Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘თეონა ჭანიშვილი’

დარწმუნებული ვიყავი, რომ ასტრიდ ლინდგრენზე ახალს ვეღარაფერს  დავწერდი – ათასჯერ მითქვამს და მომიყოლია მის პერსონაჟებზე, სიკეთით, სინათლითა და სითბოთი სავსე სამყაროზე, ბედნიერებაზე, რომელსაც გვჩუქნიდა თავისი ჯადოსნური წიგნები ყოველი ფურცლიდან… ასე ვფიქრობდი და თურმე შევცდი – უცებ აღმოვაჩინე, რომ თითქმის არაფერი მითქვამს თავად ფრუ ასტრიდზე – ადამიანზე და არა მწერალზე.

ვითომ ახლა ეგ რამ გაგახსენაო, მკითხავთ ალბათ. რამ და – რამდენიმე დღის წინ “ინტელექტის“ გამოცემული წიგნი დამხვდა შინ – “შენს წერილებს ლეიბის ქვეშ ვინახავ“. ეპისტოლარულ ჟანრს ეჭვის თვალით თუ უყურებთ, სკეპტიციზმი, ცოტა ხნით, გვერდზე გადადეთ – სულ ტყუილად იწუნებთ.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

20170119_205242

დღეს დილით, სამსახურისკენ მომავალ გზაზე დავიწყე ამ წიგნის კითხვა და ზუსტად ჭიშკრამდე მეყო. ჩემს განწყობასაც მშვენივრად მოერგო – ხალისიანი და ფერადი საკითხავის გუნებაზე აშკარად არ გახლდით. ჰოდა, ეს სევდისფერი, პატარა კრებული სწორედ ის იყო, რაც ამ ცრიატ დილას მჭირდებოდა.

კი მაგრამ, შე დალოცვილო, თუკი ისედაც უხასიათოდ ბრძანდებოდი, რაღა დარდი და ნაღველი გინდოდა, რამე მხიარულისთვის არ აჯობებდა თვალის გადავლებაო, – მეტყვით ალბათ. მეტყვით და არ დაგეთანხმებით – ზოგჯერ ადამიანი ისე გრძნობს თავს, სწორედ რომ სევდა მოუტანს სულის სიმშვიდეს, მსუბუქ ნისლში პატარა ბავშვივთ გამოახვევს და, თუ გაჭირდა, იქნებ იავნანაც უმღეროს. ზუსტად ასეთი განცდა დამიტოვა გაგა ნახუცრიშვილის „ბარნოვის 122“-მა.

(more…)

Read Full Post »

სულ რამდენიმე დღის წინ იმ კაცის დაბადების დღე იყო, ერთხელ რომ თქვა: ვწერდი ბავშვობიდან და როცა პირველად გავიგე, რას ნიშნავს პოეზია, შემეშინდაო.

პროზაზე არაფერი უთქვამს. ყოველ შემთხვევაში, მე არ გამიგონია. არადა, წერდა ორივეს, რთულად, მტკივნეულად და გენიალურად – რა, რა და მკითხველის შეჯანჯღარება არასოდეს გასჭირვებია ოთარ ჭილაძეს.

ბევრი სხვა მწერალივით ფართოდ არ გაგიღებდა კარს – პირიქით, ძუნწად დატოვებულ ღრიჭოში შეგახედებდა ცალი თვალით და სათქმელსაც ისე გადმოგიგდებდა, უნდა მიმდგარიყავი და თავი გემტვრია… გარანდული, გაშალაშინებული და საწოლში მორთმეულ საუზმესავით მზამზარეული არასოდეს არაფერი შეუქმნია. არც საკუთარ თავზე ლაპარაკი ჰყვარებია მაინცდამაინც და, ალბათ, ამიტომ გამიხარდა ასე ძალიან მისი ჩანაწერების კრებული – “ცა მიწიდან იწყება“. გულმა მიგრძნო, რომ ეს წიგნი ცოტათი მაინც გამიხსნიდა გზას იმ სამყაროსკენ, სადაც ცხოვრობდა ოთარ ჭილაძე – ადამიანი და არა მარტო მწერალი.

(more…)

Read Full Post »

სამამულო გამომცემლობები, შემჩნეული გექნებათ, დროდადრო რომელიმე პოპულარული ჟურნალის არქივებს მიადგებიან, ბლოგებს გადაათვალიერებენ, საუკეთესოებს ამოარჩევენ და წიგნებად კრავენ.

საინტერესო ის არის, რომ ერთიმეორეზე უკეთესი კრებულები გამოსდით.

ჯერ მარტო ლევან ბერძენიშვილის “წმინდა წყვდიადი” რად ღირს (“ცხელ შოკოლადში” იბეჭდებოდა, თუ არ გახსოვთ; მთლად ბლოგიც არ ეთქმოდა, მაგრამ ასეც ნუ დავწვრილმანდებით). ზაზა ბურჭულაძის “კონფორმისტის ჩანაწერები” და “ნორმა” “ტაბულას” და “ანაბეჭდის” სვეტებია, დიანა ანფიმიადის ყოველგვარი გაგებით უგემრიელესი “პირადი კულინარიაც” “შოკოლადის” სამზარეულოდანაა.

მოკლედ, ამართლებს და არ მითხრათ ახლა, ერთხელ დაბეჭდილის ხელმეორედ გამოცემა რა წესიაო. კარადის სულ ზედა თაროზე შემოწყობილი ჟურნალების ხვნეშა-ხვნეშით ჩამოთრევა და ნომრებში ქექვა, რა თქმა უნდა, დიდად სასიამოვნო პროცესია, მაგრამ წიგნად აკინძულს სულ სხვა გემო აქვს.

ახლა – რატომ მოვუარე ასე შორიდან: ახალი კრებული გვაქვს, “ასი მილიონი გირვანქა სტერლინგით შორს”.

გამომცემლობა ამჯერად “არტანუჯია“, ჟურნალი კი – ბლოგებითა და ბლოგერებით ცნობილი “ლიბერალი. წიგნში აკა მორჩილაძის (ან გიო ახვლედიანის, როგორც გენებოთ) 2010, 2011 და 2014 წლების საავტორო სვეტებია თავმოყრილი. თემა, ცხადია, ფეხბურთია, ხოლო აკას საფეხბურთო ტექსტებს, ცნობილი ამბავია, ისინიც კი სიამოვნებით კითხულობენ, ვისაც ფეხბურთი მაინცდამაინც არც უყვარს.

(more…)

Read Full Post »

irakli charkviani cover

ირაკლი ჩარკვიანი. პირადი წერილები

გამომცემლობა “ინტელექტი”

თბილისი

2015

მთარგმნელი – გვანცა ჯობავა

რედაქტორი – ზვიად კვარაცხელია

დიზაინი – თეონა ჭანიშვილი

ფოტო გარეკანზე – გურამ წიბახაშვილი

© ქეთათო © გამომცემლობა ინტელექტი 2015 ყველა უფლება დაცულია

ძვირფასო „სვან“,               7.5.93

ბოდიშს გიხდი ჩემი დეპრესიული პერიოდისთვის.

ჩემი გრძნობები ხან უფსკრულისკენ მიექანება, ხანაც ისევ ძალას იკრებს. ეს მდგომარეობა უცხო არაა ჩემთვის.

საყვარელო სვან, კიოლნში, სტუდიაში გატარებული დღეები საუკეთესო იყო. იმ დროზე ვფიქრობ – „ქაღალდის ნავის“ დროზე.

ახლა შინაგანი ბრძოლების პერიოდი მაქვს. და როდესაც ომი დასრულდება, ჩემი ტვირთი აღარ იქნება ისეთი მძიმე. იმედი მაქვს, გამიგებ. ამ წერილის დაწერაც ძალიან მიჭირს.

სვან, მჯერა, რომ შეძლებ გაიკვალო გზა შენთვის და შენი მშვენიერი მუსიკისთვისაც.

ეს სიყვარულის ისტორიის დასასრულია და ჩემი გზა ახალ სამყაროში.

შენ შენს სამყაროში გაფრინდი – ცოლთან – შვილებთან – მეგობრებთან – ოჯახთან – ომის ეპოქაში.

ვფიქრობ, ამ ცხოვრებაში მეტად ვეღარასდროს გნახავ. ეს დასასრულია.

შენთვის კი ეს ძალიან მნიშვნელოვანია

იმისთვის, რომ საქართველოში

შენს ცოლთან ურთიერთობა გაარკვიო.

11005936_10205392715354666_1317171493_n

OOO.K.

მივდივარ სხვა სამყაროში,

ომის სამყაროში.

მთელი სამყარო ისედაც ომია,

შენს წარმოდგენაშიც ხომ ასე იყო.

ამით ვასრულებ ამ წერილს,

ვიფიქრებ შენზე, როდესაც “Svan Song”-ს მოვუსმენ.

ასია

Read Full Post »

%d bloggers like this: