Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘ეკა ტაბლიაშვილი’

ფილიპ კონრად დიკი.

ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე?

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

პირველი ქართული გამოცემა, ბათუმი 2015

 

მთარგმნელი – გურამ ღონღაძე

რედაქტორი – მარიამ კორინთელი

ყდის დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი

დამკაბადონებელი – ნიკა სულაბერიძე

კორექტორი – ნატა ჩახვაძე

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

ოკლენდი

გუშინ გარდაიცვალა კუ, რომელიც მოგზაურმა და მკვლევარმა, კაპიტანმა კუკმა, ტონგის მეფეს 1777 წელს აჩუქა. ცხოველი თითქმის 200 წლისა იყო.

კუ, სახელად ტუ’იმალილა, გარდაიცვალა სამეფო სასახლის ეზოში, ტონგის დედაქალაქ ნუკუალოფაში.
ტონგის მოსახლეობა ცხოველს ისეთივე პატივს სცემდა, როგორც მის მბრძანებელს. კუს ემსახურებოდა სპეციალური დაცვა. რამდენიმე წლის წინ, ცეცხლოვანი ბუჩქის ინციდენტის გამო, ცხოველი დაბრმავდა.

ტონგის რადიო იუწყება, რომ ტუ’იმალილას ბაკანი ახალ ზელანდიაში, ოკლენდის მუზეუმში გადაიგზავნება.

როიტერი, 1966

 

თავი პირველი

საწოლის გვერდით მოთავსებულმა „განწყობის მოდულატორმა“ მსუბუქი ელექტრონული ხმა გამოსცა, რომელმაც ავტომატური ელექტრომაღვიძარა გაააქტიურა და რიკ დეკარდი სუსტი, სასიამოვნო ელექტროიმპულსით გააღვიძა. რიკი საწოლიდან გაკვირვებული წამოდგა (მოულოდნელად გაღვიძებისას ყოველთვის ასე სჩვეოდა) და თავის ფერად პიჟამაში გამოწყობილი, გაიზმორა. იმავე წამს, მისმა ცოლმა, აირენმა, თავისი ნაცრისფერი, სევდიანი თვალები დააჭყიტა. ერთხანს ახამხამა, მერე ამოიკვნესა და სასწრაფოდ დახუჭა.

– „პენფილდი“ ძალიან მსუბუქზე გაქვს მომართული, – უთხრა რიკმა, – მოდი, გადავაყენებ და ისე გაიღვიძებ, რომ…

– ჩემს პარამეტრებს შეეშვი! – მკაცრად მოუჭრა აირენმა – გაღვიძება არ მინდა.

რიკი ცოლს გვერდით ჩამოუჯდა, დაიხარა და ნაზად დაუწყო ახსნა:

– ძვირფასო, თუ მოდულატორს უფრო მაღალ დონეზე დააყენებ, გაღვიძება სასიამოვნო პროცესი გახდება. მთელი აზრიც ამაშია. С დონე ისევე სწრაფად გამოგაფხიზლებს, როგორც მე (სინამდვილეში, რიკს მოდულატორი D დონეზე ჰქონდა მომართული). ის ნაზად მიეფერა ცოლის შიშველ, ფერმკრთალ მხრებს.

– მომაშორე ეგ პოლიციელის უხეში ხელები, – უთხრა აირენმა.

– არ ვარ პოლიციელი, – გაღიზიანდა რიკი, თუმცა ეს ემოცია არ ჰქონდა არჩეული.

– უარესი ხარ, – კვლავ თვალდახუჭულმა უთხრა ცოლმა, – პოლიციელების დაქირავებული მკვლელი ხარ.

– ცხოვრებაში არც ერთი ცოცხალი ადამიანი არ მომიკლავს, – უპასუხა რიკმა და იგრძნო, რომ გაღიზიანება აშკარა მტრობაში გადაეზარდა.

– მხოლოდ იმ უბედურ ანდებს ერჩი, – მიუგო აირენმა.

– ნურც იმას დავივიწყებთ, რომ ჩემი ბინძური საქმეებით ნაშოვნს ფულს ათას სისულელეში სწორედ შენ ხარჯავ.

რიკი წამოდგა, ოთახში უაზროდ გაიარ-გამოიარა და თავის „განწყობის მექანიზმთან“ შეჩერდა.

– იმის ნაცვლად, – განაგრძო მან, – რომ დავაგროვოთ და ნამდვილი ცხვარი ვიყიდოთ. ბოლოს და ბოლოს, ხომ უნდა გამოვცვალოთ ის ყალბი, ელექტრონული სისულელე, ზემოთ რომ გვყავს?! ვერ ვხვდები, რა საჭიროა ხელოვნური ცხოველი. თან როცა იმდენს შოულობ, რამდენსაც მე ეს ბოლო წლებია, – რიკი მექანიზმს მიაჩერდა და ერთხანს შეყოყმანდა. არ იცოდა, რომელი აერჩია: თალამოდეპრესანტი (რომელიც უეცარ სიბრაზეს დაუცხრობდა) თუ თალამოსტიმულატორი (რომელიც საბოლოოდ აღაგზნებდა და კამათში გამარჯვებას მოუტანდა).

– თუ გაძლიერებულ ზიზღს აკრეფ, მეც ასე მოვიქცევი! – დაემუქრა აირენი, – მაქსიმალურ დონეს ავირჩევ და ისეთ სკანდალს მოვაწყობ, ჩვენი ყველა უწინდელი კამათი სასაცილოდ მოგეჩვენება. აკრიფე და ნახავ… მიდი, სცადე! – აირენი მსუბუქად წამოხტა, თავის მოწყობილობასთან დადგა და რიკს ღვარძლიანად მიაჩერდა.

– დღევანდელი გრაფიკის კოდს ავკრეფ, – ამოიოხრა რიკმა და 1992 წლის 3 იანვრის განრიგს ჩახედა: „საქმისადმი პროფესიონალური დამოკიდებულება“,- თუ ამას ავკრეფ, მპირდები, რომ შენც ასე მოიქცევი? – ფრთხილად ჰკითხა ცოლს, სცადა, ზედმეტი ინიციატივა არ გამოეჩინა, ისე დალოდებოდა მის გადაწყვეტილებას.

– დღეს მე ექვსსაათიან დეპრესიას ვაპირებ, – მიუგო აირენმა.

– რაო? ეგ რატომ დაგეგმე? – ეს ხომ მთლიანად ეწინააღმდეგებოდა „განწყობის მოდულატორის“ არსებობის იდეას, – არც კი ვიცოდი, მაგის არჩევა თუ შეგეძლო, – დაამატა რიკმა სევდიანად.

– ერთ საღამოს სახლში ვიჯექი, – აუხსნა ცოლმა, – და როგორც ყოველთვის, „ბასტერ ფრენდლისა და მის მეგობრულ მეგობრებს“ ვუყურებდი. იმ მომენტში, როცა მას ძალიან მნიშვნელოვანი სიურპრიზი უნდა გაეცხადებინა, რეკლამა გაუშვეს. ხომ იცი, „მაუნტიბანკის“ რეკლამა როგორ მძულს. ამიტომაც ერთი წუთით ტელევიზორს ხმა გავუთიშე და გავიგონე, რომ ჩვენი შენობა… ეს შენობა… გავიგონე, რომ… – აირენმა ხელები აიქნია.

– ცარიელია, – დაასრულა რიკმა.

(more…)

Read Full Post »

ანჯეი საპკოვსკი.

მხედვარი

უკანასკნელი სურვილი

ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

პირველი ქართული გამოცემა, ბათუმი 2015

 

მთარგმნელი – ხათუნა ბასილაშვილი

რედაქტორი – ქეთი ნიკოლეიშვილი

დიზაინერი – ეკა ტაბლიაშვილი

სერიის დიზაინერი – ეკა ტაბლიაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

კორექტორი – ნატა ჩახვაძე

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

გონების ხმა I

გოგონა გამთენიისას მივიდა მასთან.

ფრთხილად, ლანდივით უხმაუროდ შევიდა საკანში. ისე მიცურავდა, ჩქამიც არ ისმოდა, გარდა ხმისა, რომელსაც შიშველ სხეულთან შეხებისას გამოსცემდა მისი მანტია. მაგრამ მხედვარი სწორედ ამ ძლივს გასაგონმა ხმამ გააღვიძა, ან ეგებ უბრალოდ თვლემას მოსწყვიტა, ბურანიდან გამოიყვანა, რომელშიც ისე ირწეოდა, თითქოს წყნარი ზღვის წიაღში, წყალმცენარეთა ძაფებს შორის გამოკიდებულაო.

არ განძრეულა. თვალიც არ დაუხამხამებია. გოგონა უფრო ახლოს მიცურდა, მანტია გადაიგდო და ცალი მუხლი ნელა, ყოყმანით ჩამოდო მისი ფართო საწოლის კიდეზე. ის დახრილი წამწამების ქვემოდან აკვირდებოდა, რომ თავი არ გაეცა. გოგონა ფრთხილად აძვრა საწოლზე, ზედ ააცოცდა და ბარძაყები შემოაჭდო. დაჭიმულ მკლავებს დაყრდნობილმა, თმა სახეზე აუსვა. თმაზე გვირილების სუნი ასდიოდა. მერე გადაჭრით, თითქმის მოუთმენლად დაიხარა, ძუძუსთავი ჯერ ქუთუთოზე შეახო, მერე -ლოყაზე, ბოლოს -ტუჩებზე. მან ნელა, ფრთხილად გაიღიმა და ხელები ნაზად ჩაავლო ხელებში. გოგონა გაიმართა და თითებიდან დაუსხლტა. მისი გამჭვირვალე, ცისკრის შუქით განათებული სხეული სანთელივით იღვრებოდა ცისკრისავე ნისლოვან შარავანდედში. ვაჟი შეტოკდა. გოგონამ ორივე ხელით შეაჩერა და თეძოების ნაზი, მაგრამ ჯიუტი რხევით აყოლა მოსთხოვა.

ისიც აჰყვა. გოგონა მის ხელებს აღარ უფრთხოდა; თავი უკან გადააგდო და თმა გააქნია. კანი გრილი და საოცრად გლუვი ჰქონდა. როდესაც სახე ახლოს მიუტანა, ვაჟმა მისი თვალები დაინახა – წყლის ნიმფასავით უზარმაზარი და მუქი.

მერე რწევით ჩაიძირა გვირილების ზღვაში. ზღვამ მოსვენება დაკარგა, აღელდა, აბობოქრდა.

 

მხედვარი

I

როგორც მერე თქვეს, ჩრდილოეთიდან მოსულიყო, მებაწრეთა კარიბჭის მხრიდან. ქვეითად მოდიოდა, საპალნეაკიდებული ცხენი აღვირით მოჰყავდა. ბინდდებოდა და მებაწრეების, მეუნაგირეებისა და მთრიმლავების ფარდულები უკვე დაეკეტათ, ქუჩაც ცარიელი იყო. ცხელოდა, მაგრამ კაცს მხრებზე შავი ლაბადა ჰქონდა მოგდებული. მისი იერი უმალვე მოგხვდებოდათ თვალში.

მგზავრი ქარვასლა “ძველი ნარაკორტის” წინ შეჩერდა. ცოტა ხანს იდგა და ხმაურსა და ღრიანცელს უგდებდა ყურს. როგორც ყოველთვის საღამოობით, აქაურობა ახლაც ხალხით იყო სავსე.

უცნობი “ძველ ნარაკორტში” არ შესულა, აღვირი მოქაჩა და ქუჩას გაუყვა, მეორე, უფრო მომცრო ფუნდუკისკენ აიღო გეზი. იმ ფუნდუკს “მელაკუდა” ერქვა, არცთუ სახარბიელო რეპუტაციით სარგებლობდა და ვერც ხალხმრავლობით დაიკვეხნიდა.

მეფუნდუკემ კიტრის მწნილის კასრიდან თავი აიღო და სტუმარი აათვალიერ-ჩაათვალერა. უცნობი, ჯერაც ლაბადამოსხმული, უძრავად იდგა დახლის წინ და ხმას არ იღებდა.

-რას ინებებთ? -ჰკითხა მეფუნდუკემ.

-ლუდს. -მიუგო უცნობმა. უსიამოვნო ხმა ჰქონდა.

მეფუნდუკემ ხელები ჯვალოს წინსაფარზე შეიწმინდა და დაკენკილ თიხის კათხაში ლუდი ჩამოუსხა. უცნობს მოხუცი არ ეთქმოდა, მაგრამ თითქმის სულ მთლად ჭაღარა იყო. ლაბადის ქვეშიდან უჩანდა გაცვეთილი ტყავის ქურთუკი, რომელიც კისერთან თასმით იკვრებოდა. მოსასხამი რომ მოიხსნა, დაინახეს, ზურგზე თასმით ხმალი ეკიდა. უჩვეულო არაფერი ყოფილა – ვიზიმაში თითქმის ყველა მამაკაცი ატარებდა იარაღს, მაგრამ ხმალს კაპარჭივით ბეჭებზე არავინ იმაგრებდა.

უცნობი სხვა სტუმრებთან ერთად საერთო მაგიდას არ მისჯდომია, იდგა დახლთან და მეფუნდუკეს აკვირდებოდა. ლუდი მოსვა და თქვა:

-ღამის გასათევი მჭირდება.

(more…)

Read Full Post »

გულზე ხელი დაიდეთ და თქვით, სკოლა გიყვარდათ? მე – ძალიან და, რატომღაც მგონია, მაინცდამაინც დიდ უმცირესობაში არ უნდა ვიყო. აი, ანა გავალდას მოცუცქნულ წიგნში რომ გაწრიპული ბიჭი – გრეგუარ დიუბოსკი ცხოვრობს, ის აშკარად მეორე ბანაკშია მოხვედრილი – სკოლის გახსენებაზეც კი მუცელში ტკივილის ბურთი უწრიალებს და ვერ გაუგია, სად ახერხებენ კოლეჯები სარეკლამო ბროშურებისთვის ამდენი გაღიმებული ბავშვის გამოჭერას. უეჭველი, ფული გადაუხადეს ან შეატყობინეს, თქვენი ფრანგულის მასწავლებელი ხრამში გადაიჩეხაო, ფიქრობს.

ზარმაცი და უსაქმური არ გეგონოთ ტოტო – ბევრ თანატოლზე ყოჩაღი და ხელმარჯვეა, თუ საქმე ზმნებს და ზედსართავ სახელებს არ ეხება ან იმ საშინელ სპორტის გაკვეთილებს. რა ქნას, არც დიდი ჭკუით დაუსაჩუქრებია ღმერთს და არც მსხვილი კუნთებით – სულ რაღაცა 35 კილოს იწონის და როგორც თვითონ ამბობს, ბოდიბილდინგში მოვარჯიშე ჭიაყელას წააგავს.

ეს მშობლებიც ისე უცნაურად იქცევიან, თითქოს გრეგუარს სკოლაში ორჯერ ჩარჩენა უხარია და ცამეტი წლის ასაკში მეექვსე კლასში ჯდომა მოსწონს; მოკლედ, ბაბუა ლეონი და მისი ჯადოსნური ფარდული რომ არა, მთლად ჯოჯოხეთად ექცეოდა ცხოვრება. კიდევ კარგი, აქ მაინც შეიძლება, დედ-მამის გაუთავებელ ჩხუბს, ბებიის ბუზღუნს და მეტყველების ნაწილების დაემალოს კაცი, თუნდაც ხანდახან.

(more…)

Read Full Post »

ართურ კლარკი "კოსმოსური ოდისეა 2001" "წიგნები ბათუმში"

ართურ კლარკი
“კოსმოსური ოდისეა 2001”
“წიგნები ბათუმში”

ბევრჯერ უკითხავთ ჩემთვის, ბლოგზეც, ფეისბუქზეც და ისეც, ფინჯან ყავასთან ქაქანის დროს: რაზეც წერ, ყველაფერი როგორ მოგწონსო.

კაცმა რომ თქვას, მაინცდამაინც გასაკვირი არც უნდა იყოს. ზუსტად იმაზე ვწერ, რაც მიყვარს და მომწონს, აბა, ოქროსავით მკითხველს უხარისხო და უხეირო წიგნებზე დროს ხომ არ დავაკარგვინებ.

ოღონდ, მოწონებასაც ხომ გააჩნია. კარგი, თუნდაც ძალიან კარგი წიგნი ერთია და დიდი ხნის სიყვარული, საკულტო ტექსტი – სულ სხვა.

ართურ კლარკის “კოსმოსური ოდისეა 2001”, მაგალითად.

სიმართლე გითხრათ, არც მახსოვს, როდის წავიკითხე. ალბათ, სტუდენტობისას. საჯაროში გამოვიწერდი, ან აბონემენტით წამოვიღებდი. ჩემ დროს ნაირნაირი წიგნის მაღაზიები არ იყო, არც გამომცემლობები ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს მსუყე ექსკლუზივის ხელში ჩაგდებაში, წიგნებს ქუჩის ბუკინისტები ყიდნენ, ვერის პარკში სახელდახელო ბაზრობაც იმართებოდა შაბათ-კვირას და ისეთი კბენია ფასები ედო იქაურ საკითხავს, სტუდენტი რას გაწვდებოდა.

მოკლედ, საჯაროში გადავაწყდებოდი. ეს პირველად, თორემ მერე იმდენჯერ გადავიკითხე, ვინ მოთვლის. “ქინდლშიც” თავიდანვე გადმოვწერე. ოღონდ, რუსული თარგმანი.

(more…)

Read Full Post »

ბერნარ ვერბერი.

ჭიანჭველები

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ეკატერინე სუმბათაშვილი

რედაქტორი – ხათუნა ნონიაშვილი

დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი 

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

 

ბერნარ ვერბერი

ჭიანჭველების ტრილოგია

ჭიანჭველები

ჭიანჭველების დღე

ჭიანჭველების რევოლუცია

 

1

გამღვიძებელი

 

აი, ნახავთ, სრულებით არ იქნება ისეთი, როგორიც წარმოგიდგენიათ.

ნოტარიუსმა აუხსნა, რომ შენობა ისტორიულ ძეგლად იყო შეფასებული და იქ რენესანსის ეპოქის ბრძენი ადამიანები ცხოვრობდნენ, თუმცა მათი სახელები ვერ გაიხსენა.
კიბეზე ავიდნენ და აღმოჩნდნენ ბნელ დერეფანში, სადაც ნოტარიუსი კარგა ხანს ხელის ცეცებით ამაოდ ეძებდა ჩამრთველს, ბოლოს თქვა:

– ოჰ, ჯანდაბა! არ მუშაობს.

სიბნელეში კედლებზე ურტყამდნენ ხელებს და გზას ისე მიიკვლევდნენ. ბოლოს ნოტარიუსმა, როგორც იქნა, საჭირო კარს მიაგნო, გააღო, ამჯერად წარმატებით დააჭირა ხელი ჩამრთველს და დაინახა, რომ მის კლიენტს სახეზე ფერი აღარ ედო.

– ცუდად ხართ, მესიე უელს?

– ერთგვარი ფობიაა. არა უშავს.

– სიბნელის შიში?

– დიახ, ასეა. მაგრამ ახლა უკეთ ვარ.

ოთახები დაათვალიერეს. ეს გახლდათ ორასი კვადრატული მეტრი ფართობის ბინა მიწისქვეშა სართულზე. მართალია, გარე სამყაროს მხოლოდ რამდენიმე, ვიწრო და ლამის ჭერთან მიკრული ფანჯრებით უკავშირდებოდა, მაგრამ ჯონათანს ბინა მოეწონა. კედლებზე ერთნაირი რუხი შპალერი გაეკრათ და ყველგან მტვერი იდო. თუმცა ამის გამო წუწუნს არ აპირებდა.
მისი ამჟამინდელი ბინა ფართობით ამის მეხუთედი თუ იქნებოდა. გარდა ამისა, ქირის გადახდის შესაძლებლობა აღარ ჰქონდა; საზეინკლომ, სადაც ჯონათანი მუშაობდა, გადაწყვიტა, მის გარეშე გაეგრძელებინა ფუნქციონირება.

ბიძია ედმონდის დანატოვარი ეს მემკვიდრეობა მართლაც ის სასიამოვნო მოულოდნელობა გახლდათ, რაზედაც ვერც კი იოცნებებდა.

 

ორი დღის შემდეგ ჯონათანი, მისი მეუღლე ლიუსი, მათი ვაჟი ნიკოლა და ძაღლი, დაკოდილი ჯუჯა პუდელი კარზაზატი, სიბარიტების ქუჩის 3 ნომერში დასახლდნენ.

– ვერ ვიტყვი, რომ ეს რუხი კედლები არ მომწონს, – განაცხადა ლიუსიმ და თავისი სქელი, წითური თმა აიწია, – ისეთ დეკორს შევარჩევთ, როგორიც გვინდა. აქ ყველაფერი თავიდანაა გასაკეთებელი. ეს იმას ჰგავს, ციხე სასტუმროდ რომ უნდა გადააკეთო.

– ჩემი ოთახი სად არის? – იკითხა ნიკოლამ.

– ბოლოში და მარჯვნივ.

– ვაუ, ვაუ, – დაიყეფა ძაღლმა და ლიუსის ქუსლზე უკბინა, თუმცა სრულებით არ გაუთვალისწინებია, რომ ამ დროს მას ხელში ქორწილში ნაჩუქარი ჭურჭელი ეჭირა.

ძაღლი მაშინვე ტუალეტში ჩაკეტეს; გასაღებიც გადააბრუნეს, იმიტომ რომ კარის სახელურის ჩამოწევა შეეძლო.

– კარგად იცნობდი შენს მფლანგველ ბიძას? – განაგრძო ლიუსიმ.

– ბიძია ედმონდს? სიმართლე გითხრა, მარტო ის მახსოვს, ჰაერში როგორ ამიტაცებდა ხოლმე, ვითომ თვითმფრინავით მივფრინავდი. ერთხელ ისე შემეშინდა, ზემოდან დავაფსი.

ორივეს გაეცინა.

– უკვე მაშინ იყავი მხდალი, ასეა? – გამოაჯავრა ლიუსიმ.

ჯონათანმა თავი მოაჩვენა, ვითომ ვერ გაიგო.

– ჩემზე არ გაჯავრებულა. დედაჩემს მარტო ეს უთხრა: “კარგი, ის მაინც გავიგეთ, რომ მისგან მფრინავი არ გამოვა…” მერე დედა მეუბნებოდა, რომ ყურადღებით ადევნებდა თვალს ჩემს ცხოვრებას, თუმცა მეტად აღარ შევხვედრივართ ერთმანეთს.

– რას საქმიანობდა?

– მეცნიერი იყო. როგორც მახსოვს, ბიოლოგი.

ჯონათანი ჩაფიქრდა. სინამდვილეში არაფერიც არ იცოდა თავისი კეთილისმყოფლის შესახებ.

(more…)

Read Full Post »

ანა გავალდა.

35 კილო იმედი

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – სოფია ბარშოვა

რედაქტორი – მარიამ კორინთელი

ილუსტრატორი – მარიამ გიგუაშვილი

დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი  მარიამ გიგუაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

ვერ ვიტან სკოლას.

ამქვეყნად ყველაზე მეტად ეგ მეზიზღება.

არა, უფრო მეტადაც…

გამიმწარა ცხოვრება.

 

შეიძლება ითქვას, რომ სამი წლის ასაკამდე ვიყავი ბედნიერი. კარგად აღარც მახსოვს, მაგრამ მგონი, ასე იყო… ვთამაშობდი, ჩემი საყვარელი მულტფილმის, „სამი მურა დათვის“ ვიდეოკასეტას დღეში ათჯერ ვატრიალებდი, ვხატავდი, მილიარდ თავგადასავალს ვიგონებდი ჩემი პლუშის ამუნია გროდუდუსთვის, რომელზეც დღესაც ჭკუა მეკეტება. დედა ჰყვება, რომ საათობით ვიკეტებოდი ჩემს ოთახში, დიალოგი მქონდა გამართული საკუთარ თავთან და გახარებული, ბოლო ხმაზე გავკიოდი. ამ მოგონებებიდან ვასკვნი, რომ ბედნიერი ვიყავი.

ჩემი ცხოვრების იმ ეტაპზე ყველა და ყველაფერი მიყვარდა და დარწმუნებული ვიყავი, რომ იმ ყველა და ყველაფერსაც უყვარდათ ერთმანეთი…მაგრამ შემისრულდა სამი წელი და ხუთი თვე და ბრახ! სკოლაც გამოჩნდა.

 

როგორც ახლა ვიხსენებ, იმ დილით ძალიანაც კმაყოფილი გავემართე სკოლაში. მანამდე მშობლებმა, ვინ იცის, რამდენჯერ გამიმეორეს: ,,როგორ გაგიმართლა, ძვირფასო, შენ ხომ ნამდვილ სკოლაში მიდიხარ ’’, ,,შეხედე, რა მაგარი ახალი ჩანთა გაქვს! აი, ამით წახვალ შენს ლამაზ სკოლაში“… ბლა ბლა ბლაა… მგონი, არ მიტირია. (ძალიან ცნობისმოყვარე ვარ და უფრო ის მაინტერესებდა, ჰქონდათ თუ არა იქ სათამაშოები და ლეგოები…) თურმე, სკოლიდანაც შესანიშნავ ხასიათზე დავბრუნებულვარ, აღფრთოვანებულიც კი. სადილის დრო იყო, კარგადაც გეახელით და მაშინვე ჩემს ოთახს მივაშურე, რათა სასწრაფოდ მომეყოლა გროდუდუსთვის, რა გადასარევად გავატარე დილა.

 

მაშინ რომ მცოდნოდა, ეს ჩემი ბედნიერი ბავშვობის უკანასკნელი წუთები იყო, შევეცდებოდი, როგორმე უფრო გამეხანგრძლივებინა მისით მიღებული სიამოვნება, უფრო ნელ-ნელა დამეგემოვნებინა,რადგან სწორედ ამის შემდეგ დადგა ყველაფერი თავდაყირა…

 

– აბა, წავედით! – მითხრა დედამ.

– სად?

– როგორ თუ სად, სკოლაში.

– არა.

-რა არა?

– არ წამოვალ.

– რაო? ვითომ რატომ?!

– იმიტომ, რომ აღარ ვაპირებ სკოლაში სიარულს. ვნახე ,მანდ რაც ხდება და საერთოდ არ დამაინტერესა. ოთახში იმდენი რამ მაქვს გასაკეთებელ-შესაკეთებელი. გროდუდუს დიდი ხნის წინ დავპირდი, რომ მისთვის ავაგებ სპეციალურ მოწყობილობას, რომელიც დაეხმარება ადვილად იპოვოს ჩემი საწოლის ქვეშ ჩაფლული ყველა ძვალი. მე კი ჯერ კიდევ ვერ გამოვნახე ამისთვის დრო.

 

დედა ჩაიმუხლა, მე თავი დავხარე. ის დაჟინებით მთხოვდა სკოლაში წასვლას, მე ტირილი დავიწყე.

მან წამომაყენა, მე ღრიალი მოვრთე.

ჰოდა, ალიყურმაც არ დააყოვნა. მაშინ პირველად გამარტყა დედამ.

(more…)

Read Full Post »

საყოველთაოდ ცნობილი ამბავია: თეატრი გასახდელით იწყება, წიგნი – გარეკანით.

ფაქტია, უვარგის წიგნს მსოფლიოში საუკეთესო ქავერიც კი ვერაფერს უშველის, მაგრამ იმას რა სჯობს, ტექსტიც და შეფუთვაც  ერთნაირად ხარისხიანი რომ არის და თვალს და გულს ერთად ახარებს.

მოლის ბიბლიოთეკის ამბავი ხომ იცით. ათასნაირი წიგნი მიდევს თაროებზე; ასეთიც, ისეთიც, კოხტაც და შეუხედავიც; საქმის ცოდნით და სიყვარულით მოხატულ-გალამაზებულიც და მიფუჩეჩებულიც.

რას ვიზამთ, კარგს ზუსტად იმიტომ ვაფასებთ, ამქვეყნად ცუდიც რომ არსებობს. მოსაწონი ყდები ადრეც იყო, ჩემი ბავშვობის დროს, ოღონდ იშვიათად – სანთლით უნდა გეძებნა. ჰოდა, იმ ძველ, უსახო, უფერულ, უსქესო, უაზროდ ერთნაირ ყალიბში ჩამოსხმულ ყდებს რომ ვიხსენებ, აშკარად უკეთ გვაქვს საქმე.

პირველი ასეთი პოსტი ორი წლის წინ დავწერე და მკითხველს ჩემი ფავორიტი ქავერები გავუზიარე.  ჰოდა, ვფიქრობ, დადგა დრო, მოლის ბლოგზე ” The Best of ბიბლიოკრეატივის” მეორე ნაწილი დაიდოს.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: