Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ელექტრონული ბიბლიოთეკა’

უცნაური სათაურია, გეთანხმებით. წიგნებს და ცრურწმენას ერთად იშვიათად ახსენებენ. სად კითხვა და კითხვით მიღებული სიამოვნება და სად წესები, დათქმები, შეზღუდვები და ცრურწმენებიო, დარწმუნებული ვარ, გაიკვირვებთ.

მეც ასე მეგონა.

ოღონდ ბლოგერობისას იმდენ “საინტერესო” და სახალისო მოსაზრებას გადავაწყდი, ნახევარს ვერ დავთვლი. ჯერ მიკვირდა, სადღაც ვბრაზობდი კიდეც, საპირისპირო არგუმენტებს ვეძებდი, კამათში თავით ვეშვებოდი, რაღაცების მტკიცებას ვცდილობდი. ახლა, უბრალოდ, მეღიმება. პირველ რიგში, საკუთარ თავზე.

ჰოდა, დღეს ამ ბიბლიოცრურწმენების ჩემეული კოლექციიდან რამდენიმეს გაგიზიარებთ.

ამას წინათ, ერთ-ერთ ვებგვერდზე სია დაიდო – ათი (თუ რამდენიც იყო) წიგნი, რომელიც მეტროში უნდა წაიკითხო. ასეთი სიები საინტერესო და სახალისოა, კრეატივის მარცვალი მაინც თუ ახლავს (მაგალითად, მეტროში გლუხოვსკის “მეტროს” წაკითხვას რომ გთავაზობენ, აეროპორტში – არტურ ჰეილის “აეროპორტს”, ტრანსატლანტიკურ კრუიზში – აკუნინის “ლევიათანს” და ასე შემდეგ), ამათ არაფერი აერთიანებდა პატრონის ანუ გამომცემლობის ლოგოს  გარდა. თავს დავდებ, ვინც ნახა, გაიფიქრა, გაყიდვების მენეჯერის შედგენილი იქნებაო.

(more…)

Read Full Post »

the-cuckoos-calling-geo-cover

არიან ადამიანები, რომლებსაც თამამად შეუძლიათ, თქვან – რასაც ვაკეთებ, ლაზათიანად ვაკეთებო. ჰოდა, ეს მწერალიც ასეთი გამოდგა – ჯერ იყო და ერთი სათვალიანი, კნაჭა ბიჭი შეგვაყვარა, ლამის ათი წელი გვაფიქრა და გვანერვიულა მის ბედ-იღბალსა და თავგადასავლებზე, ეს დარბაისელი ადამიანები ხან დრაკონით გვაფრინა, ხან სიკვდილის მხვრელებთან გვაომა, ხან განმაიარაღებელი შელოცვით და ჯადოსნური ჯოხების ქნევით გვარბენინა აქეთ-იქით. ახლა კი, არც აცია, არც აცხელა და დეტექტივების წერას მიჰყო ხელი. მიჰყო და გამოუვიდა კიდეც. ფეოლასი არ იყოს, გაუჭირდებოდა!

დიახ, სწორედაც ქალბატონ როულინგზე მოგახსენებთ. აირჩია ფსევდონიმად რობერტ გელბრეითი, როგორც ჭორიკანა ჟურნალისტები ამბობენ, მოკალათდა ედინბურგის რომელიღაც მყუდრო კაფეში და წერას შეუდგა. რამდენი სტრიქონი გადაშალა, რამდენ ფურცელს გადაუძახა სანაგვეში, რამდენი იფიქრა მთავარი გმირის უჩვეულო გვარ-სახელზე, რამდენი ჭიქა ესპრესო და კაპუჩინო შემოესვა – მაგაზე ვერაფერს გეტყვით, მაგრამ ფაქტია, რომ ლიტერატურას ახალი პერსონაჟი მოევლინა –  სამხედრო პოლიციის ყოფილი გამომძიებელი – პირქუში, დაუდევრად ჩაცმული, გრიზლივით ზორბა კორმორან სთრაიქი.

(more…)

Read Full Post »

Gillian Flynn. "Gone girl"

Gillian Flynn. “Gone girl”

სიმართლე გითხრათ, ამ წიგნის კითხვას რომ ვიწყებდი, ბევრს არაფერს ველოდი; ჯილიან ფლინის სახელი იქამდე არც კი გამეგონა, მითუმეტეს, წაკითხული არაფერი მქონია და ინტერნეტსივრცეში “გაუჩინარებული ქალის“ ირგვლივ გაჩაღებულმა აქტიურმა განხილვამ უფრო მიბიძგა. ბანალური თრილერი მეგონა, დროდადრო ნერვების მოსაღუტუნებლად რომ არის საჭირო; თან ავად ვიყავი და, ჩემი ჭკუით, მსუბუქ საკითხავს წავეტანე.

წავეტანე და ჩამივარდა კოვზი ნაცარში.

არ გამოდგა ისეთი წიგნი, იოლად რომ გადაურბენ თვალით, მოსალოდნელ ფინალს სადღაც შუა გზაზე გამოიცნობ, მერე საკუთარი გონებრივი შესაძლებლობებით კმაყოფილი, გვერდზე გადადებ და დაივიწყებ.

არა, რაღაცებს მივხვდი, კი. თუმცა ავტორის ჩანაფიქრის ბოლომდე გამოცნობა რთული აღმოჩნდა, რთული კი არა და, ჩემთვის შეუძლებელი; ვისაც გამოუვა, ჩემი მხურვალე აპლოდისმენტები :)

დასაწყისი, ერთი შეხედვით, მარტივია და არც დიდი ორიგინალობით გამოირჩევა – ქორწინებიდან ზუსტად ხუთი წლის თავზე ქალი საკუთარი სახლიდან უკვალოდ ქრება და იწყება ჩვეული ორომტრიალი – კვალზე დამდგარი პოლიცია, შოკირებული და დაბნეული ახლობლები, ყოველ მოსახვევში ჩასაფრებული ჟურნალისტები…

(more…)

Read Full Post »

my kindle and booksყველაზე გემრიელად გარეთ რომ ვკითხულობ, ამას წინათაც გითხარით.

შინ, სავარძელში, ნებივრად ფეხის მორთხმა, იცოცხლე, კარგია, მაგრამ ავტობუსში, მეტროში ან სამარშრუტოში კითხვას სულ სხვა ეშხი აქვს – არ შემეკამათოთ :)

ოჯახური ლეგენდა ირწმუნება, პატარაობისას ყველაზე მეტად ბულვარში ძილი, სუსნაობა და ნახატებიანი წიგნების თვალიერება გიყვარდაო. დღევანდელი გადმოსახედიდან, კაცმა რომ თქვას, ერთიც დამაჯერებლად ჟღერს, მეორეც და მესამეც.

ჰო, კიდევ წამოწოლილს მჩვევია კითხვა, რამაც შეიწირა კიდეც ჩემი მხედველობა, მაგრამ ამაზე მერე მოგიყვებით.

ბათუმური შვებულების დროს იმდენი მოვახერხე, ახალდამუხტული ქინდლი ერთ კვირაში დავცალე. ვიჯექი ჩემთვის, კოლონადებთან ან ლიტერატურულ კაფეში, ქინდლს ყავას ვაყოლებდი და, დედას გეფიცებით, A Song of Ice and Fire ზუსტად ასე უნდა იკითხო – ნეტარი უსაქმურობის ჟამს, ზღვისპირა ქალაქში, ლატესთან ერთად. სცადეთ – დამიჯერეთ, არ ინანებთ.

(more…)

Read Full Post »

My Kindle Mini

რამდენიმე დღის წინ, ფრიად საინტერესო კომპანიაში მოვხვდი. ვისხედით ჩვენთვის მყუდრო კაფეში, წრუპებით ცივ ყავას ვაგემოვნებდით და ათას რაღაცაზე ვლაქლაქებდით. “ქინდლზეც” ჩამოვარდა სიტყვა. ცხადია, უმალ ავენთე, აღტაცებული ეპითეტების კორიანტელი დავაყენე და ის იყო, ჩანთიდან ბლექი უნდა ამომეძვრინა, რომ ერთმა იქ მყოფთაგანმა, არც აცია, არც აცხელა და – ეგ მოწყობილობა ეშმაკის გამოგონებაა, ხელს როგორ მოვკიდებო…

თავიდან, მეგონა, ხუმრობდა. მტკიცება რომ დაიწყო, მივხვდი, ცუდად იყო საქმე. კამათი არ ამიტეხია, მშრალი და ცივი პასუხით შემოვიფარგლე, მაგრამ ისეთი ათუხთუხებული წამოვედი იქიდან, თქვენთან მაინც უნდა მოვიოხო გული.

რიდერებზე პირველად აი, ამ საყვარელი ბლოგის წყალობით შევიტყვე. უცხო ხილი ერქვა მაშინ – სულ რამდენიმე ნაცნობს ჰქონდა… სამაგიეროდ, ახლა, ყველა მეგობარი ქინდლოსანის ჩამოთვლა რომ დავიწყო, ვინმე აუცილებლად გამომრჩება.

“ქინდლი” ჩემთვის იდეალურია. თუმცა, უამრავი ჭეშმარიტი ბიბლიოფილი ვიცი, ტრადიციული ბიბლიოთეკის ერთგული რომ რჩება… ზოგი ჩვევას ვერ ღალატობს, ზოგს ტრანსპორტში კითხვა არ უყვარს, ზოგსაც, უბრალოდ, დრო არ ჰყოფნის…  კაცია და გუნება. აუგის სათქმელად ენა როგორ მომიბრუნდება, ოღონდ, მომკალით და “რიდერი რომ კარგი ყოფილიყო, “ქართლის ცხოვრებაში” ერთხელ მაინც მოიხსენიებდნენ და სალაშქროდ მიმავალი დავით აღმაშენებელი ჯორ-აქლემებს ფოლიანტების თრევით წელს არ მოაწყვეტინებდა”-ს ტიპის შეგონებები საშინლად მაღიზიანებს.

აბუქებ ახლაო, მეტყვით. სულაც არა… კარგად მიიხედ-მოიხედეთ და აუცილებლად შეამჩნევთ, როგორ მოთქვამენ ვაი-ტრადიციონალისტები და წიგნიერების დაკარგვას, კომპიუტერსა და ფეისბუქთან ერთად, უკვე “ქინდლსაც” აბრალებენ.

(more…)

Read Full Post »

anne frank
ჭკვიან კაცს უთქვამს – ომი კაცობრიობის წინაშე ჩადენილი დანაშაულიაო.

არ მგონია, თუნდაც ერთი ადამიანი დაეჭვდეს ამ სიტყვების ჭეშმარიტებაში.

წარმოუდგენელია, ვინმე არ ეთანხმებოდეს იმ აზრს, რომ ყოველი ომი და სისხლის ყოველი დაღვრილი წვეთი უკან გადადგმული გიგანტური ნაბიჯია.

ერთი ეგ არის, არასოდეს შემხვედრია წიგნი, რომელიც ამ კატასტროფის სიღრმეს ისე გვაგრძნობინებს, როგორც “ანა ფრანკის დღიური”.

არადა, აქ ერთ გასროლასაც არ შეურხევია ჰაერი… არც ბატალური ეპიზოდები ყოფილა, არც საჰაერო ბრძოლების ამსახველი სცენები, არც არაფერი მსგავსი…

უბრალოდ, წიგნის თითოეული ფურცელი შიშით არის გაჟღენთილი, ისევე, როგორც იმ პატარა გოგონას სხეულის ყველა უჯრედი, რომელიც ამ დღიურს წერდა.

(more…)

Read Full Post »

Reading

ბიბის

ტრანსპორტში კითხვა მიყვარს ძალიან.

მოიცა, სხვა, უკეთესი ადგილი ვერ ნახეო – გაგეცინებათ, ალბათ.

არადა, მართლა მიყვარს – დროის გასაყვანად კი არა.

წარმოიდგინეთ, რამდენად სასიამოვნოა, ნახევრად ცარიელ სალონში რომ ხარ მოკალათებული, ჯიბეში ბილეთი გიდევს და ცხვირი წიგნში გაქვს ჩარგული. ავტობუსი კი თავისთვის მიჩაქჩაქებს და არანაირი მანძილი არ გადარდებს.

ვიცი, თვალებისთვის რომ მავნებელია და კითხვაში გართულს, შესაძლოა, სასურველი გაჩერებაც გამოგრჩეს, მაგრამ ასეთი წვრილმანები აქ რა მოსატანია…

ციცქნა ბათუმში, ტრანსპორტით, რაც არ უნდა მოგენდომებინა, ხშირად მაინც ვერ ისარგებლებდი – ყველაფერი ფეხის ორ ნაბიჯზე იყო: სკოლაც, კინოც, ბულვარიც და მუსიკალურიც, ჩემი საყვარელი აღმოსავლური ტკბილეულის კაფეც და საფუნთუშე-სანაყინეც, მაგრამ დროდადრო მაინც მიწევდა შორს წასვლა და ჩანთაში ხან რომელი ჟურნალი მედო, ხან რომელი დეტექტივი.

წიგნებთან ერთად მგზავრობის ნამდვილი გემო თბილისში გავიგე – ისე გავდიოდი ქალაქის ერთი ბოლოდან მეორეში, ვერც ვიგებდი და ზოგჯერ გულიც კი დამწყვეტია, სად ეჩქარებოდა ამ დალოცვილს, ათიოდე გვერდის ჩამთავრება კიდევ ეცლია-მეთქი.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: