Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘თანამედროვე ევროპული ლიტერატურა’

girl-online-on-tour-geo-cover

არა, რა. რამდენიმეთვიანი ბლოგერული შვებულება ურიგო იდეა კი არ იყო (არანაირი დედლაინები, არანაირი კვირაში ორი ახალი წიგნი, არანაირი რეიტინგზე ნერვიულობა… მხოლოდ და მხოლოდ ნეტარი უსაქმურობა ყოველ საღამოს, ხომ გესმით), მაგრამ დროსა და მოვლენებს გვარიანად ჩამოვრჩი. ამ “Liberteens”-მა ხომ თავი მოიკლა და ერთიმეორეზე უკეთესი წიგნები ტყვიამფრქვევის ჯერივით მიაყარა.

ამ წიგნის პირველ ნაწილზე, იმედია, გეხსომებათ და წელიწადზე მეტი ხნის წინ ვწერდი. ისეთი თბილი და ნათელი განცდა დამიტოვა პოპულარული ბრიტანელი ბლოგერის სადებიუტო რომანმა, გაგრძელებას ვერაფრით გამოვტოვებდი. კი, კი, სწორად მიმიხვდით – ზოი საგის „ონლაინგოგოს“ და მის მეორე ნაწილს – “საგასტროლო ტურნეს“ ვგულისხმობ. ამას წინათ, ერთ-ერთ სავაჭრო ცენტრში “ბიბლუსის“ ფილიალში შემიცდა ფეხი, ახალდაგემოვნებული პიცითა და სალათით უკმაყოფილოს, ჰოდა, იქ წავაწყდი და უიღბლო გასტრონომიული ექსპერიმენტის საკომპენსაციოდ იმავე საღამოს დავაჭაშნიკე.

(more…)

Read Full Post »

არა, მერამდენედ უნდა შემშურდეს თანამედროვე თინეიჯერების? მე მგონი, საერთოდ დავანებებ თავს “ლიბერთინსის“ სერიას, იმიტომ, რომ ყოველი ახალი წიგნის გამოსვლისას ჩემი ბავშვობისდროინდელი მწირი ბიბლიოთეკა მახსენდება და გული მიკვდება.

ახლა მთლად ისე ნუ გამიგებთ, რომ ბავშვობა უწიგნოდ გავატარე, მაგრამ ასეთი არჩევანი რომ არ მქონდა, ესეც ხომ ცხადია?! ჰოდა, ახლა ვინაზღაურებ დანაკლისს – წაუკითხავს არაფერს ვტოვებ, რაც კი “შენი თაობის არჩევანის“ სტიკერით გამოდის. თანაც, ჩემი აზრი ხომ მოგეხსენებათ – მკითხველის ასაკობრივი აუდიტორია, დროული და დაგვიანებული საკითხავი მოლისთვის გაუგებარი ცნებებია.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, შაბათი საღამოსთვის  ზოი საგის “ონლაინგოგო“ მქონდა შემონახული, ვიცოდი, იმედს არ გამიცრუებდა – ჯერ ერთი, ავტორია მონათესავე სული – ბრიტანელი ბლოგერი გახლავთ, თანაც, ბევრი ლიტერატურული დებიუტი ვერ დაიკვეხნის ასეთი პოპულარობით, ეს კი, მოგეხსენებათ, უმიზეზოდ არ ხდება.

(more…)

Read Full Post »

წარმოგიდგენიათ სამყარო მტკნარი წყლის გარეშე? არა, მთლად უწყლოდ კი არა, მაგრამ მოზომილი და გამოლევის პირამდე მისული მარაგით, ანკარა წყაროების და ნაკადულების, ბობოქარი მდინარეების, კლდეებზე ბროლივით გადმომსხვრეული ჩანჩქერების გარეშე? ან იმაზე ფიქრი თუ შეგიძლიათ, რომ ოკეანეში გიგანტური აისბერგების ნაცვლად ყინულის პატარა, თითქმის გამლღვალი ბორცვები დაცურავენ და სულს ღაფავენ? რომ ადამიანებს ოცნებად აქვთ გადაქცეული სუფთა წყლით დაბანა და, სულ მარტივად, წყურვილის მოკვლა? დარწმუნებული ვარ, ამის გაცნობიერება ნებისმიერ ჩვენგანს გაუჭირდება, იმიტომ, რომ ამგვარ კოშმარზე არასოდეს გვიფიქრია და მინდვრებში, მთებსა თუ ტყეებში მოჩუხჩუხე წყალს ისე დაუნანებლად ვხარჯავთ, აზრადაც არ მოგვდის, რომ ბუნების ეს მადლი და სიკეთე ოდესმე შეიძლება, გამოილიოს.

აი, ფინეთში ერთი ქალი ცხოვრობს, ქართული ყურისათვის უჩვეულო ჟღერადობის გვარ-სახელი აქვს (პრინციპში, ისევე, როგორც მის ყველა თანამემამულეს) – ემი იტერანტა ჰქვია. ჰოდა, ადგა ეს ჩვენი ემი, არც აცია, არც აცხელა, რითიც ზემოთ გაშინებდით ბუასავით, წარმოიდგინა და წიგნიც დაწერა.  “წყლის საიდუმლო“ დაარქვა, ერთი საოცრად გამბედავი და უშიშარი გოგო დაასახლა იქ, ნორია და გვიამბო დისტოპიური ისტორია გლობალური ეკოლოგიური კატასტროფის, პოსტაპოკალიპტური სამყაროს, ევროპაზე გაბატონებული ჩინეთის, წელიწადის არეული დროების, უწყლოდ დარჩენილი დედამიწის შესახებ.

(more…)

Read Full Post »

“გაიღვიძე! ადექი! რა გითხარი! შენ ადგილას ჩათვლემას არც ვიფიქრებდი!“

შეფიქრიანდით? თავიდან მეც ასე დამემართა – ნეტავ, ვინაა ეს დამთხვეული, ან რ აღრიალებს, მძინარე ადამიანის ასე გაღვიძება ვის გაუგონია-მეთქი. თურმე, ნუ იტყვით და ერთ გოგოს ამგვარად მობილურზე ჩაწერილი საკუთარი ხმა აფხიზლებს.

ამისთანა განწირული ყვირილი რომ ჩაგძახებს ყურში, სხვა რა გზაა – ზღარბის ფორმის ლურჯი ფაჩუჩებით სამზარეულოში უნდა გაფრატუნდე ესპრესოს დიდი ულუფისთვის, იქნებ როგორმე გამოფხიზლდე ზამთრის ცივ და ქარიან დილას.

ეს უცნაური გოგო თავს ერკიულ პუაროს და ლიზბეთ სალანდერის გადამალულ ბავშვს უწოდებს, მართალია, ირონიულად, მაგრამ ხომ გაგიგონიათ – იმისთანა ხუმრობას რა ვუთხარი, სადაც სიმართლის მარცვალი არ ურევიაო.

ჰოდა, თუ კარგად დავაკვირდებით, ეს მარცვალი ზომაში მოზრდილ რიყის ქვას არ ჩამოუვარდება. ერთი ეგაა, ჩემზე რომ იყოს, ახალბედა დეტექტივის მამა აჩაჩულ-დაჩაჩული, მუხლებგადაყვლეფილი კალე ბლუმკვისტი უფრო მეგონებოდა, ვიდრე დინჯი და გამოწკეპილი ბელგიელი.

(more…)

Read Full Post »

სალი გრინი. "ნახევრად ცუდი". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

სალი გრინი. “ნახევრად ცუდი”.
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

წიგნის დასაწყისი ისეთი მძიმე მეჩვენა, დავხურე და ყდას დავხედე, ხომ არ შემეშალა-მეთქი. ნამდვილად ის იყო – სალი გრინის “ნახევრად ცუდი“.

არა, საბავშვო ზღაპარს ნამდვილად არ ველოდი, მაგრამ… გალიაში ჩამწყვდეული ბიჭი იმდენად ეული და საბრალო მომეჩვენა, გული შემეკუმშა. სიმართლე რომ გითხრათ, ბოლო ფურცელიც ზუსტად ასე გულშეკუმშულმა ჩავათავე.

ჯადოსნურ სამყაროზე იმდენი წიგნი დაწერილა, რამე სიახლეს თუ წავაწყდებოდი, ნამდვილად არ მეგონა – ტოლკინის და როულინგის მერე, სხვა რომ არაფერი ვთქვა, მაგრამ თბილისის წიგნის დღეებზე მაინც დავავლე ხელი ბრიტანელი დიასახლისის სადებიუტო რომანს; ჯერ მარტო იმან დამაინტერესა, სტამბაში მოხვედრამდე გამოცემის უფლება ოცდათექვსმეტმა ქვეყანამ რატომ იყიდა.

ჰოდა, კითხვა რომ დავასრულე, მივხვდი, რატომაც. ისიც აღარ გამკვირვებია, “ნახევრად ცუდს“ რატომ შეარქვეს “1984 კუდიანებზე“ – ეს წიგნი მარტო ფენტეზი როდია, ანტიუტოპიური ელემენტებიც მრავლად მოიძებნება და, პირველ რიგში, ამითაა გამორჩეული.

(more…)

Read Full Post »

ერიკ-ემანუელ შმიტი. "ოსტენდელი მეოცნებე". გამომცემლობა "პალიტრა L". თბილისი, 2013გუშინწინ მეგობარმა ერიკ-ემანუელ შმიტის “ოსტენდელი მეოცნებე” მისახსოვრა. კაფეში ვისხედით, პიტნის ჩაის სურნელს ვისუნთქავდით და, როგორც ხშირად ხდება ხოლმე, ახალნაყიდ წიგნებს ვათვალიერებინებდით ერთმანეთს. არ წამიკითხავს და მაინტერესებს-მეთქი, ვთქვი და ჩემკენ გამოაჩოჩა მაშინვე, გქონდესო. თავპატიჟი არ გამომიდვია – ასეთ ამბებში მოკრძალებით არ გამოვირჩევი.

კითხვა რომ დავიწყე, ვიფიქრე, ცოტა არ იყოს, ნაფტალინის სუნი ასდის-მეთქი. რაღაცნაირად ძველმოდური და ჩრჩილშეპარული მომეჩვენა, თითქოს ბებიის სკივრიდან ძველი, მაქმანებიანი კაბა ამოვიღე გასამზეურებლად.

კარგა ხანს გამყვა ეს შეგრძნება. პირველ ნოველაში მაინც ყველაფერი მეტისმეტად ჰგავდა ზღაპარს – იდუმალი პრინცი, ხეიბარი გოგონა, სამახსოვროდ დარჩენილი თეთრი ხელთათმანი… ფინალიც თითქო ისეთი უნდა ყოფილიყო, თხრობის დასაწყისიდან თუ არა, შუაში მაინც აუცილებლად რომ მიხვდება მკითხველი, მაგრამ…

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ისეთი თავბრუდამხვევი ფინტი ჩამიტარა ავტორმა, კარგა ხანს ვიჯექი პირდაფჩენილი, როგორც მზის წნულში დარტყმის შემდეგ ემართებათ ხოლმე, და სულის მოთქმას ვცდილობდი. ავდექი კიდეც, გავიარ-გამოვიარე და მეორე მოთხრობა უკვე მეტი სიფრთხილით და მოლოდინით გადავფურცლე.

(more…)

Read Full Post »

museum of innocence 1

ახლა რომ გკითხოთ, სიყვარული რა არის-მეთქი, რას მიპასუხებთ?

დარწმუნებული ვარ, გაგეცინებათ – ზუსტი პასუხის პოვნა აქამდე ვერავის მოუხერხებია და მოლი ბლოგზე აპირებს ამ თავსატეხის ამოხსნასო.

ისიც ვიცი, რომ ყველა საკუთარ ფორმულირებას შემომთავაზებს და არა მგონია, რომელიმე მათგანი ისეთი მიუღებელი იყოს ჩემთვის, როგორიც ამ თემაზე ორჰან ფამუქის მოსაზრება გამოდგა.

არადა, “წითელის“ შემდეგ ისე მოუთმენლად ველოდი თურქი ნობელიანტის ახალ რომანს, რომ “უმანკოების მუზეუმის“ პირველი ეგზემპლარი ქართულად, მგონი, მე შევიძინე.

ანოტაციაც ისეთი იყო, წინასწარ ხელებს ვიფშვნეტდი სიამოვნებისგან, მაგრამ…

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: