Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘ბათუმი’

2753366_orig

“ყვავილები ელჯერნონისთვის” განსაკუთრებული წიგნია.

ასეთ ეპითეტებს ვერიდები. ჯერ ერთი, პათეტიკა არ მიყვარს, მეორეც – დიდი საფრთხეა, სადმე გადააჭარბო ან გადაამლაშო კიდეც, მაგრამ ამ შემთხვევაში ოდნავადაც არ ვაზვიადებ.

ორ წელიწადში მესამე გამოცემას გაუძლო. ბათუმელების გეგმებზე არაფერი ვიცი, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მეოთხედაც გამოსცემენ. ეს იმ ფონზე, რომ ძალიან ბევრი კარგი წიგნის პირველი ტირაჟიც კი ძნელად იყიდება ხოლმე.

თან გამოცემაცაა და გამოცემაც. ჯერ მარტო სამი გარეკანი ნახეთ. ერთი მეორეზე უკეთესიაო, ამათზეა ნათქვამი.

თინათინ ხომერიკის სადებიუტო თარგმანი ისეთია, ბარე ორი ღვაწლმოსილი მთარგმნელი მოაწერდა ხელს. ახლა, ვიღაცებს ჩარლი გორდონის სულისშემძვრელი მონოლოგი დღემდე კორექტურა და შეცდომებით დაბეჭდილი რატომ ჰგონიათ, მე ვერ გეტყვით, ისევ იმათ ჰკითხეთ.

სამივე გამოცემა მაქვს შინ. სხვათა შორის, სამივე ნაჩუქარია. ჩვიდმეტჯერ რომ გამოსცენ, ჩვიდმეტივეს ვიქონიებ. მეგობრების იმედი მაქვს, ამ გადასარევ ტრადიციას არ დაარღვევენ.

ჩემთვის, როგორც ყველაფერი საუკეთესო, “ელჯერნონიც” ბათუმს უკავშირდება.

(more…)

Read Full Post »

დღეისთვის სულ სხვა პოსტი უნდა დამეწერა.

საახალწლო აურზაურის, ნეტარი უსაქმურობისა და გემრიელი ძილის შემდეგ 2015 წლის ბიბლიოამბების ერთიანი მიმოხილვა მქონდა ჩაფიქრებული.

შარშანდელ ამბებს მოვყვებოდი ახალ და დახურულ წიგნის მაღაზიებზე, ახალ გამოცემებზე, შეწყვეტილ სერიებზე,  რედაქტორებზე, ილუსტრატორებზე და იმ გამომცემლობაზეც, შარშან თებერვალში რომ გაჩნდა ჩემს ქალაქში.

ვილაპარაკებდი ათ თვეში გამოცემულ ორმოცდახუთ დელფინიან წიგნზე, მართლაც ფანტასტიკურ “ფანტასტიკურ ბიბლიოთეკაზე”,  ბრედბერის, ჰაინლაინის, სტრუგაცკების, დიკის, კლარკის, ლე გუინის, საპკოვსკის, ლავკრაფტის, გლუხოვსკის ცინცხალ თარგმანებზე, ბილი მილიგანზე და ტისტუზე, სრულად გადმოქართულებულ “ელჯერნონზე”, “მარსელზე”, ნატოს “აიას გზაზე”, “ალდენორზე”, “მხევლის წიგნზე” და კიდევ ერთხელ გავიმეორებდი ათასი მკითხველის ათასჯერ ნათქვამს – “წიგნები ბათუმში” ძალიან მაგარ რაღაცებს ბეჭდავს.

ბიბლიომიმოხილვას აუცილებლად დავწერ, ოღონდ დღეს არა. დღეს ანალიტიკისთვის არ გვცხელა.

(more…)

Read Full Post »

ახალი წელი, ხომ იცით, როგორი ამბავია, წელიწადი მთავრდება, მთელი სამასსამოცდახუთი დღე. ზიხარ, ელოდები, ემზადები, რაღაცებს იხსენებ. კარგსაც და ცუდსაც. კარგი ყველაზე უიღბლო წელშიც გამოერევა, გამორიცხულია, არ გამოერიოს. ის კარგი გახსენდება, გეღიმება და იმედი გაქვს, რომ ცუდს ძველი წელი წაიღებს.

კიდევ ახალ წლებს იხსენებ. აიმ ჯადოსნურ ღამეებს. ვისაც რამდენი ჰქონია. ზოგს მეტი, ზოგს ნაკლები. ასაკს გააჩნია. მე ოცდაათზე მეტი დამიგროვდა. რაღაცები კარგად მახსოვს. რაღაცები – არც ისე.

პატარაობაში ახალი წელი ჩემთვის  ზამთრის არდადეგები იყო, “ცისკარა” დილის თერთმეტ საათზე და ნაძვის ხის ზეიმები. მოსაწვევები მოჰქონდა დედ-მამას და იმ ზეიმებზე დავიარებოდი დიდი მონდომებით. ახალი წლის ღამე – ნაკლებად. მთლად ცხრაზე არ გვაძინებდნენ, მაგრამ არც ღამისთევა გამოდიოდა. ვუყურებდით რაღაცებს, რაც ტელევიზორში საბავშვოდ მიიჩნეოდა, დავიძინებდით, ვიღვიძებდით პირველ იანვარს, ტკბილეული, საჩუქრები, სტუმრები, ზეიმები, მულტფილმები და ასე გრძელდებოდა თოთხმეტამდე.

ახალი წლის ღამეები მერე და მერე უფრო მახსოვს. დიდობაში.

(more…)

Read Full Post »

ორსონ სკოტ კარდი

ენდერის თამაში

სერია “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა”

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ალექსი სიუკაევი

რედაქტორი – ია ვეკუა

დიზაინი – მაია ხუტიაშვილი

კორექტორი ანა ყიასაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

პირველი თავი

 

 

მესამე

 

– …მისი თვალებით ვხედავდი, მისი ყურებით ვისმენდი და გარწმუნებთ – რჩეულია, სწორედ ისაა, ვისაც ვეძებდით. იდეალთან იმდენად ახლოსაა, რამდენადაც შესაძლებელია.

– უფროს ძმაზეც ამას ამბობდით.

– მისი ძმის გამოყენება სულ სხვა მიზეზის გამოა შეუძლებელი. ძმის შემთხვევაში, ეს შესაძლებლობები არაფერ შუაშია.

– დაზეც იმავეს თქმა შეიძლება, თუმცა, ეს ბიჭიც საეჭვო ჩანს. ზედმეტად დამყოლია. სხვა ადამიანების ნებას იოლად ემორჩილება.

– მხოლოდ მაშინ, თუ ეს ადამიანები მტრები არ არიან.

– მაშ, როგორ მოვიქცეთ? ვიზრუნოთ, რომ მუდამ მტრების გარემოცვაში იყოს?

– თუ საჭირო იქნება.

– მახსოვს, აღნიშნავდით, თითქოს ეს ბიჭი მოგწონდათ…

– როდესაც იმაგოების ხელში ჩავარდება, მათ ფონზე კეთილ ბიძიად გამოვჩნდები.

– კარგი. ბოლოს და ბოლოს, საქმე სამყაროს გადარჩენას ეხება. აიყვანეთ.

 

მონიტორების განყოფილების ექთანმა თბილად გაუღიმა და თმა აუჩეჩა:

– ენდრიუ, წარმომიდგენია როგორ მოგბეზრდა ეს საშინელი მონიტორი. თუმცა შენთვის კარგი ამბავი მაქვს – დღეს მისგან გათავისუფლდები. უბრალოდ ამოგაცლით. ეს სულაც არაა მტკივნეული, ოდნავაც ვერ იგრძნობ.

ენდერმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია.

ცხადია, სრული სიცრუე იყო, რომ “ოდნავაც ვერ” იგრძნობდა. უფროსები ხომ სწორედ ასე ცრუობდნენ ხოლმე, როდესაც სახიფათოსა და ნაკლებად სასიამოვნოს გეგმავდნენ. ეჭვიც არ ეპარებოდა, რომ ყველაფერს იგრძნობდა. ზოგჯერ ტყუილი სიმართლეზე მეტს ამბობს.

– ენდერ, მოდი, გასასინჯ მაგიდაზე ჩამოჯექი. მცირე შემოწმებას ჩაგიტარებ. მალე ექიმიც შემოვა.

ესე იგი, მონიტორს მოაშორებენ! ენდერი შეეცადა, წარმოედგინა, რომ კისერში ჩამონტაჟებული ის პატარა მოწყობილობა აღარ შეაწუხებდა: “ლოგინში ისე ვიკოტრიალებ, რომ ბალიშის პირს არ გამოედება, არც იმას ვიგრძნობ, როგორ ხურდება და მჩხვლეტს შხაპის მიღებისას. პიტერიც აღარ იგრძნობს ჩემ მიმართ სიძულვილს. შინ რომ მივალ და მონიტორის გარეშე დამინახავს, მიხვდება, რომ ვერც მე ჩავაბარე გამოცდა და ისევ ჩვეულებრივ ბიჭად ვიქეცი, ზუსტად ისეთად, როგორიც თავადაა. მაშინ ყველაფერი ბევრად უკეთ იქნება. მაპატიებს, რომ მონიტორს მასზე ერთი წლით დიდხანს ვატარებდი და ჩვენ…

არა, ალბათ, მეგობრები ვერ გავხდებით. პიტერი სახიფათოა. ის ძალიან ადვილად ბრაზდება. ჩვენ უბრალოდ ძმებად დავრჩებით. არც მტრები ვიქნებით, არც მეგობრები. ძმებად დავრჩებით და ერთ სახლში ვიცხოვრებთ. ის აღარ იგრძნობს ჩემ მიმართ სიძულვილს და თავს დამანებებს. და როდესაც იმაგოებსა და ასტრონავტებს შორის ომობანას მოინდომებს, იქნებ არც მომიწიოს თამაში… ჩემთვის სადმე მოვკალათდები და წიგნს წავიკითხავ.”

(more…)

Read Full Post »

reading in tube

ერთი ნაცნობი მყავს. ნაცნობი რა, საერთო წრეში ვტრიალებთ. ხან ვის დაბადების დღეზე შევხვდებით, ხან რომელ კაფეში. ინტენსიურად არ ვკონტაქტობთ.

განათლება არ აკლია. ნაკითხიცაა. ყველაფერზე საკუთარი, განსაკუთრებული მოსაზრება გააჩნია და სანამ ეს მოსაზრება მართლა განსაკუთრებულია, კმაყოფილია. საზოგადოდ გავრცელებულს თუ დაემთხვა შემთხვევით, წუხს და ნერვიულობს, რაღაც შემეშალაო.

ამას წინათ კაფეში ვისხედით მეგობრები, ათას სისულელეზე ვლაყბობდით და, უცებ, ამ განსაკუთრებულმა, არც აცია, არც აცხელა, ტრანსპორტში კითხვა ქაჯობააო. ზუსტად ასე თქვა. ამ ვორდინგით.

მეგონა, მომეყურა. კითხვას და ქაჯობას ერთად იშვიათად ახსენებენ. სხვებს სიცილი აუტყდათ და მივხვდი, სწორად გავიგე. იმათ გაატარეს (ჩემზე უკეთ იცნობენ), მე ჩავეძიე და რა აღმოჩნდა – მგზავრობის დროს, თურმე, ტექსტს ბოლომდე ვერ ისიგრძეგანებ, არსს ვერ წვდები, ტექნიკურად შეუძლებელია, ხალხი ხელს გიშლის. შესაბამისად, წიგნი კი არა, თავის მოწონება გინდა. მარტივად რომ ვთქვათ, მარიაჟობ.

აღარ მიკამათია. კამათს ვერიდები, რა აზრი აქვს. ვიცნობ ასეთ ხალხს. ფეისბუქზეც შემხვედრია ამ იდეის ჩემთვის უცნობი ადეპტები, კითხვა ზესაკრალური რიტუალი რომ ჰგონიათ. ის ცნობილი ნაჯახი თუ არ მოხვდათ თავში და ტოტიასავით არ შეჭამეს მგლებმა, წიგნს წაკითხულად არ თვლიან.

(more…)

Read Full Post »

12077241_1067156026657429_1641393568_n

– რითი გაგვიმასპინძლდებიან? – ჰკითხა გამხიარულებულმა კარლსონმა.
– უპირველეს ყოვლისა, ტორტს მოგვართმევენ. ზედ რვა სანთელი ენთება.
– უჰ, რა გამახარე! – ხელები მოიფშვნიტა კარლსონმა, – მაგრამ მეცა მაქვს ერთი წინადადება.
– აბა, თქვი!
– არ შეიძლება ვთხოვოთ დედაშენს, რომ ერთი რვასანთლიანი ტორტის ნაცვლად რვა თითოსანთლიანი გამოგვიცხოს?

ადრეული ბავშვობიდან შემომრჩა ეს მოგონება: გვიან ღამით, საინტერესო გადაცემა ან წიგნი რომ შეგიყოლიებს, წევხარ შენთვის მყუდროდ, საბნიდან ცხვირამოყოფილი, არავინ გაწუხებს, და ამ ნეტარ სიჩუმეში სამზარეულოდან მიქსერის ზუზუნი გესმის – დედა ტორტს აცხობს.

პურს დიდი ხანია აღარ ვყიდულობთ. არც სააღდგომო ღვეზელს. ისეთი კულინარიული გუნდი გვყავს, შეფმზარეული დედის მეთაურობით, ერთ თავმოყვარე საფუნთუშეს ეყოფა. ხაბაზობაც გვეხერხება და ნაირ-ნაირი ნამცხვრებიც გადასარევად გამოგვდის.

ტორტიც შინაური გვირჩევნია :)

(more…)

Read Full Post »

ახალ “ინსომნიაზე” უნდა მოგიყვეთ.

ოფიციალურ გვერდზე ანონსს უკვე ნახავდით. პირობებიც წერია იქ, ვადებიც, ელფოსტის მისამართიც, ჟიურის შემადგენლობაც. მოკლედ, ყველაფერი.

მაგრამ მეც რომ არ დავწერო, არაფრით გამოვა. ერთი პერსონალური პოსტი “ინსომნიას”, ღმერთი, რჯული, ნამდვილად ეკუთვნის.

ორი წლის წინ, ზუსტად ორი წლის წინ, ნატო დავითაშვილმა მომწერა – კოშკას ახალი იდეა აქვს, ექსტრემალი ლიტერატორების კონკურსს ვმართავთ და ჟიურის წევრობაზე რას იტყვიო.

დიდი მადლობა, ამაზე უარს რა მათქმევინებს-მეთქი, გადავირიე სიხარულით.

ჰოდა, ახლა მესამე წრეზე მივდივართ.

ასე რომ, თუ ვინმეს ეჭვის ნატამალი ღრღნიდა, შეუძლია, მშვიდად იძინოს – ყველაზე ორიგინალური, გიჟური და ფანტასტიკური იდეაც, თუ მოინდომე, გადასარევად ისხამს ხორცს. ჩაკეტილი მაღაზიიდან ონლაინ ტრანსლაციის ორგანიზებაც ხერხდება და ერთიმეორეზე უკეთესი ტექსტებიც იწერება ერთ ღამეში.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: