Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ლადო ლომსაძე’

შეიძლება, გახსოვთ კიდეც, ადრე ერთ ყდაშემოცრეცილ წიგნზე გიყვებოდით, ხელმისაწვდომ ადგილას რომ მიდევს თაროზე და დროდადრო, ყოველდღიური რუტინით გადაღლილს და ათასგვარი საფიქრალით დახუნძლულს შორეულ, უდარდელ ბავშვობაში მაბრუნებს ხოლმე.

ეს წიგნი ერთმა ძალიან ხალისიანმა  ქალმა დაწერა, თვალის კუთხეებში დაქსელილი ღიმილი სულ ბღუჯა-ბღუჯა მოაფრქვია ფურცლებს და ისე მოიტანა ჩვენამდე, რომ ანე-კატარინე ვესტლის ხსენებაზეც კი სიმშვიდე და სინათლე ჩაგიდგება ადამიანს გულში.

ოღონდ, რა ყოფილა, იცით? მე რომ ოდესღაც ნათესავებთან ნაპოვნი და ლამის ძალით ნაჩუქარი „დედა, მამა, რვა ბავშვი და საბარგო მანქანა“ ციმციმ გამოვარბენინე შინისკენ, ლამის ზეპირად ვისწავლე და მეგონა, მარენზე, მარტინზე, მარტაზე, მადსზე, მონაზე, მილიზე, მინასა და წრიპა მორტენზე ყველაფერი ვიცოდი, სულაკაურის გამომცემლობამ ამ მხიარული ოჯახის ამბების სრული ვერსია გამოსცა რამდენიმე წიგნად. შეიძლება, ბევრი არა, მაგრამ რაღაც სიახლეები ნამდვილად აღმოვაჩინე და დავრჩი გაოგნებული.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

samkhretuli-spilo-geo-cover

თბილისისთვის უჩვეულოდ თოვლიან შაბათ-კვირას შინიდან ცხვირის გაყოფაც კი დამეზარა. პლედის, ცხელი ჩაის, არაჟნიანი ბლითებისა და კარგი წიგნების ამინდი იდგა, ჰოდა, მეც მეტი რა მინდოდა – სულ რამდენიმე დღის წინ პრეზენტაციიდან წამოღებული ახალი რომანი მედო ტუმბოზე, ავტორისეული წარწერით დამშვენებული. გარკვეული მოლოდინიც მქონდა – არჩილ ქიქოძის “სამხრეთულ სპილოს” ისეთი ხალხი აქებდა, ლიტერატურულ გემოვნებას ვერავინ დაუწუნებს.

თავიდანვე ვიტყვი – იმედი იოტისოდენადაც არ გამცრუებია. რამდენი ხოტბაც უნდა შეასხან თანამედროვე ქართულ პროზას, რამდენი საბა და გალაც უნდა ჩამოარიგონ, მაინც ვიტყვი, რომ კარგი ქართული რომანები დღეს თითზეა ჩამოსათვლელი და “სამხრეთული სპილო” სწორედ ერთ-ერთი მათგანია. ყოველ შემთხვევაში, ასეთი გახლავთ ჩემი მოკრძალებული აზრი.

(more…)

Read Full Post »

წიგნები ყოველთვის ტოვებენ კვალს. კარგებიც, ცუდებიც, მოსაწყენებიც, საინტერესოზე საინტერესოებიც… ზოგის გახსენებაზე ცრემლი მოგდგება თვალზე, ზოგს ცხვირს აუბზუებ – მაგაზე დრო რამ დამაკარგვინაო, ზოგიც მხიარულად ჩაგახითხითებს; ისეთებიც არიან, თაროდან ჩამოღება და ხელახლა თვალის გადავლება ხშირად რომ მოგინდება და ისეთებიც, ყველაზე შორეულ კუნჭულში რომ მიაწყობ – თვალში რომ აღარ მოგხვდეს.

ეს წიგნი, რომელზეც ახლა ვწერ, ცოტა უცნაურია. ხელი უნდა მოგტყდეს, რომ კუთხეში მისაგდებად გაიმეტო – ძალიან კარგია და იმიტომ; მაგრამ მეორედ გადაშლაც გაგიჭირდება, ყოველ შემთხვევაში, იქამდე მაინც, სანამ რაღაც დრო არ გავა და გულში სოლივით გარჭობილ ტკივილს ოდნავ მაინც არ გაგინელებს; სანამ შეკუმშული ფილტვები არ გაიხსნება და ჰაერს ხმაურიანად არ ჩაისუნთქავ. იმიტომ, რომ ეს წიგნი გტკივა, გტკივა თითოეული პერსონჟი, თითოეული სცენა, გტკივა სადღაც ქალაქის გარეუბანში ჩაკარგული “დებილების სკოლა“ თავისი ბინადრებით…

ამ სკოლაში ყველა მიტოვებულ თუ უპატრონო ბავშვს თავისი ისტორია აქვს: შავკანიან მარსელსაც, რომელმაც საშინელი ყვირილი და გაბრაზება იცოდა თურმე, ადრე დაობლებულ ნონასაც, ქერათმიან აქსანასაც, უბნის ბიჭები რომ დაატარებენ აქეთ-იქით, ირაკლისაც, რომელსაც დედა ყოველ კვირა მონახულებას ჰპირდება, მოურჯულებელ ილონასაც, ვასკასაც, სერგოს, რომელსაც თურმე სულ ცოტა ხანი უნდა ეცოცხლა… ჰო, კიდევ “დებილების სკოლის“ საამაყო გმირებს – ირას და კირილეს და, რა თქმა უნდა, ლელას, ვანოს მოკვლაზე რომ ოცნებობს.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: