Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘გიორგი კეკელიძე’

ჯეი აშერი. "13 მიზეზი" "წიგნები ბათუმში"

ჯეი აშერი. “13 მიზეზი”
“წიგნები ბათუმში”

მოლის ბლოგზე საზაფხულო შვეულება, შეამჩნევდით, დაგეგმილზე დიდხანს გაგრძელდა. ნეტარი უსაქმურობა გამიტკბა და საყვედურებიც მივიღე, რა დროს ნებივრობა და ფეისბუქზე სტატუსების წერაა, პოსტები დაგიძველდა, კლავიატურის უქმად კაკუნს გაეშვი და წიგნებს მიხედეო.

პრელუდიები მიყვარს, მაგრამ დრო აღარ ითმენს – პირდაპირ საქმით უნდა დავიწყო. ნამდვილი შემოდგომაც დადგა, როგორც იქნა, ძილის და კითხვის ამინდია და ურიგო არ იქნება, საშემოდგომო ლიტერატურულ სიახლეებზე მოგიყვეთ. წიგნებზე, რომელთაც ოქტომბერში ველოდებით.

გადავხედე ჩამონათვალს და, კაცმა რომ თქვას, არც ისე მოკლეა. ახალი გამოცემების სიმცირე ნამდვილად არ გაგვაკვირვებდა და ათას ობიექტურ მიზეზსაც მოვუძებნიდით, მაგრამ ფაქტია, გამომცემლობებს ჩემსავით არ უზარმაციათ და არჩევანიც გვაქვს. საკბილოს, გემოვნების და განწყობის მიხედვით, ყველა იპოვის.

საოქტომბრო წიგნების ნაწილი უკვე მაღაზიებშია, ნაწილიც ახლა იბეჭდება. ვეცდები, ყველაზე გიამბოთ; ასე უფრო მოსახერხებელია. იქნებ რომელიმე გამოგრჩათ.

(more…)

Read Full Post »

გიორგი კეკელიძე. ცხრათავიანი ფეხბურთის ზღაპარი

საქართველო – ინგლისი,
“მანჩესტერი” – “დინამო”

გამომცემლობა “არტანუჯი”

თბილისი

2105

რედაქტორი – ზვიად კვარაცხელია

გარეკანის დიზაინი/ილუსტრაცია – ნატალი ავალიანი

ISBN 978-9941-445-89-7

© გიორგი კეკელიძე, 2015 © გამომცემლობა არტანუჯი, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

თავი I

ამბავი დავით გურამიშვილზე და სულხან-საბაზე

 

ესე საქმე სულ ასეა – რაც თავი მახსოვს. ტელეეკრანისკენ მიბრუნებული.

წინასწარ ვიცი, რომ ინგლისი სადღაც გავარდება, მუნდიალი იქნება თუ ევრო. გავარდება რამე ისეთი დრამატული სცენარით, შექსპირიდან და ბომონტიდან რომ მოსდევს. ისე არ გამოდის. ვინმე გონიერი კაცი აირჩევდა ბრაზილიას ან ესპანეთს – დაზოგავ­და ჯანმრთელობას და ლანძღვა-გინების სიტყვათა მარაგს. მაგრამ ეს ფეხბურთის ფანობა ხომ რაღაც უცნაური რამეა. აი, ახლაც კიევში, ალბიონელების დატოვებულ დროშებთან ვზივარ და სხვაგვარად არ ძალმიძს. ჩემი გულის საფეხბურთო ნაწილი მათ ეკუთვნით და როგორც ოდითგანვე გვკარნახობდნენ – გულს ვერ უბრძანებ.

ხოლო აქ სხვა საქმეზე ვარ. 2012 წელია. რადგან ევროპის ჩემპიონატს დაემთხვა ჩამოსვლა, ვიფიქრე ბილეთს ვიყიდდი, მაგრამ ამაოდ. ადრევე დაეპატ­რონენო. ეკრანით და აურით დავკმაყოფილდი. და რაც შეეხება საქმეს – ეროვნულ ბიბლიოთეკაში ქარ­თული ემიგრაციის დარბაზს ვხსნით. აქამდე რატომ­ღაც ისე გამოვიდა – სადაც სიტყვა ემიგრანტს ახსენებენ, მხოლოდ ნოე ჟორდანია მოაგონ­დებათ ხოლმე და ის ხალხი, ამ მთავრობას რომ გაჰყვა. არადა, ნაკადი ბევრი იყო და სხვადასხვა დროს. ერთ-ერთი პირველი და ძალიან მნიშვნელოვანი ვახტანგის ამალაა მოსკოვისკენ საუკუნეების წინ დაძრული. ეს კი თითქოს რაღაც უცნაური ემიგრაცია გახლდათ – ფორმით და არა თვისობრივად – დაახლოებით ისეთი, საქართველოს დემოკრატიული მთავ­რობა, წითელი არმიის შემოსვლის შემდეგ, სა­ცხოვ­რებლად პეტერბურგში რომ გადასულიყო. მაგრამ რაც უბრძანეს, ის გააკეთეს. თან ამას ღია მტრობა მაშინ არც ეთქმოდა. ზოგმა შეიძლება ისიც თქვას, სადაც გულმა გაუწიათ, იქ წავიდნენო. როგორც რომ უნდოდათ, ისე მოახდინესო. ქართუ­ლი დიდებულების უნიათობაზეც შეიძლება საუბა­რი რიგ შემთხვევაში. ეს სხვა სახის საკითხია და განსხვავებულ კვლევას საჭიროებს. აი, იმჟამინ­დელი ქართული ემიგრაციის მნიშვნელოვანმა ნაწილმა კი მოს­კო­ვი რაღაც მიზეზით მალევე დატოვა და პოლტავაში დაფუძნდა. მათ შეუერთდა დავით გურამიშვილი – ქართველ დიდპოეტთა ხუთეულში უსათუოდ დაფუძნებული კაცი, რომელიც მხოლოდ ლექსებს არ დასჯერდა და ნახაზებს ქმნიდა სამეურნეო საქმეთათვის. ამის გამო, მირგოროდში მას ერთიორად აფასებენ. იქ მისი მუზეუმი და ბიბლიოთეკაა. ასევე საფლავი შთამბეჭდავი ობელისკით. საფლავი, რომელიც სავარაუდოა, თუმცა ბევრი ცოტა გულუბრყვი­ლოდ მიიჩნევს, რომ მის ნამდვილობას წყალი არ გაუვა. დნეპროპეტ­როვსკში, სულხან-საბას ძმის შთამომავალი – თუ გვარის გაგრძელების მხრივ ვიტყვით, უკანასკნელი – გალინა ბულატნიკოვა-ორბელიანი ვნახეთ. ქართული, რაღა თქმა უნდა, არ იცის. თუმცა საოცარ საქმეს აკეთებს – საკუთარი გენეალოგიის კვლევა დაიწყო. აგროვებს ყველაფერს – მეცხრამეტე საუ­კუნის სამოსის ნარჩენები, მეოცის დასაწყისის მისალოცი ბარათები, ხელნაწერები, ნოტების სა­ხელ­მძღვანელო მინაწერებით. ინიშნავს ზეპირ გადმო­ცემებსაც. წერს სტატიებს ორბელიანებზე იქაურ გაზეთებში. მოკლედ, არ იღლება. აქამდე ერთი-ორი იქაური ქართველი თუ გამოეხმაურა, ჩვენს ყუ­რამ­დეც მათი გზით მოაღწია და “თავს დავესხით”. რო­ცა გვნახა, დიახაც, იტირა. ბევრი რამ ერთად გაუხარდა. ისე, რომ ზოგიერთ უძვირფასეს ნივთსაც შეელია და ბიბლიოთეკას აჩუქა. ეს ცალკე და სასიხარულო თემაა. მაგრამ ერთი სიხარული საქმეს წინ ვერ წასწევს – ჩვენ უნდა ვისწავლოთ საკუთარ კულტურაზე ზრუნვა. თუ არ დავიზარებთ და მოვინდომებთ – გამოვა საქმე. პატარა საქმე როდია. აი, ინგლისი რომ ფინალში გავიდეს, იმას ჰგავს.

(more…)

Read Full Post »

biblusi gallery 1კითხვაზე, როგორი უნდა იყოს თანამედროვე წიგნის მაღაზია, შემიძლია, ორი საათი ვიქაქანო, მაგრამ აუცილებლად ასე დავიწყებ: როგორი და სადღეღამისო.

ისე ნუ გამიგებთ, თითქოს წიგნების გარდა არაფერი მაინტერესებდეს და, ბიბლიოფილიის ნიადაგზე შერყეულს, ყველაფერს ღამის სამ საათზე ბუქსთორში ბოდიალი მერჩივნოს – ღამით, წესისამებრ, მძინავს. სხვათა შორის, ტკბილად და გულიანად :)

უბრალოდ, ორშაბათიდან პარასკევის ჩათვლით, ამ ოხერი სამსახურის გადამკიდე, ცხრამდე ცხვირს ვერ ვყოფ გარეთ, ცხრის მერე კი ყველა ნაცნობი წიგნის მაღაზია დახურულია. მეც უქმეებისთვის ვდებ შოპინგს ან ვინმე მადლიანი მეგზავნება… მეგზავნება რა, უმეტესად ნუკის ან ოჯახის წევრებს ვუწევ ექსპლუატაციას. აბა, რა ვქნა?!

მოკლედ, ასე ვწვალობ. უფრო სწორად, ვწვალობდი, სანამ ჭავჭავაძეზე “ბიბლუსი გალერეა” გაიხსნებოდა.

არა, სადღეღამისო არც ის არის, იქაც ადამიანები მუშაობენ და ძილი მათაც სჭირდებათ. თერთმეტ საათამდეა. ჰოდა, ჩემი ხუთდღიანი შეზღუდვაც მოიხსნა. რაც უნდა ჰიჩკოკური სამუშაო დღე მქონდეს, თერთმეტამდე თავის დაღწევას როგორღაც ვახერხებ.

მოლის ამბავი ხომ იცით – გალერეა კი არა, სადმე ორი წიგნი თუა ერთმანეთზე მიწყობილი, აუცილებლად შესუნსულდება, მიყნოს-მოყნოსავს იქაურობას, თუ რამე საინტერესო იპოვა, დაიმახსოვრებს და მერე ან ბლოგზე მოჰყვება, ან ფეისბუქზე გაუზიარებს მეგობრებს. ჰოდა, ახალ “ბიბლუსშიც” უკვე რამდენჯერმე მოვასწარი შესეირნება, საფუძვლიანად დავათვალიერე და დავაგემოვნე (ყველა გაგებით) და ახლა თქვენ გექაქანებით.

(more…)

Read Full Post »

ერთი პატარა წიგნი მივაყოლე დღეს დილის ყავასა და სიგარეტს.

ფერფლი ლამბაქის კიდეზე რომ დამიცვივდა, მერეღა მივხვდი – დიდხანს ვმჯდარვარ გარინდებული, ოთხმოცდაათიანებისკენ პირმიქცეული და გურიის სუნში გახვეული, ბავშვობიდან ნაცნობ, დედულეთის სუნში.

ასე მარტო გურულები წერენ – ცალი თვალით რომ გეტირება და ცალით გეცინება. ალბათ იმიტომ, რომ მათი ყოფაც ასეთივეა და ისინიც ჟონგლიორისთვის შესაშური სიმარჯვით ბალანსირებენ სიცილ-ტირილის სახიფათო ზღვარზე; ერთი ზედმეტი მოძრაობა და ან იქით გადაიჩეხებიან, ან აქეთ. არადა, სწორედ ამ ბალანსმა მოიყვანა გურულები დღემდე, საწებლის რეცეპტიდან მოთქმა-ვაებაზე ელვისებური გადასვლის ხელოვნებამ, ავტორმა “გურული პარადოქსი“ რომ უწოდა.

პატარა წიგნი-მეთქი, ვთქვი წეღან. პატარა კი არა, პაწაწუნაა, სულ ერთი ციცქნა, გიორგი კეკელიძის “გურული დღიურები” და მაინც მთელ გურიას იტევს. აქედან შეიტყობთ, რომ გურულად სექსს აჯიბაკური რქმევია, ლობიოს ელვა რა არის, იმასაც გაიგებთ, გურული “ხარჯი ნაქნარიას” ლოგიკასაც ჩასწვდებით და სხაპასხუპით მოყრილი “რაფერ ხარ? როის ჩამოი? როის მიხვალ?” რას ნიშნავს, ამის ამოხსნაც თქვენზე იყოს.

(more…)

Read Full Post »

წიგნები, რომლებსაც აპრილში ველოდებით

firm coverმოლის ბლოგზე, ამ ბოლო დროს, ერთი სასიამოვნო და სასარგებლო ტრადიცია დამკვიდრდა – თქვენი მასპინძელი დროდადრო გამომცემლობებს ეხმიანება და მკითხველისთვის ყველაზე საინტერესო სიახლეების გრძელზე გრძელი სია მოაქვს.

დღეს იმ წიგნებზე ვაპირებ მოყოლას, აპრილის თვეში რომ გამოჩნდება მაღაზიებში და, ბიბლიოფილებო ამა ქვეყნისა, ყურადღებით იყავით, არაფერი გამოგრჩეთ.

პალიტრა L“-ს გონკურის პრემიის ახალი მფლობელის – მიშელ როსტენის “შვილი” გადმოუქართულებია; 21 წლის გარდაცვლილი ბიჭის ამბავი, თავად რომ ყვება სიკვდილის შემდეგ, ამო საკითხავი არ უნდა იყოს, მაგრამ ვინ თქვა, რომ წიგნები მხოლოდ გასართობად იწერება? თემაა ისეთი, გულგრილად გვერდს ვერ აუვლი; ავტორსაც უვარგია – საუკეთესო დებიუტისთვის გონკურს ასე ჰაიჰარად არავის აძლევენ; ჰოდა, ვნახოთ და განვსაჯოთ.

(more…)

Read Full Post »

"არილი". 2013 წლის აგვისტო და სექტემბერიძველი ამბით დავიწყებ.

2001 წელი იყო თუ 2002, ზუსტად არ მახსოვს. პარლამენტში ვმუშაობდი. საქმე ცოტა მქონდა, თავისუფალი დრო – ბევრი. ჰოდა, მოცალეობის ჟამს იქაურ ბიბლიოთეკაში დავდიოდი. იყო ამაში რაღაცა ეკოს ლაბირინთისეული – ოთხი სართულით ქვემოთ უნდა ჩასულიყავი, ხიდი გადაგევლო და ორი ლიფტი გამოგეცვალა; სამაგიეროდ, იჯექი შენთვის წყნარად და არავინ გიშლიდა ხელს.

უბედურება ის იყო, სტანდარტული, “საპარლამენტო“ წიგნები ჰქონდათ იქ – სქელ-სქელები და მოსაწყენები… კიდევ – რამდენიმე სულელური, ფერადი ჟურნალი და “არილი”. ორად ორი ნომერი.

არადა, ის დროა, ლიტერატურული პერიოდიკა კი არა, ხეირიანი გამოცემაც სანთლით არის საძებარი და საკითხავს საჯარო ბიბლიოთეკის საცავებიდან ვეზიდები. და უცებ – “არილი”. ახალი თარგმანები, ახალი ავტორები, უჩვეულოდ გემოვნებიანი გარეკანი. დავინტერესდებოდი, აბა, რა იქნებოდა.

ერთხელ ჩავედი იმ “არილის” ხათრით, მეორედ ჩავედი და მესამედ ბიბლიოთეკარს ვთხოვე, ამათ ზევით წავიღებ-მეთქი. კი, ბატონოო, – მაინცდამაინც არ გაუპროტესტებია.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: