Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘თანამედროვე ევროპული ლიტერატურა’

Martine Franck. November 1998. French writer Michel Houellebecq at his home. MAGNUM/Martine Franck

ჩემი საყვარელი მწერალია-მეთქი, რომ გითხრათ, მთლად გულწრფელი ვერ ვიქნები.

ყველა წიგნს ნამდვილად დიდი ინტერესით ვკითხულობ, ოღონდ, თაროზე რომ შემოვდებ, გადაკითხვის სურვილი იშვიათად მიჩნდება ხოლმე.

ცხადია, ამით არც მესიე მიშელს აკლდება რამე და, იმედია, არც მე.

პირველად “პლატფორმა” ჩამივარდა ხელთ და, ცოდვა გამხელილი ჯობს, ირმა ტაველიძის და ახალი სერიის ეშხით უფრო წავიკითხე.  გეხსომებათ – ის სერიაა, “თანამედროვე მსოფლიო კლასიკა“, უელბეკს “მე წითელი მქვია”, “ბუზთა ბატონი”, “ულისე” და “სენიორ პრეზიდენტი” რომ მოაყოლეს.

“ბრძოლის ველის განვრცობამ” იმედი გამიცრუა – გემრიელად კი დაიწყო, მაგრამ….  დასასრულისგან, აშკარად, მეტს ველოდი.

“ელემენტარული ნაწილაკები” რუსულად დავაგემოვნე, “ქინდლში”. მშვენიერი თარგმანი გამოდგა, სხვათა შორის.

“სანტაში” მორიგი ვიზიტის დროს კი ახლად გადმოქართულებულ რომანს გადავაწყდი.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

დარენ კინგი. "თაგვისცხვირიანი ბუტერბროდები". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი,  2010

ამ რამდენიმე დღის წინ დიდი ვაი-ვაგლახით ავძვერი გადაჭედილ ავტობუსში, ცალი ხელით კარებში გაკვეხებულ ჩანთას ვექაჩებოდი, ცალით – სანახევროდ მომძვრალი შარფის დაჭერას ვცდილობდი, თან ყვითელი სამარშრუტოების მძღოლებს ვიხსენიებდი არც თუ სასიამოვნო, კარგად აღზრდილი ადამიანისთვის შეუფერებელი სიტყვებით, ჩემთვის, გუნებაში, რაღა თქმა უნდა. თავგანწირული ბრძოლით მოვიპოვე ადგილი ბრაზიან ბაბუასა და ნამძინარევ სტუდენტს შორის და ამ დროს გვერდიდან მოგუდული, მაგრამ გულიანი ხითხითი შემომესმა.

მივიხედე და იქვე, ფანჯარაზე მიჭეჭყილი გოგო დავინახე. ჭორფლიანი ცხვირი პაწაწუნა წიგნში ჰქონდა ჩარგული, კითხულობდა და კუჭკუჭებდა, მაგრამ რას კუჭკუჭებდა. გარეკანი არ მეცნო, ამიტომ ყოვლად უტაქტოდ წავიგრძელე კისერი – ჩემს, როგორც ლიტერატორი ბლოგერის თავმოყვარეობას საშინელი დარტყმა მიაყენეს და რა მომათმენინებდა, რომ იქვე არ დამეკმაყოფილებინა ცნობისმოყვარეობა.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, კვირა საღამოს დარენ კინგის “თაგვისცხვირიანი ბუტერბროდები” უკვე შინ მქონდა, ხოლო ორშაბათ დილას სწორედ იმ გოგონასავით ვიდექი ავტობუსის ცივ შუშაზე აკრული და ხმამაღლა ვიცინოდი.

ისე, ერთი შეხედვით, სასაცილო არაფერი იყო. აბა, წარმოიდგინეთ, რომ პოლი გქვიათ, თაგვი ბრძანდებით, თანაც უცნაური – ყველზე ალერგია გაქვთ თუ შემთხვევით ამ სასარგებლო რძის პროდუქტს სადმე გადაეყარეთ, დუნდულები გილურჯდებათ და კუდი კითხვის ნიშანივით გერკალებათ. მინდა, მოგახსენოთ, რომ ეს ფრიად სერიოზული პრობლემაა – იძულებული ხარ, სპეციალური, ყველსაწინააღმდეგო კოსტიუმი ატარო და შენი გასაჭირი თანამოძმეებს დაუმალო. აბა, ვის გაუგონია, თაგვს ყველი სწყენდეს?

(more…)

Read Full Post »

Gervasio Sanchez. Biblioteca de Sarajevo

არტურო პერეს-რევერტეს თითქმის სრული ბიბლიოგრაფია – რამდენიმე, განსაკუთრებით რთულად მოსახელთებელ რომანს თუ არ ჩავთვლით – ცალკე მაქვს მოქუჩებული და თვე ისე არ გავა, ხან ერთი არ ჩავაგდო ჩანთაში და ხან მეორე. რა ვქნა, ამოჩემებული წიგნების გადაკითხვა ახალი ლიტერატურული სასუსნავის დაგემოვნებაზე ნაკლებად არ მიყვარს.

ოღონდ, ფავორიტი რომელიაო, თუ მკითხავთ, უყოყმანოდ დაგისახელებთ იმ მომცრო ტომს, ორიოდე წლის წინ, რუსთაველზე, “ბიბლუსში”, სასაცილო ფასად რომ მივაგენი. მიკუნჭულიყო საწყლად, თავისთვის, სხვა, ღრმად უინტერესო გამოცემებს შორის და, ალბათ, მე მელოდებოდა.

“კომანჩების ტერიტორიაზე” გიყვებით.

(more…)

Read Full Post »

რუდოლფ რასპე. ბარონ მიუნჰაუზენის თავგადასავალი. თამარ ბაქრაძის ილუსტრაცია. ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2012

პოლიტიკური ორომტრიალის მიუხედავად, ბიბლიოფილებს ნამდვილად არ გამოგრჩებოდათ, რომ კვირას პრემია “გალას” საზეიმო დაჯილდოვებაა. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი ნომინანტებს და სტუმრებს წელს მეექვსედ უმასპინძლებს.

ცერემონიას ალბათ ვერ დავესწრები – ჩემი ნეტარი უიქენდი უკვე დაგეგმილი მაქვს. თუმცა, ხელს არავინ გვიშლის, ორიოდე კვირის წინ გამოქვეყნებულ შორტლისტს თვალი გადავავლოთ და ერთმანეთს მოლოდინები გავუზიაროთ. ჩამონათვალში ისეთი გემრიელი წიგნებია მოხვედრილი, დარწმუნებული ვარ, სათქმელი ყველას მოგვეძევება.

“გალას”, მოგეხსენებათ, ხუთკაციანი ჟიური ჰყავს, ლიტერატურული გემოვნება კი იმდენად ინდივიდუალური რამ გახლავთ, ლაურეატთა გამოცნობას არც ვეცდები. უბრალოდ, იმით ვისარგებლებ, რომ ნომინანტ გამოცემათა უმრავლესობა ბიბლიოთეკაში მიდევს და მხოლოდ საკუთარ იმპრესიებს გაგიზიარებთ.

(more…)

Read Full Post »

სტიგ ლარსონი. გოგონა, რომელიც ცეცხლს ეთამაშებოდა. ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი, 2012

ასეთი მოუთმენლობით თებერვალს პირველად ველოდი. ოღონდ არ გეგონოთ, რომ ხეში წყლის ჩადგომა და გაზაფხულის სურნელი მენატრებოდა – ერთი სული მქონდა, ხელმეორედ როდის შევხვდებოდი ბავშვობისდროინდელ, მაგრამ გაზრდილ და დასერიოზულებულ კალესა და პეპის. ჯერ კიდევ მახსოვდა, ზაფხულში ერთად რამდენი ფათერაკი გამოვიარეთ.

ჰოდა, ეს დროც დადგა – “მილენიუმის“ მეორე წიგნი გამოსვლისთანავე ვიგდე ხელთ და ჩემი მარტოსული, მიუსაფარი, პირსინგიანი და თმააჩეჩილი გრძელიწინდა “სანელებლების კუნძულზე“ – გრენადაზე დამხვდა ოკეანის პირას, პლაჟზე მონებივრე, “მათემატიკურ განზომილებებში“ ჰქონდა ცხვირი ჩარგული. ცოტა წავიჭორავეთ – ვმოგზაურობდიო, მითხრა. გვადელუპეზე, სენტ–ლუსიაზე და დომინიკაზე ყოფილა, ვიღაც მომაბეზრებელი ხულიგანისთვის აგურიც უთავაზებია თავში (გაუჭირდებოდა, მე თქვენ გეტყვით), ევროპაშიც უსეირნია ცოტა ხანს, პატარ–პატარა, ინტიმური პრობლემებიც მოუგვარებია… ისიც შევატყვე, არამზადა ვენერსტრომის მილიონებიდან კარგა ბლომად ჰქონდა კიდევ დარჩენილი.

(more…)

Read Full Post »

იმედი მაქვს, ჩემს მკითხველს არ დავიწყებია, რომ მოლი ბლუმი დეტექტივების დიდი მოყვარული გახლავთ. ჰოდა, არც ის გაგიკვირდებათ, თუ ვიტყვი, რომ “შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი” ადრეულ ასაკშივე ლამის ზეპირად ვისწავლე. არადა, მთავარი გმირის ბავშვობაზე ფიქრი ერთხელაც არ მომსვლია თავში. მგონი, გულწრფელად მჯეროდა, რომ განთქმული მაძებარი თავზე უჯრულა კეპით, ხელში ლუპით, პირში ჩიბუხით და, რაც მთავარია, დედუქციის უბადლო ნიჭით დაჯილდოვებული დაიბადა.

როგორ ჩანს, ბრიტანელი მწერალი ენდრიუ ლეინი მიხვდა, რომ არტურ კონან დოილს მრავლად მოეძებნებოდა ჩემსავით გულუბრყვილო მკითხველი და გადაწყვიტა, ჩვენთვის ილუზიები გაეფანტა. ასე მოევლინა ლიტერატურულ სამყაროს სერია “ახალგაზრდა შერლოკ ჰოლმსი”, რომლის პირველი წიგნი – “სიკვდილის ღრუბელი” სულ რამდენიმე დღის წინ ჩამივარდა ხელში.

(more…)

Read Full Post »

Procession of the guilds in front of the Sultan in the Hippodrome, Ottoman miniature (1582)

ეს სურნელოვანი წიგნია…

არა, არ მოგესმათ, სწორედ რომ სურნელოვანი… ჩაის, ნარგილეს, ყავის არომატით გაჯერებული… ასე მგონია, ყველაზე კარგად მის მშვენიერებას თურქულ ყავახანაში შეიგრძნობს ადამიანი. იმ ყავახანაში, სადაც მე არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ სულ მგონია, რომ იქაურობა უნატიფესი, ხელით ნაქსოვი ხალიჩებით არის მოფენილი, აქა–იქ ფარჩაში გამოხვეული პატარა ბალიშები მიმობნეულა და ჰაერი თრიაქის კვამლს დაუმძიმებია… შეიძლება, ჩემეულ ინტერპრეტაციაზე ვინმეს გაეღიმოს, მაგრამ დამეთანხმეთ – “მე წითელი მქვია“ რომ წაიკითხოთ, უკეთესი გარემოს პოვნა გაგიძნელდებათ.

(more…)

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

%d bloggers like this: