Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ზაზა ჭილაძე’

 

კურტ ვონეგუტი ჩემი საყვარელი მწერალი არ არის.

ჰოდა, ძალიანაც კარგი.

ძალიან კარგი იმიტომ, რომ თუ მწერალი გიყვარს, მთლად ობიექტური და სამართლიანი ვერ ხარ, რაღაც-რაღაცებზე თვალს ხუჭავ, რაღაც-რაღაცებს გულმოდგინედ არიდებ თვალს.

აქ ყველაფერი სხვაგვარად არის. არა, დადარაჯებული და ჩაკირკიტებული არ გეგონოთ – როდის შეეშლება რამე, როდის რა არ გამოუვა ლაზათიანად-მეთქი, მაგრამ მიუკერძოებელი თვალით რომ ვკითხულობ, ფაქტია.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

kim georgian edition

პირველად დაიბეჭდა თბილისის წიგნის მეთექვსმეტე საერთაშორისო ფესტივალის კატალოგში.

 

მოგზაურობა გიყვართ? ოღონდ ცივილიზებულ ქვეყნებში კომფორტულ გადაადგილებას არ ვგულისხმობ, ბოინგით რომ ჩაფრინდები რომელიმე თანამედროვე აეროპორტში, სასტუმროში მისრიალდები, ცხელ შხაპს მიიღებ და ქალაქის ღირშესანიშნაობათა დასათვალიერებლად გასწევ კოხტად გამოწყობილი, ასფალტ-ასფალტ. საღამოს კი რესტორანში გაიჯგიმები ოფიციანტის მოლოდინში, მუხლზე ქათქათა ხელსახოცგადაფენილი.

მე სხვა სამყაროში სამოგზაუროდ გეპატიჟებით, ხმაურიან, ფერად, ათასი ჯურის მაწანწალით, სიქჰებით, სიფაიებით, რიქშებით დასახლებულ სამყაროში, სადაც ერთმანეთს ერწყმის აღმოსავლეთი და დასავლეთი, სადაც ქუჩები სავსეა ხმამაღალი გადაძახილით, ბაზარში ტროპიკული ხილის თავბრუდამხვევი სურნელი ტრიალებს და ვიწრო შუკაში მოულოდნელი ხიფათია ჩასაფრებული; აქ ვერავის ენდობი, რადგან ვერასოდეს გაიგებ, ვინ მტერია და ვინ – მოყვარე, ვინ ინგლისის ჯაშუშია და ვინ – რუსეთის… ეს ინგლისელი ნობელიანტის – რედიარდ კიპლინგის ინდოეთია.

(more…)

Read Full Post »

თბილისის წიგნის ფესტივალი – ის, რაც არ უნდა გამოგვრჩეს

pragis sasaflao cover

ასეთ პოსტებს, დამეთანხმებით, გემრიელი შესავალი უხდება, მაგრამ დღეს იმდენი მაქვს საწერი (თქვენ კი – წასაკითხი), რომ სიტყვაკაზმულობით თავს არ შეგაწყენთ და პირდაპირ საქმეზე გადავალ. ხელების ფშვნეტის და პირის ჩატკბარუნების დრო არ არის.

* * *

თბილისის წიგნის მეთექვსმეტე საერთაშორისო ფესტივალი რომ დაიწყო და ოთხი დღე გაგრძელდება, ცხადია, გეცოდინებათ. ამ ოთხი დღიდან ორი რომ სადაგია, ესეც. ასე რომ, ოფისებში გამოკეტილი ბიბლიოფილები კინკილა შაბათ-კვირის იმედად დავრჩით, რაც “ექსპო-ჯორჯიას” წიგნებით დახუნძლული მეთერთმეტე პავილიონის მოსარბენად კატასტროფულად ცოტაა. ჰოდა, ამ თითქმის შეუსრულებელი მისიის შესასრულებლად საგულდაგულოდ გაწერილი საფესტივალო გეგმაა საჭირო – რა გვინდა და სად ვეძებოთ. თორემ ერთიც იქნება, ნიუსებში მოხვდები – აჩვენებენ, როგორ დარბის ზურგჩანთააკიდებული ბლოგერი სტენდებს შორის და როგორ ჩურთავს წიგნებს ზედ დაუხედავად.

ერთი თვეა, გამომცემლობების წინასაფესტივალო მზადებას ვადევნებ თვალს და, მინდა გითხრათ, ასეთი მრავალფეროვნება არც შარშან ყოფილა და არც შარშანწინ. იმდენი სიახლეა, მარტო ჩამოთვლა დაგღლის. ჰოდა, ბარემ მეც შევიმსუბუქებ საფესტივალო ტვირთს და თქვენც გამოგადგებით – იმ წიგნებზე მოგიყვებით, რომელთა გამოტოვებაც, ჩემი მოკრძალებული აზრით, არ ღირს.

(more…)

Read Full Post »

წიგნები, რომლებსაც აპრილში ველოდებით

firm coverმოლის ბლოგზე, ამ ბოლო დროს, ერთი სასიამოვნო და სასარგებლო ტრადიცია დამკვიდრდა – თქვენი მასპინძელი დროდადრო გამომცემლობებს ეხმიანება და მკითხველისთვის ყველაზე საინტერესო სიახლეების გრძელზე გრძელი სია მოაქვს.

დღეს იმ წიგნებზე ვაპირებ მოყოლას, აპრილის თვეში რომ გამოჩნდება მაღაზიებში და, ბიბლიოფილებო ამა ქვეყნისა, ყურადღებით იყავით, არაფერი გამოგრჩეთ.

პალიტრა L“-ს გონკურის პრემიის ახალი მფლობელის – მიშელ როსტენის “შვილი” გადმოუქართულებია; 21 წლის გარდაცვლილი ბიჭის ამბავი, თავად რომ ყვება სიკვდილის შემდეგ, ამო საკითხავი არ უნდა იყოს, მაგრამ ვინ თქვა, რომ წიგნები მხოლოდ გასართობად იწერება? თემაა ისეთი, გულგრილად გვერდს ვერ აუვლი; ავტორსაც უვარგია – საუკეთესო დებიუტისთვის გონკურს ასე ჰაიჰარად არავის აძლევენ; ჰოდა, ვნახოთ და განვსაჯოთ.

(more…)

Read Full Post »

სემუელ ბეკეტი. "მოლოი". "დიოგენეს ბიბლიოთეკა". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014

სემუელ ბეკეტი. “მოლოი”. “დიოგენეს ბიბლიოთეკა”. გამომცემლობა “დიოგენე”. თბილისი, 2014

ამ წიგნზე წერა გამიჭირდა.

გამიჭირდა არა იმიტომ, რომ ვინმე მაძალებს, მაინცდამაინც ამაზე დავწერო ან სათქმელს ვერ ვპოულობ, არა… უბრალოდ, ვფიქრობ, როგორ მივიტანო თქვენამდე სემუელ ბეკეტის “მოლოი” – წიგნი, რომლის წაკითხვასაც ყველას ვერ ურჩევ.

საქმე ის არის, რომ ბეკეტის ინტერპრეტაციას აზრი არ აქვს – ეს ის მწერალი არ არის, რომელიც უნდა გაშიფრო, გახსნა, ყველაფერს თავ-თავისი ადგილი მიუჩინო და ბოლომდე ჩასწვდე; არა, მისი შემოქმედება აბსურდის ხიბლით და იდუმალებითაა სავსე; ის არასოდეს გეტყვის სათქმელს ბოლომდე, არასოდეს აიხდის ნიღაბს და საშუალებას მოგცემს, იფიქრო და თავად გადაწყვიტო, რა უნდოდა ავტორს, რას ფიქრობდა, როცა ფიქრობდა და რატომ დაწერა ის, რაც დაწერა.

(more…)

Read Full Post »

ა.ა. მილნი. "ვინი ფუუჰი". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკის შესახებ თუ გსმენიათ რამე და ისიც იცით, რა გაფაციცებით ვადევნებ თვალს საგამომცემლო სიახლეებს,  არ გაგიკვირდებათ, როცა გეტყვით, რომ ერთი სული მქონდა, როდის იხილავდა დღის სინათლეს ალან ალექსანდრ მილნის “ვინი ფუუჰის” დიდი ხნის წინ შეპირებულ თარგმანი.

კვასკვასა ყვითელ სუპერში გამოპრანჭული ცინცხალი “ფუუჰი” ლამის გამოსვლის დღესვე წამოვაცუხცუხე შინ და პირველი, ერთობ ნოსტალგიური იმპრესიებიც მაშინვე გაგიზიარეთ – რა მომათმენინებდა… ჰოდა, ახლა შეგვიძლია ემოციები გვერდზე გადავდოთ და დეტალებს ჩავუღრმავდეთ – მსოფლიოს საბავშვო ლიტერატურის შედევრი უდავოდ იმსახურებს მეორე პოსტს.

ალბათ, იმით უნდა დავიწყო, რომ გადმოქართულებულ “ფუუჰს” საკმაოზე მეტხანს და მოთმინებით ველოდი, თუმცა ასეთი ლოდინი არც მღლის და არც მაღიზიანებს – მირჩევნია, ცოტა მოვითმინო და ხარისხიანი პროდუქტი ვიგდო ხელთ; ეს ჩვენი “ფუუჰი” კი მართლა ჩინებული რამ არის  – დარწმუნებული ვარ, ამაში ყველაზე წუნია მკითხველიც კი ვერ შემომედავება.

ჯერ მარტო ილუსტრაციებია ისეთი, თვალიერებით ვერ გაძღები. ბლოგოსფეროს პირველმა ფუუჰოლოგმა, ლორდმა ვეიდერმა, სურათით იცნო – ერნესტ შეპარდის ნახატებიაო. არა, ქართველ ილუსტრატორებზე ძვირს რა მათქმევინებს, მაგრამ ორიგინალი მაინც მირჩევნია და რა ვქნა…

(more…)

Read Full Post »

20140112_202158ხანდახან, წიგნებით გაძეძგილ ჩემს ოთახს თვალს რომ მოვავლებ, საკუთარ თავს შევუძახებ ხოლმე – გეყოფა, მოლი, დასაძინებელი ადგილი მაინც დაიტოვე, ბოლოს და ბოლოს, “ქინდლი” გაქვს, სადაც ათასამდე წიგნი ეტევა-მეთქი, მაგრამ გავა ცოტა ხანი და ისეთ რამეს წავაწყდები რომელიმე ბუქსთორში, სულ კბილების კაწკაწით და ხელების ფშვნეტით მივარბენინებ შინისკენ.

ახლა თქვენ წარმოიდგინეთ, როგორ დამიბნელდებოდა თვალთ, “დიოგენემ“ “ვინი ფუუჰის“ ახალი, ორიგინალიდან თარგმნილი გამოცემა რომ დააანონსა. ალბათ, ზედმეტია იმაზე ლაპარაკი, რომ მოწინავე მყიდველთა რიგებში ვიყავი გამოჭიმული და ნადავლით დამძიმებული ჩანთით ისეთი ყელმოღერებული დავბრუნდი შინ, გახსენებაზე თავად მეცინება.

ძლივს მივიტანე სული შაბათამდე – დილის ყავა მომართვეს თუ არა, გულისფანცქალით გადავშალე კვასკვასა ყვითელ სუპერში გამოპრანჭული წიგნი  და…

ყველანი იქ დამხვდნენ – ბავშვობისდროინდელ ყველა ბედნიერ მოგონებას, რაც კი ნახერხის დათუნიას უკავშირდებოდა, პრიალა ფურცლებზე მოეყარა თავი და საყვარელი პერსონაჟები, ოდნავ შეცვლილი, ქართულ ენას მორგებული სახელებით, გახარებულები მიქნევდნენ ხელს – მოლიმ ჩვენთვის მოიცალა და დაგვიბრუნდაო.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: