Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘გერმანული ზღაპრები’

შინ, ძველ თაროზე, ერთი წიგნი მიდევს.

თითქოს არაფერი განსაკუთრებული. არც ბებია ასტრიდის შედევრია, არც გურამ პეტრიაშვილის ან დონალდ ბისეტის ზღაპრების კრებული, არც მათიუშია და არც “სალამურას თავგადასავალი”. ყდაც სადაა, მწვანე ფერში გადაწყვეტილი. სიმპათიურია, მაგრამ რა გითხრათ, უკეთ გამოცემული საკითხავიც გვინახავს.

საბავშვო კია, მაგრამ ჩემი საყვარელი “ნაკადულის” – არა. რატომღაც “ხელოვნებას” დაუბეჭდავს.

ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი წიგნია. ოღონდ მხოლოდ ერთი შეხედვით.

სათაურიც მარტივი აქვს – “ფილმი-ზღაპრები”. სინამდვილეში, ფილმების კი არა, მულტფილმების სცენარებია.

ცხრა წლისას მაჩუქეს. იმ დროს წიგნებს ჩემითაც გადასარევად ვყიდულობდი ბათუმში, შაუმიანის ქუჩაზე, ციცქნა წიგნების მაღაზიაში, მაგრამ ამას, რატომღაც, ავცდი. დედამ მომიტანა.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

ძმები გრიმები. ზღაპრები. გამომცემლობა "პალიტრა L". თბილისი, 2013უჰ, როგორ მიყვარს ბავშვობაში დაბრუნება!

ამ დალოცვილ ხანას ზოგჯერ ბათუმის სურნელი მახსენებს, ზოგჯერ – მივიწყებული ფოტოები, ზოგჯერ –  დედისეული აჭარული ხაჭაპური… ასოციაცებს რა გამოლევს; მაგრამ ყველაზე მეტად მაშინ მიჩქარდება გული, სადმე იმ წიგნს რომ წავაწყდები, რომელსაც ოდესღაც თვალებგაფართოებული და სუნთქვაშეკრული ვკითხულობდი; ამ დროს თავი ისევ მთლად პატარა მგონია, უზრუნველი და უკიდეგანოდ ბედნიერი.

ჰოდა, ეს შაბათ-კვირა სულ ასეთი შეგრძნებებით გავატარე “პალიტრა L“-ის წყალობით – ძმები გრიმების ზღაპრების ახალთახალი გამოცემა მედო შინ და იმიტომ.

ისე, ჩინებულად გაფორმებული ორმაგი ყდა რომ გადავშალე და პირველ ზღაპარს დავხედე, ცოდვა გამხელილი სჯობს და პირკატა მეცა – აქამდე დარწმუნებული ვიყავი, რომ “წითელქუდას“ ლიტერატურული ვერსია ექსკლუზიურად მუსიე შარლ პეროს ეკუთვნოდა და აგერ არ დამხვდა გამოჭიმული?!

(more…)

Read Full Post »

Wilhelm Hauff. Die karawane

ამას წინათ “ბიბლუსში“ შემიცდა ფეხი. ფესტივალი სულ ორიოდე დღის დამთავრებული იყო და არანაირი სიახლის იმედი არ მქონია, უბრალოდ, იქვე ვიყავი და ჩვეულებას არ ვუღალატე. რამდენჯერმე ავუარ–ჩავუარე თაროებს და, სრულიად შემთხვევით, ღია იისფერყდიან წიგნს წავატანე ხელი.

ალბათ, სწორედ ასეთი შეგრძნება ეუფლებოდათ პოტერიადის გმირებს, როცა პორტაჟით სარგებლობა უწევდათ – ვიგრძენი, როგორ ამიტაცა ქარბორბალამ, დამატრიალა, დამაბზრიალა და სუნთქვაშეკრული გადამისროლა იმ შორეულ დროში, ჩემი ბავშვობა რომ ერქვა.

თვალის დახამხამებაში თბილისიდან შორს, ახლობელ ოჯახში აღმოვჩნდი, სადაც უზარმაზარი ბიბლიოთეკა მეგულებოდა სატყუარად და ყოველთვის სიხარულით მივცუნცულებდი სტუმრად. ჰოდა, ვილჰელმ ჰაუფის “ქარავანიც“ ზუსტად იქ ვიპოვე, ყდაშემოძარცვული და ფურცლებგაცრეცილი, ეტყობოდა, რომ პატრონის ხელშიც გვარიანი ჯაფა დასდგომოდა.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: