Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘თანამედროვე ამერიკული ლიტერატურა’

რა უნდა ქნა, თუ დედა ქრისტიანი გყავს, მამა – ებრაელი, შენ კი სკოლის დამთავრებას ელოდები, რომ რელიგია თავად აირჩიო? გვარიანი თავსატეხია, მე თუ მკითხავ. ჰო, კიდევ ისიც შეგიძლია, სულ არ აირჩიო და ეს ცოტა ამარტივებს საქმეს; მაგრამ ნიუ-იორკიდან ნიუ-ჯერსიში გადაბარგება რომ მოგიწევს, ახალ სკოლასთან შეგუება და საყვარელ ბებიასთან განშორება, ამას რა ვუყოთ? და თუ ამ ყველაფერს ისიც ემატება, რომ სულ თორმეტიოდე წლის გაკნაჭული გოგო ხარ, მკერდი არაფრისდიდებით არ გეზრდება და ეს ოხერი მენსტრუაციაც არ ჩქარობს გამოჩენას, საერთოდ გაუსაძლისია ცხოვრება. რაღა დაგრჩენია ამდენი სადარდებელის გადამკიდეს, გარდა იმისა, რომ ღამღამობით, ოთახში ჩაკეტილი ღმერთს ელაპარაკო და ისეთი საჭირბოროტო საკითხი მაინც შეახსენო, მენსტრუაცია რომ არის. აბა, ნენსის და გრეჩენს უკვე დაეწყოთ და… გრეჩენს საერთოდაც ნული ზომის ლიფი აცვია, შეიძლება ითქვას, შესაშური მკერდის პატრონია.

ჰოდა, მარგარეტმაც რა ქნას – ელაპარაკება ღმერთს და დახმარებას სთხოვს ხოლმე; ხანდახან შეიძლება, საყვედურიც კი შეაპაროს: “მე შენ გეძებდი, ღმერთო. სინაგოგაშიც, ეკლესიაშიც და დღესაც, – აღსარების სათქმელად გეძებდი, მაგრამ შენ იქ არ იყავი. მითხარი, მაშინ რატომ არ მოდიხარ, როცა თავს მარტოდ ვგრძნობ ხოლმე?“

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

 

კურტ ვონეგუტი ჩემი საყვარელი მწერალი არ არის.

ჰოდა, ძალიანაც კარგი.

ძალიან კარგი იმიტომ, რომ თუ მწერალი გიყვარს, მთლად ობიექტური და სამართლიანი ვერ ხარ, რაღაც-რაღაცებზე თვალს ხუჭავ, რაღაც-რაღაცებს გულმოდგინედ არიდებ თვალს.

აქ ყველაფერი სხვაგვარად არის. არა, დადარაჯებული და ჩაკირკიტებული არ გეგონოთ – როდის შეეშლება რამე, როდის რა არ გამოუვა ლაზათიანად-მეთქი, მაგრამ მიუკერძოებელი თვალით რომ ვკითხულობ, ფაქტია.

(more…)

Read Full Post »

გამარჯობა, ჩარლი!

იცი, რომ შენი წერილები დამაკლდა? არადა, გეგონა, თავს მაბეზრებდი.

სიმართლე გითხრა, პირველი ბარათი რომ მივიღე, ცოტა ავფორიაქდი – როგორია, ადამიანი რომ გეუბნება, შენი მისამართი სატელეფონო წიგნიდან ავიღე და გადავწყვიტე, ჩემი ამბები მოგწეროო. ვიფიქრე, არიქა, ვიღაც გიჟს გადავეყარე-მეთქი. ისე, გულზე ხელი დაიდე და აღიარე, რომ მართლა უცნაური იყო ეს ყველაფერი და არც შენ ჰგავდი მაინცდამაინც თხუთმეტი წლის მოზარდს; იმის თქმა მინდა, რომ, რაღაც-რაღაცებში კი იყავი ტიპიური ამერიკელი თინეიჯერი, მაგრამ მაინც მეტისმეტად განსხვავდებოდი დანარჩენებისგან, პირველ რიგში შენი გულწრფელობით – ამას ახლა ხშირად ვერ შეხვდები.

თავს დავდებ, რომ ყველაფერი, რასაც მიამბობდი, სიმართლე იყო – შეულამაზებელი, გაურანდავი და გაუშალაშინებელი. თავიდან მართლა მთრგუნავდი – მეტისმეტად ჩაკეტილი და მარტოსული ჩანდი ასაკის კვალობაზე, აი, ინტროვერტებს რომ ეძახიან; თუმცა, რას გიხსნი, ფსიქიატრებთან ჩემზე ხშირად გქონია საქმე და უკეთ იცი.

სულ ვფიქრობ, რეალურად რომ შევხვედროდით ერთმანეთს, ვიმეგობრებდით თუ არა; რატომღაც მგონია, რომ კი. იცი, რამდენჯერ მინდოდა, პასუხი მომეწერა შენთვის?! წერილებს რომ ვკითხულობდი, ხანდახან მინდოდა, მაგრად ჩაგხუტებოდი, ძმაკაცურად და მეთქვა – ნუ დარდობ, ჩარლი, ყველაფერი გაივლის-მეთქი, ხანდახან ერთი სული მქონდა, მაგრად შემეჯანჯღარებინე და სისულელეები გამომებერტყა შენი თავიდან, მაგრამ მისამართი არ ვიცოდი და… ახლაც ხომ ვერ მოგწერდი ასე სახალხოდ, ვიღაც სტივენ ჩბოსკის ყველა შენი ბარათი რომ არ ჩაეგდო ხელში და წიგნად არ გამოეცა.

(more…)

Read Full Post »

forrest gump cover

პარალელები არ მიყვარს, მაგრამ ეს ისეთი წიგნია, ფილმთან შედარებას რომ ვერ ასცდები; თანაც – ჰოი, საოცრებავ! – შეადარებ და მოგეჩვენება, რომ საერთო ბევრი არაფერი აქვთ.

ტრაბახში ნუ ჩამომართმევთ, მაგრამ ერთი თავმოყვარე ბიბლიოფილის წონა წიგნები ნამდვილად მექნება წაკითხული; სინემანიაკობას ვერ დავიჩემებ, მაგრამ კინოშიც ხშირად დავდივარ და, მგონი, სულ მეორედ თუ მესამედ ვთქვი, ფილმი უკეთესია-მეთქი. თუმცა არა – ფილმი უკეთესი კი არა, გენიალურია, უინსტონ გრუმის “ფორესტ გამპი” კი, უბრალოდ, კარგი წიგნია, აუცილებლად რომ უნდა მოხვედრილიყო “სულაკაურის” კინობიბლიოთეკაში; აი, ისეთი, თუნდაც რობერტ ზემეკისის შედევრისა და ტონ ჰენქსის ტალანტის ხათრით რომ უნდა წაკითხოს კაცმა.

(more…)

Read Full Post »

philip roth. human stain coverგაცვეთილ თემებზე წერა სარისკო საქმეა. წიგნებისაც და პოსტებისაც – ახალს ვერაფერს იტყვი და იმიტომ.

თუმცა, მაინც მოიძებნებიან ადამიანები, რომელთაც ეს საქმე კარგად გამოსდით და ჩემს გულწრფელ პატივისცემას იმსახურებენ.

სწორედ ამ ავტორთაგანია ფილიპ როთი  – როგორღაც მოახერხა და სრულიად ახალი წიგნი დაწერა ისეთ ათასზგის გადაღეჭილ თემაზე, რასიზმი რომ ჰქვია. ოღონდ ისე შეატრიალა, თავისუფლებისკენ სწრაფვად, საკუთარი თავის ძიების პროცესად აქცია.

ჰოდა, ამის წყალობით მოხვდა ჩემი ბლოგის ფურცლებზე მეორედ. რა თქმა უნდა, პულიტცერის პრემიის ლაურეატისა და საპატიო ორდენის ლეგიონის კომანდორისთვის ეს დიდ მიღწევად ვერ ჩაითვლება, მაგრამ მაინც…

სიმართლე გითხრათ, ჩაფიქრებული არაფერი მქონია, მაგრამ წიგნის მესამედიც არ წამეკითხა, რომ უკვე ვიცოდი – “ადამიანურ ლაქას” უყურადღებოდ არ დავტოვებდი.

(more…)

Read Full Post »

The Devil Wears Prada cover

სიმართლე გითხრათ, ყოველთვის სიფრთხილით ვეკიდები წიგნებს, რომლებსაც გამომცემლები ხმაურიან სახელს – “ბესთსელერებს” უწოდებენ; როგორც წესი, არ მომწონს და ხშირად ყოფილა, მათზე დახარჯული დროც დამნანებია.

ალბათ, ლორენ ვაისბერგერის ამ რომანსაც ალმაცერად შევხედავდი, მით უმეტეს, მოდის სამყაროზე დაწერილი წიგნები ჩემი ლიტერატურული პრიორიტეტების რიცხვს ნამდვილად არ მიეკუთვნება, მაგრამ რამდენიმე წლის წინ ამავე სახელწოდების არაჩვეულებრივი ფილმი მქონდა ნანახი საყვარელი მსახიობის – მერილ სტრიპის მონაწილეობით. ყურმოკვრით ისიც ვიცოდი, რომ ერთ-ერთი მთავარ პერსონაჟის, მირანდა პრისტლის, პროტოტიპი ჟურნალ „ვოგის“ მთავარი რედაქტორი ანა ვინტური იყო, რომელთანაც ავტორი ოდესღაც მუშაობდა.

ასე იყო თუ ისე, ამ უქმეებზე მოვიცალე და “ეშმაკს აცვია პრადა“ დიდი ენთუზიაზმის გარეშე, მაგრამ მაინც ინტერესით გადავშალე.

აუ, გოგოებოოო! არ წაიკითხოთ ეს წიგნი, რა! მართლა არ წაიკითხოთ, თორემ “გუჩის“ შარვლების, “მანოლოსა“ და “ჯიმი ჩუს“ ფეხსაცმელების, საგანგებო შეკვეთით შეკერილი “შანელის“ სპორტული შორტების, “რალფ ლორენის“ ქვედაბოლოების, “ჰერმესის“ შარფების, “მაიკლ კორსის“ ჟაკეტიანი ბლუზების, “ჯ. მენდელის“ ბეწვის ქურქების და ათასი ამგვარი საოცრების გადამკიდეს თავბრუ დაგეხვევათ, თვალები აგიჭრელდებათ და ერთ უსიამოვნო რამესაც აღმოაჩენთ – თურმე ისეთი შურიანი ყოფილხართ, ვერც კი წარმოიდგენდით!

(more…)

Read Full Post »

Stephen King. Misery

“საშინელებათა მეფეს“ რომ შეგარქმევენ, მგონი, მთლად სასიამოვნო ვერ უნდა იყოს… მაგრამ თუ ამ ტიტულის უკან “ბნელი კოშკი, “მწვანე გზა“, “დრაკონის თვალები“ და “უძილობა“ დგას, შენ კი სახელად სტივენ ედვინ კინგი გქვია, უკვე სულ სხვა საქმეა – გესიამოვნება კი არა, იამაყებ კიდეც ასეთი მეტსახელით.

მე შენ გეტყვი, ვინმე გააპროტესტებს, დაუმსახურებელი წოდებააო… და თუ მაინც მოიძებნებიან ასეთები, მოკრძალებით ვურჩევ, კინგის პირველი გადმოქართულებული რომანი მოიძიოს, სულ ახლახან რომ გვისაჩუქრა “დიოგენემ“ და ფსიქოპათი თაყვანისმცემლის ხელში ჩავარდნილ მწერალზე რომ გვიამბობს.

დარწმუნებული ვარ, მრავალი თქვენგანი უკვე მიხვდა, რასაც ვგულისხმობ – დიახ, „მიზერის“.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: