Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ბათუმი’

ყველაფერი დაიწყო აგვისტოში. დამსახურებულ შვებულებაში გახლდით, ურცხვი არაფრისკეთებით და ნეტარი უსაქმურობით ვტკბებოდი. თიფოთმა მომწერა, შენთვის საჩუქარი შევარჩიე, ოღონდ სიურპრიზია, არაფერს არ გეტყვი, თავად ნახავო.

თიფოთის გემოვნებას უპირობოდ ვენდობი. ეჭვიც არ შემპარვია, მართლა განსაკუთრებული საჩუქარი ექნებოდა შეგულებული. ოღონდ, მოთმენის რა გითხრათ, ნამდვილი კარლსონი ვარ, ასეთი სიურპრიზების მშვიდად ლოდინი მიჭირს :) როგორღაც მივიტანე თავი, გავხსენი კოხტად შეფუთული შეკვრა და კარგა ხანს ხმა ვერ ამოვიღე – საგანგებოდ ჩემთვის დამზადებული დეკორატიული ხის დაფა იყო, მნიშვნელოვანი სიმბოლოებითა და წარწერებით გაწყობილი, ხელით მოხატული, ულამაზესი და უსაყვარლესი.

ასე გავიცანი Birdie და მისი სრულიად ჯადოსნური მეპატრონე – მაგდა სოლოღაშვილი :)

ოდნავ თუ მიცნობთ, არ გაგიკვირდებათ, მხოლოდ ერთ, თუნდაც განსაკუთრებულად ლამაზ დაფაზე ვერაფრით ვერ შევჩერდებოდი. სასწრაფოდ მოვიძიე Birdie-ის ფეისბუქის გვერდი, სიახლეები გამოვიწერე და ოთხი თვის თავზე უკვე ოთხი ფანტასტიკური ხელნაკეთობა მაქვს შინ (სინამდვილეში ხუთი, მაგრამ ერთი გავაჩუქე) – ჩემი ყველაზე ფერადი კოლექცია.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

ამას წინათ, ფეისბუქზე, ჩვეულებისამებრ, ძველ წიგნებზე ვლაპარაკობდით. ჩემმა ძველმა და ერთგულმა სტუმარმა ნინიმ კომენტარებში კარლსონის და პეპის ყველაზე ცნობილი გამოცემის სურათი მოგვაშველა, ეს ჩემიაო, თან წიგნზე სანთლის ნაღვენთს ხომ ამჩნევ, ბევრის მთქმელიაო.

როგორ არ ვამჩნევ-მეთქი, შევიცხადე. ჩემი ძველი თაროები კარგად რომ გადაქექო, არა ერთ და ორ ნაღვენთიანს იპოვი. მეც იმ თაობის ვარ, სანთლის შუქზე კითხვა რომ მოუწია.

დღევანდელი ბავშვებისთვის რაღაცების ახსნა, ცოტა არ იყოს, რთულია. მადლობა ღმერთს, რომ რთულია და ვერ წარმოუდგენიათ. მთლად იმ გაცვეთილი ანეკდოტივით არ არის, შვილი  რომ ეკითხება დედას, ჩემხელას რომელი აიფონი გქონდაო, მაგრამ მაინც უჭირთ დაჯერება, შუქი, ოდესღაც, დღე-ღამეში ერთი საათით რომ მოდიოდა.

ბავშვობაში შუქის პრობლემა არ მახსოვს. ბათუმში შუქი იშვიათად ქრებოდა და თუ ქრებოდა, სადარდებელზე მეტად უცნაური და სახალისო ამბავი გვეგონა. დაფაცურდებოდნენ უფროსები, დარეკავდნენ სადღაც და სანამ ტელეფონით ავარიის მიზეზებს არკვევდნენ, ის უეცრად წასული შუქი მოდიოდა კიდეც.

უშუქობა რა იყო, მერე გავიგე, თინეიჯერობისას, ომგადატანილ, უპურო, უიმედო, ჩაბნელებულ და ჩაშავებულ თბილისში. იმდენი პრობლემა დაგვატყდა თავს, წიგნი ვის ახსოვდა. ისეთი დრო დადგა, წიგნებზე ფიქრი ჭირდა. პური და პურის ფული იყო საძებარი.

(more…)

Read Full Post »

შინ, ძველ თაროზე, ერთი წიგნი მიდევს.

თითქოს არაფერი განსაკუთრებული. არც ბებია ასტრიდის შედევრია, არც გურამ პეტრიაშვილის ან დონალდ ბისეტის ზღაპრების კრებული, არც მათიუშია და არც “სალამურას თავგადასავალი”. ყდაც სადაა, მწვანე ფერში გადაწყვეტილი. სიმპათიურია, მაგრამ რა გითხრათ, უკეთ გამოცემული საკითხავიც გვინახავს.

საბავშვო კია, მაგრამ ჩემი საყვარელი “ნაკადულის” – არა. რატომღაც “ხელოვნებას” დაუბეჭდავს.

ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი წიგნია. ოღონდ მხოლოდ ერთი შეხედვით.

სათაურიც მარტივი აქვს – “ფილმი-ზღაპრები”. სინამდვილეში, ფილმების კი არა, მულტფილმების სცენარებია.

ცხრა წლისას მაჩუქეს. იმ დროს წიგნებს ჩემითაც გადასარევად ვყიდულობდი ბათუმში, შაუმიანის ქუჩაზე, ციცქნა წიგნების მაღაზიაში, მაგრამ ამას, რატომღაც, ავცდი. დედამ მომიტანა.

(more…)

Read Full Post »

2753366_orig

“ყვავილები ელჯერნონისთვის” განსაკუთრებული წიგნია.

ასეთ ეპითეტებს ვერიდები. ჯერ ერთი, პათეტიკა არ მიყვარს, მეორეც – დიდი საფრთხეა, სადმე გადააჭარბო ან გადაამლაშო კიდეც, მაგრამ ამ შემთხვევაში ოდნავადაც არ ვაზვიადებ.

ორ წელიწადში მესამე გამოცემას გაუძლო. ბათუმელების გეგმებზე არაფერი ვიცი, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მეოთხედაც გამოსცემენ. ეს იმ ფონზე, რომ ძალიან ბევრი კარგი წიგნის პირველი ტირაჟიც კი ძნელად იყიდება ხოლმე.

თან გამოცემაცაა და გამოცემაც. ჯერ მარტო სამი გარეკანი ნახეთ. ერთი მეორეზე უკეთესიაო, ამათზეა ნათქვამი.

თინათინ ხომერიკის სადებიუტო თარგმანი ისეთია, ბარე ორი ღვაწლმოსილი მთარგმნელი მოაწერდა ხელს. ახლა, ვიღაცებს ჩარლი გორდონის სულისშემძვრელი მონოლოგი დღემდე კორექტურა და შეცდომებით დაბეჭდილი რატომ ჰგონიათ, მე ვერ გეტყვით, ისევ იმათ ჰკითხეთ.

სამივე გამოცემა მაქვს შინ. სხვათა შორის, სამივე ნაჩუქარია. ჩვიდმეტჯერ რომ გამოსცენ, ჩვიდმეტივეს ვიქონიებ. მეგობრების იმედი მაქვს, ამ გადასარევ ტრადიციას არ დაარღვევენ.

ჩემთვის, როგორც ყველაფერი საუკეთესო, “ელჯერნონიც” ბათუმს უკავშირდება.

(more…)

Read Full Post »

დღეისთვის სულ სხვა პოსტი უნდა დამეწერა.

საახალწლო აურზაურის, ნეტარი უსაქმურობისა და გემრიელი ძილის შემდეგ 2015 წლის ბიბლიოამბების ერთიანი მიმოხილვა მქონდა ჩაფიქრებული.

შარშანდელ ამბებს მოვყვებოდი ახალ და დახურულ წიგნის მაღაზიებზე, ახალ გამოცემებზე, შეწყვეტილ სერიებზე,  რედაქტორებზე, ილუსტრატორებზე და იმ გამომცემლობაზეც, შარშან თებერვალში რომ გაჩნდა ჩემს ქალაქში.

ვილაპარაკებდი ათ თვეში გამოცემულ ორმოცდახუთ დელფინიან წიგნზე, მართლაც ფანტასტიკურ “ფანტასტიკურ ბიბლიოთეკაზე”,  ბრედბერის, ჰაინლაინის, სტრუგაცკების, დიკის, კლარკის, ლე გუინის, საპკოვსკის, ლავკრაფტის, გლუხოვსკის ცინცხალ თარგმანებზე, ბილი მილიგანზე და ტისტუზე, სრულად გადმოქართულებულ “ელჯერნონზე”, “მარსელზე”, ნატოს “აიას გზაზე”, “ალდენორზე”, “მხევლის წიგნზე” და კიდევ ერთხელ გავიმეორებდი ათასი მკითხველის ათასჯერ ნათქვამს – “წიგნები ბათუმში” ძალიან მაგარ რაღაცებს ბეჭდავს.

ბიბლიომიმოხილვას აუცილებლად დავწერ, ოღონდ დღეს არა. დღეს ანალიტიკისთვის არ გვცხელა.

(more…)

Read Full Post »

ახალი წელი, ხომ იცით, როგორი ამბავია, წელიწადი მთავრდება, მთელი სამასსამოცდახუთი დღე. ზიხარ, ელოდები, ემზადები, რაღაცებს იხსენებ. კარგსაც და ცუდსაც. კარგი ყველაზე უიღბლო წელშიც გამოერევა, გამორიცხულია, არ გამოერიოს. ის კარგი გახსენდება, გეღიმება და იმედი გაქვს, რომ ცუდს ძველი წელი წაიღებს.

კიდევ ახალ წლებს იხსენებ. აიმ ჯადოსნურ ღამეებს. ვისაც რამდენი ჰქონია. ზოგს მეტი, ზოგს ნაკლები. ასაკს გააჩნია. მე ოცდაათზე მეტი დამიგროვდა. რაღაცები კარგად მახსოვს. რაღაცები – არც ისე.

პატარაობაში ახალი წელი ჩემთვის  ზამთრის არდადეგები იყო, “ცისკარა” დილის თერთმეტ საათზე და ნაძვის ხის ზეიმები. მოსაწვევები მოჰქონდა დედ-მამას და იმ ზეიმებზე დავიარებოდი დიდი მონდომებით. ახალი წლის ღამე – ნაკლებად. მთლად ცხრაზე არ გვაძინებდნენ, მაგრამ არც ღამისთევა გამოდიოდა. ვუყურებდით რაღაცებს, რაც ტელევიზორში საბავშვოდ მიიჩნეოდა, დავიძინებდით, ვიღვიძებდით პირველ იანვარს, ტკბილეული, საჩუქრები, სტუმრები, ზეიმები, მულტფილმები და ასე გრძელდებოდა თოთხმეტამდე.

ახალი წლის ღამეები მერე და მერე უფრო მახსოვს. დიდობაში.

(more…)

Read Full Post »

ორსონ სკოტ კარდი

ენდერის თამაში

სერია “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა”

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ალექსი სიუკაევი

რედაქტორი – ია ვეკუა

დიზაინი – მაია ხუტიაშვილი

კორექტორი ანა ყიასაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

პირველი თავი

 

 

მესამე

 

– …მისი თვალებით ვხედავდი, მისი ყურებით ვისმენდი და გარწმუნებთ – რჩეულია, სწორედ ისაა, ვისაც ვეძებდით. იდეალთან იმდენად ახლოსაა, რამდენადაც შესაძლებელია.

– უფროს ძმაზეც ამას ამბობდით.

– მისი ძმის გამოყენება სულ სხვა მიზეზის გამოა შეუძლებელი. ძმის შემთხვევაში, ეს შესაძლებლობები არაფერ შუაშია.

– დაზეც იმავეს თქმა შეიძლება, თუმცა, ეს ბიჭიც საეჭვო ჩანს. ზედმეტად დამყოლია. სხვა ადამიანების ნებას იოლად ემორჩილება.

– მხოლოდ მაშინ, თუ ეს ადამიანები მტრები არ არიან.

– მაშ, როგორ მოვიქცეთ? ვიზრუნოთ, რომ მუდამ მტრების გარემოცვაში იყოს?

– თუ საჭირო იქნება.

– მახსოვს, აღნიშნავდით, თითქოს ეს ბიჭი მოგწონდათ…

– როდესაც იმაგოების ხელში ჩავარდება, მათ ფონზე კეთილ ბიძიად გამოვჩნდები.

– კარგი. ბოლოს და ბოლოს, საქმე სამყაროს გადარჩენას ეხება. აიყვანეთ.

 

მონიტორების განყოფილების ექთანმა თბილად გაუღიმა და თმა აუჩეჩა:

– ენდრიუ, წარმომიდგენია როგორ მოგბეზრდა ეს საშინელი მონიტორი. თუმცა შენთვის კარგი ამბავი მაქვს – დღეს მისგან გათავისუფლდები. უბრალოდ ამოგაცლით. ეს სულაც არაა მტკივნეული, ოდნავაც ვერ იგრძნობ.

ენდერმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია.

ცხადია, სრული სიცრუე იყო, რომ “ოდნავაც ვერ” იგრძნობდა. უფროსები ხომ სწორედ ასე ცრუობდნენ ხოლმე, როდესაც სახიფათოსა და ნაკლებად სასიამოვნოს გეგმავდნენ. ეჭვიც არ ეპარებოდა, რომ ყველაფერს იგრძნობდა. ზოგჯერ ტყუილი სიმართლეზე მეტს ამბობს.

– ენდერ, მოდი, გასასინჯ მაგიდაზე ჩამოჯექი. მცირე შემოწმებას ჩაგიტარებ. მალე ექიმიც შემოვა.

ესე იგი, მონიტორს მოაშორებენ! ენდერი შეეცადა, წარმოედგინა, რომ კისერში ჩამონტაჟებული ის პატარა მოწყობილობა აღარ შეაწუხებდა: “ლოგინში ისე ვიკოტრიალებ, რომ ბალიშის პირს არ გამოედება, არც იმას ვიგრძნობ, როგორ ხურდება და მჩხვლეტს შხაპის მიღებისას. პიტერიც აღარ იგრძნობს ჩემ მიმართ სიძულვილს. შინ რომ მივალ და მონიტორის გარეშე დამინახავს, მიხვდება, რომ ვერც მე ჩავაბარე გამოცდა და ისევ ჩვეულებრივ ბიჭად ვიქეცი, ზუსტად ისეთად, როგორიც თავადაა. მაშინ ყველაფერი ბევრად უკეთ იქნება. მაპატიებს, რომ მონიტორს მასზე ერთი წლით დიდხანს ვატარებდი და ჩვენ…

არა, ალბათ, მეგობრები ვერ გავხდებით. პიტერი სახიფათოა. ის ძალიან ადვილად ბრაზდება. ჩვენ უბრალოდ ძმებად დავრჩებით. არც მტრები ვიქნებით, არც მეგობრები. ძმებად დავრჩებით და ერთ სახლში ვიცხოვრებთ. ის აღარ იგრძნობს ჩემ მიმართ სიძულვილს და თავს დამანებებს. და როდესაც იმაგოებსა და ასტრონავტებს შორის ომობანას მოინდომებს, იქნებ არც მომიწიოს თამაში… ჩემთვის სადმე მოვკალათდები და წიგნს წავიკითხავ.”

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: