Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘დათო ტურაშვილი’

დღეს ბლოგის არქივს ვათვალიერებდი და რამდენიმე თვის წინ ეროვნული ბიბლიოთეკის ლიტერატურული ფორუმისთვის მიცემულ ინტერვიუს წავაწყდი. გადავხედე და ვიფიქრე, რომ ურიგო არ იქნებოდა, ზოგიერთ საკითხზე მოლი ბლუმის შეხედულება ჩემი მკითხველისთვისაც გამეცნო – კითხვა–პასუხი, ვგონებ, უინტერესო არ უნდა იყოს. ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ ინტერვიუში გამოთქმული აზრები თქვენს პროტესტს გამოიწვევს, დისკუსიისთვის ყოველთვის მზად გახლავართ.

გიორგი კილაძე:  “მოლი ბლუმი”, საინტერესო ფსევდონიმია…  მიზეზთა გამო ჩავთვალოთ დღეს 16 ივნისია… კითხვა პირველი:   მოლი ბლუმის ლიტერატურული და არა მარტო  ლიტერატურული CV.

მოლი ბლუმი: ჩავთვალოთ, არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო :) პატარა, ზღვისპირა ქალაქში დავიბადე, რომელიც დღემდე ძალიან მიყვარს… ახლა თბილისში ვცხოვრობ, პროფესიით იურისტი გახლავართ, ლიტერატურული ამპლუას მიხედვით კი – მკითხველი.

“მოლი ბლუმის ჰედონისტური მანიფესტი” სატირაა თუ იუმორი?

ვფიქრობ – არც ერთი. მინდოდა, მკითხველისთვის მინიმალური ინფორმაცია მიმეწოდებინა ჩემ შესახებ და ეს ფორმა ავირჩიე.  ფერადი და სიმპათიური ჩამონათვალი გამოვიდა. ამბობენ, ადამიანს ის უფრო მკვეთრად ახასიათებს, რაც არ უყვარსო, მაგრამ  “სავიზიტო ბარათში” ნეგატიურ ჟღერადობას მოვერიდე.

ბლოგერი ხარ, ვიცი. რა არის შენთვის ბლოგერობა? საერთოდ, რატომ ხდებიან ბლოგერები?

ბლოგი ყველასთვის პირველ რიგში “express yourself” ოფციაა, ჩემთვის კი, ამასთან ერთად, ერთგვარი გამოწვევაც იყო. არასოდეს არაფერი დამიწერია.  კაცმა რომ თქვას, არც ახლა ვწერ – ეს ყველაფერი ხმამაღლა ფიქრს, ბლოგის სტუმრებისთვის აზრების გაზიარებას უფრო ჰგავს… მკითხველთან ურთიერთობას ნაბიჯ-ნაბიჯ ვსწავლობ და ეს პროცესი, ჯერჯერობით, მოსაწყენად არ მეჩვენება. პირიქით, სულ უფრო და უფრო მითრევს.  ბლოგინგს რაც შეეხება, ბუნებრივია, ვწერ იმას, რაც პირველ რიგში, თავად მაინტერესებს. თან ვცდილობ, სათქმელი მკითხველთან სწორად მივიტანო. უმეტეს შემთხვევაში, ასეც ხდება.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

 

დათო ტურაშვილი “ჯინსების თაობით” გავიცანი…

კარგად მახსოვს, რომ ავტორის დამოკიდებულება იქ აღწერილ მოვლენებთან მთლად მისაღები არ აღმოჩნდა ჩემთვის… წარმოსახვაში ცხარედ ვეკამათებოდი კიდეც და მის არგუმენტებს იქვე, წიგნში ვპოულობდი…

საბოლოოდ, ისე დავშორდით ერთმანეთს, ის თავის პოზიციაზე დარჩა და მე – ჩემსაზე…

ამის შემდეგ ვფიქრობდი, რომ დათო ტურაშვილი ნიჭიერი მწერალია, მაგრამ ზოგიერთ საკითხს ტენდენციურად უდგება-მეთქი…

დროდადრო მის წიგნებს ვკითხულობდი… ხან მჩუქნიდნენ, ხან ვყიდულობდი კიდეც და ვერც შევამჩნიე, როდიდან დავიწყე თაროებზე მისი სახელის და გვარის ძებნა.

ხანდახან მგონია, რომ ეს კაცი ჩემი კარგი მეგობარია… მისი “ჩაძირული ქალაქის ღამე” და “მარტოობის დღესასწაული” ისეთი ახლობელი და საყვარელია ჩემთვის, არც კი მჯერა, რომ მათ ავტორს არ ვიცნობ… რას ჰქვია, არ ვიცნობ… აი, ზუსტად ახლა, საწერ მაგიდაზე “მეცამეტე” მიდევს და ვფიქრობ, რომ დათო ტურაშვილი მარტო ძალიან კარგი მწერალი კი არა, მოწოდებით ბლოგერია და თუ ოდესმე საკუთარი ბლოგის გახსნა დააპირა, ვაი, ჩვენი ბრალი :) თუ არ გჯერათ, ამ წიგნს ერთად გადავავლოთ თვალი და დარწმუნდებით, რომ ორმოცდაათამდე მოთხრობიდან ნებისმიერი იმდენად ფანტასტიური პოსტი იქნებოდა, კონკურენტებს ერთი დაკვრით ჩამოიცილებდა და ბლოგზე უნიკალური ვიზიტორების რაოდენობით ყველა რეკორდს მოხსნიდა.

(more…)

Read Full Post »

Aka Morchiladze. Mr Deaxley's Silent Box

მკითხველი, ალბათ, დამეთანხმება, თუ ვიტყვი, რომ მოლი ბლუმის ბლოგი Jeopardy!-ის თემების სიმწირეს არ უჩივის. ინტელექტუალური შეჯიბრებისათვის პაკეტის შედგენა არც ამჯერად გამჭირვებია – არჩევანი თანამედროვე ქართულ ლიტერატურაზე შევაჩერე. აქვე მინდა, გითხრათ, რომ როდესაც კითხვებს ვწერდი, ფსევდოპატრიოტული მოტივებით და მყვირალა მოსაზრებებით ნამდვილად არ ვხელმძღვანელობდი, არ ჩამითვლია, რომ ჩემი, როგორც ქართველი ბლოგერის წმინდათაწმინდა მოვალეობაა ეროვნული თემატიკის წინ წამოწევა. უბრალოდ, ვფიქრობ, დღეს არიან ისეთი სახეები, რომლებიც ქმნიან თანამედროვე ქართულ ლიტერატურას და, დამერწმუნეთ, ძალიან კარგად ართმევენ ამას თავს. მათი შემოქმედება, ისევე, როგორც ნებისმიერი რამ, რაზეც კი ოდესმე პოსტი დამიწერია, ჩემთვის მეტად ახლობელი და ფასეულია. 21-ე საუკუნეში ჩვენ მართლაც ნიჭიერი მწერლები გვყავს, რომლებიც იმსახურებენ, რომ მათ, რაც შეიძლება, მეტი ხალხი იცნობდეს. სწორედ ეს არის მიზეზი, რის გამოც დღევანდელი პაკეტი ავკინძე და შემო­გთა­ვაზეთ.

Good luck!

(more…)

Read Full Post »

ჩემი შარშანდელი წიგნები

ქართველ ბლოგერებს ერთი ოქროს წესი აქვთ – დეკემბრის ბოლოს შემაჯამებელ პოსტებს წერენ და ახალ წელს ვალმოხდილნი ხვდებიან. ირლანდიური გვარ-სახელის მიუხედავად, მეც ქართველი ბლოგერი ვარ და ტრადიციას ნამდვილად არ დავარღვევდი, მაგრამ დეკემბრის ბოლოს (ანუ ათი დღის წინ) ბლოგი საერთოდ არ მქონდა და შემაჯამებელი პოსტის ნაცვლად შემწვარი გოჭის ყურებზე ვფიქრობდი.

სამაგიეროდ, ახლა მაქვს და ახლა დავწერ. დიდი ამბავი, ცოტას თუ დავაგვიანებ. 14 იანვრამდე მაინც საახალწლო რეჟიმში ვცხოვრობთ.

შემაჯამებელი პოსტის თემად, როგორც წესი, ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხებს ირჩევენ. მოლი ბლუმმა აბა სხვა რაზე უნდა დაწეროს – შარშან წაკითხულ ძალიან კარგ და ძალიან ცუდ წიგნებს გავიხსენებ.

ზაზა ბურჭულაძის “adibas”-ზე ბევრი ითქვა და დაიწერა. მოწონებით ყველას მოეწონა. ზოგი აღფრთოვანებას ვერ მალავდა, ერთმა ჩემმა მეგობარმა – უბრალოდ კარგი წიგნია, მეტი არაფერიო  ( მგონი, “უბრალოდ კარგი წიგნობაც” საკმარისია).  ჩვეულებრივიაო, არავის უთქვამს.

თავის დროზე “ალი და ნინო”-ზე ამბობდნენ, ერთ ღამეში წასაკითხიაო. “adibas”-ის კითხვა ღამის 12-ზე დავიწყე, მერე ორჯერ გადავდე, სიამოვნების გახანგრძლივებას ვაპირებდი და დილისთვის ვინახავდი. ვერ მოვწყდი. 2 საათისთვის მოვრჩი.  ჩემი მეგობარი მართალია – განსაკუთრებულს არაფერს ამბობს ზაზა, თითქოს ყველაფერი ნაცნობია, ათასჯერ ნანახი და გაგონილი, მაგრამ ომზე და თბილისზე ასეთი წიგნი ჯერ არავის დაუწერია. “adibas”-ი ნამდვილი თბილისი ლაივია. სამწუხაროდ, თბილისი 2008 წლის ზაფხულის შემდეგ არ შეცვლილა და არა მგონია, უახლოეს ხანებში შეიცვალოს.
(more…)

Read Full Post »

« Newer Posts

%d bloggers like this: