Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Posts Tagged ‘აღდგომა’

აი, ძალიან მიყვარს, ვერანდიდან ფეხის ბაკუნი რომ მესმის და რა ვქნა. დღე-ღამეში ოცდაოთხი საათი ასე ცოტა რომ არ იყოს, მოლის ბლოგზე თავყრილობას გაცილებით ხშირად მოვაწყობდი. თუმცა, ხანდახან მაინც რომ ვახერხებთ შეკრებას, ეს უკვე კარგი ამბავი მგონია.

წინასააღდგომო აურზაური მეტისმეტად ადრე ხომ არ მოგივიდაო, მკითხავთ ალბათ. ვიცი, რომ იქამდე მთელი კვირაა დარჩენილი, მაგრამ აღდგომა ისეთი საოჯახო დღესასწაულია, სხვის კი არა, საკუთარ ბლოგზე სტუმრობისთვის ვერ მოიცლის კაცი. ჰოდა, მეც ვარჩიე, დღეს გაგმასპინძლებოდით, მითუმეტეს, გარეთ ისეთი სიცივეა, ბუხართან ჯდომასა და ცხელი ჩაის წრუპვაზე უარს არავინ იტყვის, თანაც ტკბილეულის თანხლებით.

სხვათა შორის, ამ ნუგბარს გემო სულ რამდენიმე წლის წინ გავუსინჯე – პანატერეაში მორიგი სტუმრობისას, პიცის დაგემოვნების მერე იქვე, მაღაზიაში შევყავი ცხვირი მეგობართან ერთად – ყავისთვის ნამცხვარი უნდა შემერჩია და მოახლოვებული აღდგომის აღსანიშნავად ვიტრინაში გამოფენილ ნაირ-ნაირ პასქებსაც ვერ ავუარე გვერდი გულგრილად. განსაკუთებით ფერადი ჩირით გაძეძგილმა შიგთავსმა მომხიბლა და ბევრი არ მიფიქრია – შინ წავაცუნცულე.

(more…)

Read Full Post »

michelangelo pietaწიგნებზე წერას რომ არაფერი მირჩევნია, გეცოდინებათ, მაგრამ არის დღეები, როცა ლიტერატურა სხვა თემებს უთმობს ადგილს. არა მოვალეობის, არამედ მხოლოდ და მხოლოდ იმ უცნაური სიმშვიდისა და სინათლის გამო, ამ დღეებს რომ მოაქვს თუნდაც ყველაზე მცირედ მორწმუნე ადამიანებისთვის.

ჰოდა, მოგეხსენებათ, წიგნებზე ნაკლებად არც ფერწერა და სკულპტურა მიყვარს და ამ კვირა დილით, ჩემდა უნებურად, ყველაზე ცნობილი “მაცხოვრის დატირება” გამახსენდა, სრულიად ახალგაზრდა მიქელანჯელომ რომ გამოაქანდაკა კარდინალ ჟან დე ვილიე ფეზანზაკის დაკვეთით და ახლა წმინდა პეტრეს ტაძარს რომ ამშვენებს ვატიკანში.

ეს დიდი ხელოვანის ერთადერთი ქმნილებაა, რომელზეც ავტორმა ხელმოწერა დატოვა. ისიც იმიტომ, რომ ვიღაც უსაქმურების ლაყბობას მოჰკრა ყური, მოქანდაკის ვინაობას ეჭვქვეშ რომ აყენებდნენ… ავტორად ვინმე მილანელ გობოს ასახელებდნენ თურმე; ჰოდა, გაბრაზებულ ბუონაროტის ღვთისმშობლის სარტყელზე საკუთარი სახელი ამოუტვიფრავს.

(more…)

Read Full Post »

ჭყონდიდელი ეპიკოპოსის ევდემონ აფაქიძის სახარება, მარტვილის მონასტერი

მოლის ბლოგზე ტრადიციული ოთხშაბათია და, არა მგონია, ვინმეს გაუკვირდეს, რომ ბრწყინვალე შვიდეულის კვირაში ჯეოპარდის პაკეტი მთლიანად ახალი აღთქმის თემატიკაზეა დაფუძნებული. კითხვები მაინცდამაინც რთული არ გახლავთ და თეოლოგიაში განსაკუთრებულ განსწავლულობას ნამდვილად არ საჭიროებს, ასე რომ, პრეტენზიები და თამაშიდან თავის დაძვრენის მცდელობები არ მიიღება :)

Good luck!

(more…)

Read Full Post »

Leonadro da Vinci. The Last Supperმას შემდეგ, რაც წმინდა ლუკამ ყალამს მოჰკიდა ხელი და წილად ხვდა ბედნიერება, სამყაროს პირველი ფერმწერი გამხდარიყო, უამრავი შედევრი შეიქმნა. ზოგიერთი მათგანი საუკუნეთა მანძილზე განადგურდა, ზოგმა მედგრად გაუძლო დროის ქარტეხილს და ჩვენამდე მოაღწია. მათი დიდი ნაწილი სახელგანთქმულ მუზეუმებშია დავანებული და ხელოვნების მოყვარულთა მზერას ატკბობს. ძნელია, უფრო სწორედ, შეუძლებელია მათი ერთმანეთან შედარება და რომელიმეს გამორჩევა – საბედნიეროდ, ასწლეულებმა მრავლად შემოგვინახა გენიოსების სახელებიც და ფასდაუდებელი ქმნილებებიც.  თუმცა, მაინც არსებობს ნახატები, რომელთა შესახებ ფერწერისადმი ყველაზე გულგრილად განწყობილ ადამიანებსაც კი სმენიათ.

მეთხუთმეტე საუკუნის მიწურულს, რესენსანსის ყვავილობის ხანაში, მეცენატი და ტირანი ლოდოვიკო სფორცა საყვარელი მეუღლის სიკვდილმა მცირე ხნით გამოსტაცა თავაშვებულებისა და უზნეობის მორევს. მილანის ჰერცოგმა რამდენიმე დღის განმარტოვებული გლოვის შემდეგ გადაწყვიტა, ცნობილი ბიბლიური სიუჟეტის დახატვა ებრძანებინა და ეს რთული მისია იმ ეპოქის უკვე აღიარებულ ფერმწერს –  ლეონარდო და ვინჩის დააკისრა. პატივმოყვარე მმართველი, ალბათ, ფრიად განაწყენდებოდა, რომ სცოდნოდა, რომ შორეულ მომავალში მის სახელს ძირითადად ამ ფაქტთან დაკავშირებით გაიხსენებდნენ.

(more…)

Read Full Post »

Christ with the Four Evangelists

შუა საუკუნეების ფერწერულ ტილოებს შორის ბევრია ისეთი, რომლებზეც მაცხოვრის აღდგომაა გამოსახული…

ბიბლიურ სიუჟეტებს ყველა მხატვარი წერდა… წერდნენ თავისებურად, მხოლოდ მათთვის დამახასიათებელი მანერით, ფერთა პალიტრა და შუქ-ჩრდილებიც ნებისმიერ ტილოზე თავისთავადი და განუმეორებელია…

შემოქმედთა შორის ფრიად ხმამაღალი, ყველასთვის ცნობილი სახელებია – მიქელანჯელო, ლეონარდო, რაფაელი, ტინტორეტო, ტიციანი, “ვატიკანის საყვარელი მხატვარი” რაფაელი… მაგრამ ფლორენციულმა სკოლამ მსოფლიოს აჩუქა ფერმწერი, რომელსაც თითქმის არავინ იცნობს…

ფრა ბართოლომეო – ერისკაცობაში ბაჩიო დელა პორტა, კოზიმო როსელის მოსწავლე და ჯიროლამო სავონაროლას თავგადაკლული მიმდევარი, სწორედ იმ სავონაროლასი, რომელიც დომინიკანელი ბერის ანაფორით ავიდა მედიჩების ტახტზე და ოთხი წლის მანძილზე რკინის ხელით მართავდა ფლორენციას.

სავონაროლას მსოფლმხედველობამ, იდეებმა და, რაც მთავარია, ამ ყველაფრის ურყევმა რწმენამ ისეთი გავლენა მოახდინა ახალგაზრდა დელა პორტაზე, რომ მას შემდეგ, როცა რესპუბლიკელმა დიქტატორმა, თეოლოგმა, ფილოსოფოსმა და წინასწარმეტყველმა ჯიროლამომ საზარელი  აღსასრული ჰპოვა, დომინიკანელთა ორდენის წევრი გახდა და სან-მარკოს მონასტერში ბერად აღიკვეცა.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: