Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘კალე ბლუმკვისტი’

დაბადების დღეები, ზოგადად, ძალიან მიყვარს. ჩემიც, სხვისიც. რა სჯობს ათასნაირი სასუსნავით დახუნძლულ სუფრას, ფერად–ფერად ქაღალდებში შეფუთულ საჩუქრებს, ტორტზე ანთებულ სანთლებსა და საზეიმო აურზაურს?! არც არაფერი.

საკმაოდ კარგად აღზრდილი ადამიანი გახლავართ და დაუპატიჟებლად ვინმეს დღესასწაულზე კი არა, ჭიქა ყავაზე არ ვესტუმრები. თუმცა, აქედან ძალიან შორს, ჩრდილოეთში, 110 წლის წინ ისეთი ქალი დაიბადა, რომ შემძლებოდა, მოსაწვევს ნამდვილად არ დაველოდებოდი, დავადებდი თავს და რომელიმე 14 ნოემბერს გაუფრთხილებლად მივადგებოდი კარზე. არ გეგონოთ, ხელცარიელი ვაპირებდე მისვლას – უზარმაზარ ტორტს შევუკვეთდი და ზედ აუცილებლად წამოვასკუპებდი იმ პერსონაჟებს, მარტო ბავშვობა კი არა, მთელი ცხოვრება რომ გამითბეს და გამიხალისეს.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

20151110_231855

მოლის სტუმრებს თავისი ცნობისმოყვარე მასპინძლის ამბავი კარგად მოეხსენებათ – მარტო საკუთარი კი არა, სხვისი წიგნებიც ძალიან მაინტერესებს. საკმარისია, ტრანსპორტში ვინმე საკითხავში ცხვირჩარგული დავინახო, რომ, ჩემი სპორტული მონაცემების კვალობაზე, არნახულ ილეთებს ვატარებ ყდის შესათვალიერებლად ან ტექსტში ჩასაჭყეტად. წიგნს კიდევ რა უშავს, თქვენ უნდა ნახოთ, ვინმე ტელეფონში რომ კითხულობს რამეს და კისერწაგრძელებული რომ ჩავცქერი – რა მომათმენინებს, სათაური არ გავიგო. ვინ იცის, რას ფიქრობენ ამ დროს გარშემომყოფნი ჩემზე და ჩემს ზრდილობაზე – სერიოზული ეჭვი მაქვს, კარგს არაფერს.

ეს მავნე ჩვევა, ცოდვა გამხელილი სჯობს და, ნაადრევი ბავშვობიდან მომყვება – სხვისი თაროების თვალიერება მაშინაც მიყვარდა. ბიბლიოთეკა მშობლებსაც არ დაეწუნებოდათ და ახლა კიდევ უკეთესი მაქვს – სათითაოდ შერჩეული წიგნები მაქვს ჩაწიკწიკებული. თუმცა, სიმართლე გითხრათ, ნოსტალგია შორეული წარსულისკენ მახედებს და ის პატარა მოლი მახსენდება, სოფელში, ნათესავებთან სტუმრობის წინ მთელი ღამე რომ არ ეძინა სიხარულისგან, ოღონდ არ გეგონოთ, იქაურები მიყვარდა ასე ძალიან. არა, სანათესაოს რას ვერჩი, მაგრამ ჩემი ბედნიერების მთავარი მიზეზი მეორე სართულზე, დიდ ოთახში მეგულებოდა – უზარმაზარი ბიბლიოთეკა ძლივს ეტეოდა სამ კედელზე. მისალმების, ხვევნა-კოცნის, “უი, რამხელა გაზრდილა“-ს ცერემონიალს რომ ჩავათავებდი, ხელში მიჩეჩებული ჩურჩხელებით ავრბოდი კიბეზე, მივადგებოდი წიგნებით გაძეძგილ თაროებს და სათითაოდ გადმოლაგებას რომ დავიწყებდი, ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ იყო ამქვეყნად. აღარც ჭამა მახსოვდა, აღარც სმა, გაფაციცებით ვარჩევდი საჩემო წიგნებს შინ წასაღებად და განზე ვაწყობდი.

ახლა რომ ვიხსენებ, სულ სხვა ხიბლი ჰქონდა იქაურობას, ძველი წიგნების, მტვრის, სიძველეშეპარული ხის სუნს, გაცრეცილ ფურცლებს, გულუბრყვილო წარწერებს სატიტულო გვერდზე… ჭრაჭუნა ფიცრულ იატაკზე გაფენილ ორნამენტებიან ხალიჩას, ხონთქარივით ფეხმორთხმული რომ ვიჯექი ხოლმე, ზვინად წამოდგმული წიგნების გვერდით.

(more…)

Read Full Post »

“გაიღვიძე! ადექი! რა გითხარი! შენ ადგილას ჩათვლემას არც ვიფიქრებდი!“

შეფიქრიანდით? თავიდან მეც ასე დამემართა – ნეტავ, ვინაა ეს დამთხვეული, ან რ აღრიალებს, მძინარე ადამიანის ასე გაღვიძება ვის გაუგონია-მეთქი. თურმე, ნუ იტყვით და ერთ გოგოს ამგვარად მობილურზე ჩაწერილი საკუთარი ხმა აფხიზლებს.

ამისთანა განწირული ყვირილი რომ ჩაგძახებს ყურში, სხვა რა გზაა – ზღარბის ფორმის ლურჯი ფაჩუჩებით სამზარეულოში უნდა გაფრატუნდე ესპრესოს დიდი ულუფისთვის, იქნებ როგორმე გამოფხიზლდე ზამთრის ცივ და ქარიან დილას.

ეს უცნაური გოგო თავს ერკიულ პუაროს და ლიზბეთ სალანდერის გადამალულ ბავშვს უწოდებს, მართალია, ირონიულად, მაგრამ ხომ გაგიგონიათ – იმისთანა ხუმრობას რა ვუთხარი, სადაც სიმართლის მარცვალი არ ურევიაო.

ჰოდა, თუ კარგად დავაკვირდებით, ეს მარცვალი ზომაში მოზრდილ რიყის ქვას არ ჩამოუვარდება. ერთი ეგაა, ჩემზე რომ იყოს, ახალბედა დეტექტივის მამა აჩაჩულ-დაჩაჩული, მუხლებგადაყვლეფილი კალე ბლუმკვისტი უფრო მეგონებოდა, ვიდრე დინჯი და გამოწკეპილი ბელგიელი.

(more…)

Read Full Post »

the end

ჰექსეს

ამას წინათ ვთქვი სადღაც –  ბლოგერობის ორი წელმა სათაურების წერა მაინც მასწავლა-მეთქი.

კარგი სათაური რომ საქმის ნახევარია, კი ვიცოდი, მაგრამ ეს ძველისძველი შეგონება სათანადოდ მხოლოდ ახლა დავაფასე.

იაფფასიან ტრიუკებს, ცხადია, არ ვგულისხმობ,  – სამგროშიანი საკითხავის მუშტარი არც მე გახლავართ და არც სტუმართა შორის მეგულება ვინმე.

არაფერია იმაზე სასიამოვნო, კარგად გარანდულ, ჩამოქნილ ტექსტს ასეთივე სათაური რომ ამშვენებს – ოსტატურად მოფიქრებული, მოხდენილი, გონებამახვილური… კამერტონივით რომ განსაზღვრავს ტონალობას.

იმ პოსტებიდან, აქამდე რაც გამომიქვეყნებია, რამდენიმეს სათაური განსაკუთრებით მომწონს. ბოლო, დღევანდელი, აშკარად საუკეთესოა, ოღონდ, ჩემი არ არის.

(more…)

Read Full Post »

"კალე ბლუმკვისტი და რასმუსი"; "ლოტა აურზაურის ქუჩიდან". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი, 2012

ძვირფასო მამა, შეგიძლია ამ თვის ჯამაგირი დამიკავო, რადგან მე წავიღე 1 კილოგრამი ძეხვი, 1 კილოგრამი ღორის სოსისი, 1,5 კილოგრამი შებოლილი ბარკალი, 10 პატარა მდნარი ყველი, შენ რომ იცი, ის, 4 პური, 0.5 კილოგრამი ყველი, 1 კილოგრამი კარაქი, 1 შეკვრა ასანთი, 10 ფილა 50-ერეიანი შოკოლადი, 1 ბიდონი ბენზინი საწყობიდან, 2 კოლოფი კაკაო, 2 კოლოფი რძის ფხვნილი, 1 კილოგრამი შაქრის ფხვნილი, 5 საღეჭი რეზინი, 10 ყუთი მშრალი სპირტის ტაბლეტი.

და მგონი კიდევ რაღაც-რაღაცები, ახლა ზუსტად არ მახსოვს. ვიცი, რომ ნაწყენი ხარ, მაგრამ რომ იცოდე, რა მოხდა, აღარ გამიბრაზდები. ძია ლისანდერსა და ანდერსის მამას უთხარი, არ იდარდონ. გეხვეწები, არ გაბრაზდე… ჯობია, ამით დავამთავრო, თორემ ავტირდები.

დიდი მოკითხვა გადაეცი დედას.

P.S. არ მიჯავრდები, ხომ?!                      კალე

თუ თეთრი ვარდის უშიშარი, კეთილშობილი რაინდი ხარ და შემთხვევით ნახავ, როგორ იტაცებენ ბანდიტები ცნობილ პროფესორსა და მის პატარა, ცხვირპაჭუა ბიჭუნას, სხვა რაღა დაგრჩენია, გარდა იმისა, რომ დამნაშავეებს კვალში ჩაუდგე?! მით უმეტეს, როცა გვერდს ასეთივე ერთგული და გაბედული მეგობრები გიმშვენებენ. ამ დროს ისეთი მნიშვნელოვანი საქმეც კი უნდა გადადო, დიდებული მუმრიკის ხელში ჩაგდება რომ ჰქვია – ბოლოს და ბოლოს, არამზადა ალისფერი ვარდები არსად გაგექცევიან, სასაცილო, ჭორფლიანი რასმუსი კი საფრთხეშია.

(more…)

Read Full Post »

Astrid Lindgren

რამდენიც არ უნდა დავწერო ამ ავტორზე, როგორც არ უნდა გამოვხატო ჩემი დამოკიდებულება, მაინც ყოველთვის ვალში ვიქნები მის წინაშე.

ვალში ვიქნები იმის გამო, რომ ოცნება, სიკეთე, სიყვარული და მეგობრობა ვისწავლე…

“ლამაზი, ჭკვიანი, ზომიერად ფერხორციანი, მოწიფული მამაკაცის“ გამო…

ჭორფლიანი, კიკინებაპრეხილი, უზომოდ მარტოსული და სიკეთით სავსე უშიშარი გოგოს გამო…

ბიულერბიუელი ბავშვების წყალობით ჩემს ცხოვრებაში შემოჭრილი სინათლის და ჰარმონიის გამო…

ძმები ლომგულების სიბრალულით დაღვრილი ცრემლის გამო…

ლიონებერგელი ემილის ოინებით მოგვრილი ხალისის და მხიარულების გამო…

იმ ბედნიერი წუთების გამო, მისი ახალი წიგნის ხელში ჩაგდებით რომ განვიცდიდი.

(more…)

Read Full Post »

De Millenium trilogie

გულზე ხელი დაიდეთ და ისე მითხარით – რომელი თქვენგან დაფიქრებულა, რა მოხდა მას შემდეგ, რაც ძილმორეულმა პეპი გრძელიწინდამ ვილა “ყიყლიყოში” სანთელი ჩააქრო, ხოლო შეუპოვარმა კალე ბლუმკვისტმა მწვანე გაბარდინისშარვლიანი მკვლელი პოლიციას პირდაპირ ლანგრით მიართვა?

აჰა… გაჩუმდით? მაინცდამაინც ნუ დაირცხვენთ – მიუხედავად იმისა, რომ ასტრიდ ლინდგრენის წიგნები ლამის ძილის დროსაც თავქვეშ მეწყო, არც მე მომსვლია აზრად, რომ პეპი და კალე მარადიულ ბავშვებად ვერ დარჩებოდნენ, გაიზრდებოდნენ და კიდევ უფრო მეტ ფათერაკს გადაეყრებოდნენ.

სამაგიეროდ, ჩემსა და თქვენს ნაცვლად, ამაზე ასტრიდის თანამემამულემ – სტიგ ლარსონმა იფიქრა – ეტყობა, ვიმერბიუელი ჯადოქრის პერსონაჟები ბავშვობაში მასაც ძალიან უყვარდა…

აბა, სხვა რით აიხსნება ის ფაქტი, რომ “გოგონა დრაკონის ტატუთი” წესიერად გადაშლილიც არ მქონდა და მაშინვე კალე ბლუმკვისტს გადავაწყდი.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: