Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ლეონარდო და ვინჩი’

აი, ძალიან მიყვარს, ვერანდიდან ფეხის ბაკუნი რომ მესმის და რა ვქნა. დღე-ღამეში ოცდაოთხი საათი ასე ცოტა რომ არ იყოს, მოლის ბლოგზე თავყრილობას გაცილებით ხშირად მოვაწყობდი. თუმცა, ხანდახან მაინც რომ ვახერხებთ შეკრებას, ეს უკვე კარგი ამბავი მგონია.

წინასააღდგომო აურზაური მეტისმეტად ადრე ხომ არ მოგივიდაო, მკითხავთ ალბათ. ვიცი, რომ იქამდე მთელი კვირაა დარჩენილი, მაგრამ აღდგომა ისეთი საოჯახო დღესასწაულია, სხვის კი არა, საკუთარ ბლოგზე სტუმრობისთვის ვერ მოიცლის კაცი. ჰოდა, მეც ვარჩიე, დღეს გაგმასპინძლებოდით, მითუმეტეს, გარეთ ისეთი სიცივეა, ბუხართან ჯდომასა და ცხელი ჩაის წრუპვაზე უარს არავინ იტყვის, თანაც ტკბილეულის თანხლებით.

სხვათა შორის, ამ ნუგბარს გემო სულ რამდენიმე წლის წინ გავუსინჯე – პანატერეაში მორიგი სტუმრობისას, პიცის დაგემოვნების მერე იქვე, მაღაზიაში შევყავი ცხვირი მეგობართან ერთად – ყავისთვის ნამცხვარი უნდა შემერჩია და მოახლოვებული აღდგომის აღსანიშნავად ვიტრინაში გამოფენილ ნაირ-ნაირ პასქებსაც ვერ ავუარე გვერდი გულგრილად. განსაკუთებით ფერადი ჩირით გაძეძგილმა შიგთავსმა მომხიბლა და ბევრი არ მიფიქრია – შინ წავაცუნცულე.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Chuck Palahniuk. Fight club
ვისაც ლამაზად გარანდულ-გაშალაშინებული ამბები უყვარს, ეს წიგნი არ მოეწონება.

ზოგმა, შეიძლება, ზიზღითაც გადააგდოს გვერდზე – ეპატაჟი უკეთ შეფუთულიც მინახავსო.

მთავარი შეცდომაც, მგონი, სწორედ იმაშია, რომ მკითხველთა ნაწილი ჩაკ პალანიკის “მებრძოლთა კლუბს” თავის დამკვიდრების სკანდალურ მცდელობად თვლის.

იმედია, ჩემი ტონი მენტორულად არ მოგეჩვენებათ – ღმერთმა დამიფაროს. უბრალოდ, იმპრესიების გაზიარებას ვაპირებ.

მომკალით და ეპატაჟი აქ ვერ დავინახე. არც თემაა გაცვეთილი – საკუთარი თავის ძიებისა და შეცნობის უტყუარი გზისთვის ჯერ არავის მიუგნია. წიგნის გმირებიც სწორედ ამას ცდილობენ – ვისაც როგორ გამოსდის.

ერთმა კრიტიკოსმა ძალიან მოსწრებულად შენიშნა, რომ პალანიკის პერსონაჟები ყოველდღიურ ცხოვრებას ისე უყურებენ, როგორც თავსახურს მოთუხთუხე ორთქლის ქვაბზე, სადაც ადამიანთა სისასტიკე დუღს და გადმოსვლას ლამობს.

მართლაც ასეა.

(more…)

Read Full Post »

Leonadro da Vinci. The Last Supperმას შემდეგ, რაც წმინდა ლუკამ ყალამს მოჰკიდა ხელი და წილად ხვდა ბედნიერება, სამყაროს პირველი ფერმწერი გამხდარიყო, უამრავი შედევრი შეიქმნა. ზოგიერთი მათგანი საუკუნეთა მანძილზე განადგურდა, ზოგმა მედგრად გაუძლო დროის ქარტეხილს და ჩვენამდე მოაღწია. მათი დიდი ნაწილი სახელგანთქმულ მუზეუმებშია დავანებული და ხელოვნების მოყვარულთა მზერას ატკბობს. ძნელია, უფრო სწორედ, შეუძლებელია მათი ერთმანეთან შედარება და რომელიმეს გამორჩევა – საბედნიეროდ, ასწლეულებმა მრავლად შემოგვინახა გენიოსების სახელებიც და ფასდაუდებელი ქმნილებებიც.  თუმცა, მაინც არსებობს ნახატები, რომელთა შესახებ ფერწერისადმი ყველაზე გულგრილად განწყობილ ადამიანებსაც კი სმენიათ.

მეთხუთმეტე საუკუნის მიწურულს, რესენსანსის ყვავილობის ხანაში, მეცენატი და ტირანი ლოდოვიკო სფორცა საყვარელი მეუღლის სიკვდილმა მცირე ხნით გამოსტაცა თავაშვებულებისა და უზნეობის მორევს. მილანის ჰერცოგმა რამდენიმე დღის განმარტოვებული გლოვის შემდეგ გადაწყვიტა, ცნობილი ბიბლიური სიუჟეტის დახატვა ებრძანებინა და ეს რთული მისია იმ ეპოქის უკვე აღიარებულ ფერმწერს –  ლეონარდო და ვინჩის დააკისრა. პატივმოყვარე მმართველი, ალბათ, ფრიად განაწყენდებოდა, რომ სცოდნოდა, რომ შორეულ მომავალში მის სახელს ძირითადად ამ ფაქტთან დაკავშირებით გაიხსენებდნენ.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: