძის და ახალი სერიის ეშხით უფრო წავიკითხე.  გეხსომებათ – ის სერიაა, “თანამედროვე მსოფლიო კლასიკა“, უელბეკს “მე წითელი მქვია”, “ბუზთა ბატონი”, “ულისე” და “სენიორ პრეზიდენტი” რომ მოაყოლეს.

“ბრძოლის ველის განვრცობამ” იმედი გამიცრუა – გემრიელად კი დაიწყო, მაგრამ….  დასასრულისგან, აშკარად, მეტს ველოდი.

“ელემენტარული ნაწილაკები” რუსულად დავაგემოვნე, “ქინდლში”. მშვენიერი თარგმანი გამოდგა, სხვათა შორის.

“სანტაში” მორიგი ვიზიტის დროს კი ახლად გადმოქართულებულ რომანს გადავაწყდი.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: