Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ბორის აკუნინი’

მეგობარს ველაპარაკებოდი ამას წინათ, რაღაცებს ვარჩევდით და სიტყვას მოაყოლა, ხომ ყოფილა ასე, წიგნს რომ კითხულობ წვალებით და უწადინოდ, მაგრამ თავს ძალას ატან და არ ეშვებიო.

როგორ არ ყოფილა, ძალიან ნაცნობი ამბავია-მეთქი.

სავალდებულო საკითხავს არ ვგულისხმობ. სავალდებულო საკითხავზე ბევრი გვილაპარაკია და, როგორც ვატყობ, კიდევ ბევრს ვილაპარაკებთ. კი არ მეზარება, ერთხელაც გავიმეორებ – ჩემო კარგებო და ძვირფასებო, must read წიგნები არ არსებობს. მარტო ის, რომ ავტორი რომელიმე პანთეონში განისვენებს, სახელმძღვანელოებში და ქრესტომათიებში მოიხსენიება, სამეგობროს მოსწონს და ნეტში ფართოდ გავრცელებული “ყველასათვის საყვარელი წიგნების” ათეულების, ოცეულების და ასეულების სათავეშია, არც არაფერს არ ნიშნავს. კოლექტიური გემოვნება არ არსებობს. კოლექტიური გემოვნება უგემოვნობის მეორე, შელამაზებული სახელია, ფეხის ხმას აყოლაა და მეტი არაფერი.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

ხვალ ფრიად დიდი დღეა ერთი კაცის წიგნების მოყვარულებისთვის. აი, იმისი, აქვე, რიკოთს გადაღმა რომ დაიბადა, მერე სულ „ზესტაფონო, ზესტაფონო, გშორდების“ ღიღინით მიაშურა მოსკოვს და საბოლოოდ იქაც ვერ მოისვენა – ლონდონში გადაბარგდა.

ისე, უქმად წუთი არ გაჩერებულა – წერა და წერა წიგნები ერთ შინგამომცხვარ დეტექტივსა და ქალების გულთამპყრობელზე, კოხტად გადავარცხნილი შავი თმით და ჭკვიანი ლურჯი თვალებით თავგზას რომ უბნევდა კაცობრიობის მშვენიერ ნახევარს და მოჭარბებული ნაცრისფერი უჯრედების წყალობით სრულიად რუსეთის იმპერიის   ბოროტმოქმედებს მოსვენებას არ აძლევდა.

(more…)

Read Full Post »

მოლის ორი დღე წიგნის ფესტივალზე

თბილისის წიგნის XV საერთაშორისო ფესტივალი, 23-26 მაისი, 2013

შენ ორი ხელფასი უნდა გქონდეს – ერთი წიგნებისთვის :)

რუსა

ღმერთმა წიგნის ფესტივალი ოთხდღიანი შექმნა – არსად იჩქაროო, სტენდებს შორის გულარხეინად ისეირნეო, ყველაფერი მშვიდად დაათვალიერეო, თუ რამე გამოგრჩა, სახვალიოდ მოინიშნეო.

ერთი ეგ არის, ჩემს სამსახურს ამაზე სულ სხვა აზრი აქვს და, ორ სადაგ დღეს ვინ ჩივის, შაბათსაც კი მხოლოდ ოთხი საათისთვის მოვახერხე “ექსპო ჯორჯიას” მეთერთმეტე პავილიონში ცხვირის შერგვა.

მეთხუთმეტე საიუბილეო ბიბლიოფორუმი სასიამოვნო სიურპრიზით დაიწყო – აკას “შენს თავგადასავალზე” დაწერილი საკონკურსო პოსტი გამარჯვებულთა შორის აღმოჩნდა, ოფიციალურ კატალოგშიც მოხვდა და ასი ლარითაც დამიმძიმა საფულე. დამეთანხმეთ, ორგანიზატორებმა საფესტივალოდ დარაზმული ადამიანისთვის ზედგამოჭრილი პრიზი შეარჩიეს.

ჰოდა, იმას გეუბნებოდით, ნეტარი ბოდიალისთვის დრო ცოტა მქონდა-მეთქი და პირდაპირ საქმეზე გადავედი.

(more…)

Read Full Post »

ლია ლიქოკელი. დევის ცოლის სიცილი. გამომცემლობა "საუნჯე". თბილისი, 2013მოლი ბლუმის ბლოგის ერთგული მკითხველი თუ ბრძანდებით, აუცილებლად გემახსოვრებათ, რომ წელიწადში ერთხელ, გაზაფხულის მიწურულს, თქვენი მასპინძელი თბილისის წიგნის ფესტივალის მხიარულ ორომტრიალში ეხვევა, “ექსპო ჯორჯიას” სტუმართმოყვარე პავილიონებში დაბოდიალობს და ფერად-ფერად სტენდებთან დროს და ფულს გულარხეინად ფლანგავს.

აქამდე ერთი საფესტივალო დღეც არ გამიცდენია, არც ცხელ-ცხელი რეპორტაჟების დაწერა და თქვენამდე მოტანა დამზარებია… ოღონდ, წელს, სამსახურისა და გადარეული გრაფიკის გამო, ამ უკიდეგანო სიამოვნებაზე უარის თქმა მიწევს. გუშინ ვერაფრით დავუსხლტი საქმეს, დღესაც, ალბათ, ასე იქნება და ისევ შაბათ-კვირის იმედად ვარ.

დიდხანს ვიმტვრიე თავი, პირველი “საფესტივალო” პოსტი როგორ დამეწერა. ალბათ, ვერც ვერაფერს მოვიფიქრებდი, ჩემს მეგობარ ეკას რომ არ ერჩია – იმ წიგნებზე მოყევი, პირველ რიგში რომ უნდა ჩაუძახო ჩანთაშიო.

(more…)

Read Full Post »

Борис Акунин

“ნებისმიერისთვის მთავარია, საკუთარი გზა იპოვოს ცხოვრებაში“ – თქვა ერთხელ ადამიანმა, რომლის შესახებ უკვე ორჯერ დავწერე ამ ბლოგზე, მაგრამ უკმარისობის გრძნობა მაინც ვერ მოვიშორე. მეჩვენება, რომ მისდამი ჩემი დამოკიდებულების გამოხატვა მაინც ვერ მოვახერხე, ბოლომდე ვერ გაგიზიარეთ ემოციები, მისი წყალობით რომ განვიცადე.

საინტერესოა, როდესაც ის კალამს ჰკიდებდა ხელს, იცოდა თუ არა, რომ ზუსტად იმ გზას დაადგა, რომელიც მისთვის იყო განკუთვნილი… რომ ყველაფერი ამ გზაზე, ნებისმიერი წარმატება თუ დაბრკოლება, ტრიუმფი თუ იმედგაცრუება, იღბალი თუ უიღბლობა, ყველა კენჭი და ბილიკზე დაცემული ყველა ფოთოლი მთლიანობაში შექმნიდა ბორის აკუნინს – უსაზღვრო წარმოსახვის მქონე, თამამი ექსპერიმენტებისა და ნოვაციების მოყვარულ მწერალს – შემოქმედს ავანტიურისტის სულით.

ასე იყო თუ ისე, მისმა ერასტ ფანდორინმა ჭკუის, სიმამაცის, უსაზღვრო ინტელექტისა და ქარიზმის წყალობით  ათასობით მკითხველის გული მოინადირა და ავტორის ამოუწურავი ფანტაზია დაუყოვნებლივ სხვა მიმართულებით ამუშავდა.

პროექტი “ჟანრები“ ფანდორინის ციკლზე ნაკლებ წარმატებული როდი გამოდგა – სხვისი არ ვიცი, მე კი “საბავშვო წიგნი“, “ჯაშუშური რომანი“, “ფანტასტიკა“, და “კვესტი“ ელვის სისწრაფით შევისრუტე და ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, როდესაც მეგობარმა მოსკოვიდან თბილისელი ბიბლიოფილებისათვის ჯერ კიდევ ხელმიუწვდომელი კინორომანი “სიკვდილი ვახტანგურად“ ჩამომიტანა.

(more…)

Read Full Post »

ვფიქრობ, ბიბლიოფილები დამეთანხმებიან, თუ ვიტყვი, რომ ქართველ მწერლებს დეტექტივების წერა მაინცდამაინც არ უყვართ. მიზეზების კვლევა–ძიება შორს წაგვიყვანს, ფაქტი კი ჯიუტია – სამამულო პარნასი ლიტერატურის ერთ–ერთ ყველაზე პოპულარულ მიმართულებას არ სწყალობს. ორიგინალ თხზულებებს ვინ ჩივის – ხეირიანი თარგმანიც სანატრელია.

სწორედ ამიტომ ველოდებოდი განსაკუთრებული ინტერესით “პალიტრა L”-ის მასშტაბურ საგამომცემლო პროექტს – მსოფლიოს საუკეთესო დეტექტივების მრავალტომეულს. მშვენიერი ჩანაფიქრი მაცდუნებლად იყო დაანონსებული და წესით, ჟანრის თაყვანისმცემლებს ჩინებული საჩუქარი უნდა მიეღოთ.

პირველმა ტომმა მართლაც მასიამოვნა – ჯეიმს ჰედლი ჩეიზის ” დათარსული კაცი” ორიოდე საათში შემომეკითხა. თარგმანი შესანიშნავად იყო ქართულ თარგზე მორგებული, კრეატიულად გაფორმებული გარეკანიც სასიამოვნო სიურპრიზი გამოდგა…

სამწუხაროდ, ეს აღტაცება, ყოველი მომდევნო წიგნის გამოსვლასთან ერთად, დილის ნისლივით იფანტებოდა –  სერია, რომელიც შორიდან ასე მიმზიდველად გამოიყურებოდა, არაფრით გამორჩეული, მდარე და უხარისხო ნაწარმოებების კრებული აღმოჩნდა.

(more…)

Read Full Post »

kindle

ამბობენ, ადამიანი ასაკთან ერთად იცვლებაო… ხმაურიან კლუბში თუხთუხს ტელევიზორის წინ, ფუმფულა სავარძელში მოკალათებას არჩევს, წვიმიან ამინდში ქუჩაში ხეტიალს – მყუდრო კაფეს და ფინჯან ყავას, გადაბმულ ღამისთევას – გემრიელ დილის ძილსო…

ოცდაცამეტი წლის გადმოსახედიდან უკვე შემიძლია, გითხრათ, რომ ნამდვილად ასეა, მაგრამ ზოგი რამ მაინც უცვლელი რჩება – სათამაშოებისა და საჩუქრების სიყვარული ბავშვობიდან მომყვება და  დღემდე არ გამნელებია.

ორიოდე კვირის წინ გაკვრით ვახსენე – “ამაზონზე” დავხეტიალობ და რიდერს ვარჩევ-მეთქი. აი, ისიც – ჩემი პირველი “ქინდლი”, ახალი სათამაშო, რომელიც, ამავდროულად, საყვარელი ადამიანის საჩუქარია.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: