Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ანა ჭაბაშვილი’

samkhretuli-spilo-geo-cover

თბილისისთვის უჩვეულოდ თოვლიან შაბათ-კვირას შინიდან ცხვირის გაყოფაც კი დამეზარა. პლედის, ცხელი ჩაის, არაჟნიანი ბლითებისა და კარგი წიგნების ამინდი იდგა, ჰოდა, მეც მეტი რა მინდოდა – სულ რამდენიმე დღის წინ პრეზენტაციიდან წამოღებული ახალი რომანი მედო ტუმბოზე, ავტორისეული წარწერით დამშვენებული. გარკვეული მოლოდინიც მქონდა – არჩილ ქიქოძის “სამხრეთულ სპილოს” ისეთი ხალხი აქებდა, ლიტერატურულ გემოვნებას ვერავინ დაუწუნებს.

თავიდანვე ვიტყვი – იმედი იოტისოდენადაც არ გამცრუებია. რამდენი ხოტბაც უნდა შეასხან თანამედროვე ქართულ პროზას, რამდენი საბა და გალაც უნდა ჩამოარიგონ, მაინც ვიტყვი, რომ კარგი ქართული რომანები დღეს თითზეა ჩამოსათვლელი და “სამხრეთული სპილო” სწორედ ერთ-ერთი მათგანია. ყოველ შემთხვევაში, ასეთი გახლავთ ჩემი მოკრძალებული აზრი.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

წიგნები ყოველთვის ტოვებენ კვალს. კარგებიც, ცუდებიც, მოსაწყენებიც, საინტერესოზე საინტერესოებიც… ზოგის გახსენებაზე ცრემლი მოგდგება თვალზე, ზოგს ცხვირს აუბზუებ – მაგაზე დრო რამ დამაკარგვინაო, ზოგიც მხიარულად ჩაგახითხითებს; ისეთებიც არიან, თაროდან ჩამოღება და ხელახლა თვალის გადავლება ხშირად რომ მოგინდება და ისეთებიც, ყველაზე შორეულ კუნჭულში რომ მიაწყობ – თვალში რომ აღარ მოგხვდეს.

ეს წიგნი, რომელზეც ახლა ვწერ, ცოტა უცნაურია. ხელი უნდა მოგტყდეს, რომ კუთხეში მისაგდებად გაიმეტო – ძალიან კარგია და იმიტომ; მაგრამ მეორედ გადაშლაც გაგიჭირდება, ყოველ შემთხვევაში, იქამდე მაინც, სანამ რაღაც დრო არ გავა და გულში სოლივით გარჭობილ ტკივილს ოდნავ მაინც არ გაგინელებს; სანამ შეკუმშული ფილტვები არ გაიხსნება და ჰაერს ხმაურიანად არ ჩაისუნთქავ. იმიტომ, რომ ეს წიგნი გტკივა, გტკივა თითოეული პერსონჟი, თითოეული სცენა, გტკივა სადღაც ქალაქის გარეუბანში ჩაკარგული “დებილების სკოლა“ თავისი ბინადრებით…

ამ სკოლაში ყველა მიტოვებულ თუ უპატრონო ბავშვს თავისი ისტორია აქვს: შავკანიან მარსელსაც, რომელმაც საშინელი ყვირილი და გაბრაზება იცოდა თურმე, ადრე დაობლებულ ნონასაც, ქერათმიან აქსანასაც, უბნის ბიჭები რომ დაატარებენ აქეთ-იქით, ირაკლისაც, რომელსაც დედა ყოველ კვირა მონახულებას ჰპირდება, მოურჯულებელ ილონასაც, ვასკასაც, სერგოს, რომელსაც თურმე სულ ცოტა ხანი უნდა ეცოცხლა… ჰო, კიდევ “დებილების სკოლის“ საამაყო გმირებს – ირას და კირილეს და, რა თქმა უნდა, ლელას, ვანოს მოკვლაზე რომ ოცნებობს.

(more…)

Read Full Post »

კორმაკ მაკარტი. "მოხუცების ადგილი აქ არ არის" ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

კორმაკ მაკარტი.
“მოხუცების ადგილი აქ არ არის”
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

სულ იმას ვამტკიცებ, რაც არ უნდა კარგი ფილმი იყოს, წიგნთან ვერ მოვა–მეთქი; არ მიყვარს, რეჟისორი რომ წყვეტს ჩემ ნაცვლად, როგორი უნდა იყოს ესა თუ ის პერსონაჟი.

ერთი ეგაა, ზოგჯერ ისეთ კინოს გადაეყრები, გინდა, არ გინდა, იფიქრებ, წიგნი ამაზე უკეთესი ვერ იქნებაო; ჰოდა, მეც ასე ვთქვი, ძმები კოენების შედევრი რომ ვნახე – “მოხუცების ადგილი აქ არ არის“.

თუმცა, მოლი რის მოლი იქნებოდა, ფილმის პირველწყარო სულაკაურის ბიბლიოთეკაში ენახა და ან ხელიდან გაეშვა, ან ბლოგზე ჩაეტარებინა უბრად ეს ამბავი; არამცდაარამც! გამოვიდა თუ არა, შინ მივაცუნცულე, თუმცა ცნობისმოყვარე ცხვირის ჩასაყოფად მხოლოდ ამ უქმეებზე მოვიცალე. უნდა გითხრათ, რომ თუ რამე ვინანე – ამდენ ხანს რატომ არ მქონდა წაკითხული; წაკითხულს ვინ ჩივის, ავტორის შესახებაც არაფერი ვიცოდი; არადა არ ყოფილა ბატონი კორმაკ მაკარტი ხელწამოსაკრავი კაცი – პულიცერის პრემიაო, ჯეიმს ტეიტის ხსოვნის პრემიაო, მაკარტურის სტიპენდიაო, პროზა, დრამატურგია და მთელი ამბებიო.

დანარჩენი შემოქმედებისა რა მოგახსენოთ – ჯერ არაფერი ვიცი, მაგრამ “მოხუცების ადგილი აქ არ არის“ რომ მომეწონა, ეს უნდა ვთქვა.

(more…)

Read Full Post »

ა.ა. მილნი. "ვინი ფუუჰი". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკის შესახებ თუ გსმენიათ რამე და ისიც იცით, რა გაფაციცებით ვადევნებ თვალს საგამომცემლო სიახლეებს,  არ გაგიკვირდებათ, როცა გეტყვით, რომ ერთი სული მქონდა, როდის იხილავდა დღის სინათლეს ალან ალექსანდრ მილნის “ვინი ფუუჰის” დიდი ხნის წინ შეპირებულ თარგმანი.

კვასკვასა ყვითელ სუპერში გამოპრანჭული ცინცხალი “ფუუჰი” ლამის გამოსვლის დღესვე წამოვაცუხცუხე შინ და პირველი, ერთობ ნოსტალგიური იმპრესიებიც მაშინვე გაგიზიარეთ – რა მომათმენინებდა… ჰოდა, ახლა შეგვიძლია ემოციები გვერდზე გადავდოთ და დეტალებს ჩავუღრმავდეთ – მსოფლიოს საბავშვო ლიტერატურის შედევრი უდავოდ იმსახურებს მეორე პოსტს.

ალბათ, იმით უნდა დავიწყო, რომ გადმოქართულებულ “ფუუჰს” საკმაოზე მეტხანს და მოთმინებით ველოდი, თუმცა ასეთი ლოდინი არც მღლის და არც მაღიზიანებს – მირჩევნია, ცოტა მოვითმინო და ხარისხიანი პროდუქტი ვიგდო ხელთ; ეს ჩვენი “ფუუჰი” კი მართლა ჩინებული რამ არის  – დარწმუნებული ვარ, ამაში ყველაზე წუნია მკითხველიც კი ვერ შემომედავება.

ჯერ მარტო ილუსტრაციებია ისეთი, თვალიერებით ვერ გაძღები. ბლოგოსფეროს პირველმა ფუუჰოლოგმა, ლორდმა ვეიდერმა, სურათით იცნო – ერნესტ შეპარდის ნახატებიაო. არა, ქართველ ილუსტრატორებზე ძვირს რა მათქმევინებს, მაგრამ ორიგინალი მაინც მირჩევნია და რა ვქნა…

(more…)

Read Full Post »

20140112_202158ხანდახან, წიგნებით გაძეძგილ ჩემს ოთახს თვალს რომ მოვავლებ, საკუთარ თავს შევუძახებ ხოლმე – გეყოფა, მოლი, დასაძინებელი ადგილი მაინც დაიტოვე, ბოლოს და ბოლოს, “ქინდლი” გაქვს, სადაც ათასამდე წიგნი ეტევა-მეთქი, მაგრამ გავა ცოტა ხანი და ისეთ რამეს წავაწყდები რომელიმე ბუქსთორში, სულ კბილების კაწკაწით და ხელების ფშვნეტით მივარბენინებ შინისკენ.

ახლა თქვენ წარმოიდგინეთ, როგორ დამიბნელდებოდა თვალთ, “დიოგენემ“ “ვინი ფუუჰის“ ახალი, ორიგინალიდან თარგმნილი გამოცემა რომ დააანონსა. ალბათ, ზედმეტია იმაზე ლაპარაკი, რომ მოწინავე მყიდველთა რიგებში ვიყავი გამოჭიმული და ნადავლით დამძიმებული ჩანთით ისეთი ყელმოღერებული დავბრუნდი შინ, გახსენებაზე თავად მეცინება.

ძლივს მივიტანე სული შაბათამდე – დილის ყავა მომართვეს თუ არა, გულისფანცქალით გადავშალე კვასკვასა ყვითელ სუპერში გამოპრანჭული წიგნი  და…

ყველანი იქ დამხვდნენ – ბავშვობისდროინდელ ყველა ბედნიერ მოგონებას, რაც კი ნახერხის დათუნიას უკავშირდებოდა, პრიალა ფურცლებზე მოეყარა თავი და საყვარელი პერსონაჟები, ოდნავ შეცვლილი, ქართულ ენას მორგებული სახელებით, გახარებულები მიქნევდნენ ხელს – მოლიმ ჩვენთვის მოიცალა და დაგვიბრუნდაო.

(more…)

Read Full Post »

გ. კ. ჩესტერტონი. "მოთხრობები მამა ბრაუნზე". დიოგენეს ბიბლიოთეკა. გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2013

ლიტერატურული კერძო მაძებრების ჩამოთვლა არასოდეს გიცდიათ?

პირველად, ალბათ, შერლოკ ჰოლმსი მოგაგონდებათ – Икона жанра; მერე – ერკიულ პუარო და მის მარპლი; ნირო ვულფი განუყრელ არჩი გუდვინთან ერთად;  ჯონ დიქსონ კარის სქელ-სქელი გიდეონ ფელი; თანამედროვე რუსულ დეტექტივს თუ ადევნებთ თვალს, ერასტ ფანდორინს გაიხსენებთ, საბავშვო წიგნების სიყვარული ჩემსავით თუ არ გაგნელებიათ – კალე ბლუმკვისტს…

თითქმის დარწმუნებული ვარ, მამა ბრაუნი ამ სიის ბოლოში მოხვდება. ისიც – თუ მოხვდა საერთოდ.

არც მიკვირს – ყოვლად არაორდინალური კათოლიკე პატერის ამბები, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ქართულად აქამდე, მგონი, არც უთარგმნიათ. მე არ მახსენდება და სადმე, რომელიმე ბიბლიოთეკის მტვრიან საცავში, იქნებ ელოდოს კიდეც მკითხველს…

სამაგიეროდ, ცინცხალი კრებული მიდევს მაგიდაზე და, თავადაც მიხვდებოდით, დღეს სწორედ ამაზე ვაპირებ თქვენთან საუბარს.

(more…)

Read Full Post »

რომენ გარი. "თეთრი ძაღლი". დიოგენეს ბიბლიოთეკა. გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2013

ასეთ წიგნებს საწამლავებს ვეძახი.

საწამლავია, აბა, რა არის, როცა ყოველი კაპილარით გრძნობ, როგორ მიჰყვება შენს სისხლს და როგორ იჟღინთები ნელ-ნელა მასში დაბუდებული ტრაგიზმით; როგორ ღრუბელივით იწოვ მრისხანებას და სასოწარკვეთილებას და ფურცელ-ფურცელ კვდები.

აჭარბებო, ვიცი, ბევრი იფიქრებს.

არ ვაჭარბებ, იოტის ოდენადაც კი.

რომენ გარი, იგივე ემილ აჟარი, იგივე ფოსკო სინიბალდი, იგივე შათან ბოგა (ერთი კლასიკად ქცეული რუსული ფილმისა არ იყოს) – რუსეთის იმპერიაში დაბადებული, ებრაული წარმოშობის ფრანგი მწერალი, რომელმაც შეუძლებელი შეძლო და გონკურების პრემია ორჯერ მიიღო – თეთრი ძაღლის შესახებ გვიამბობს.

არადა, თეთრი სულაც არ ყოფილა – “ნაცრისფერი ძაღლი იყო, ცხვირის მარჯვენა მხარეს დასკუპებული მეჭეჭით, რომელიც თირკმელა სოკოს წააგავდა. დრუნჩი კი მთლიანად ჟღალი ბალნით ჰქონდა დაფარული“.

გერმანული ნაგაზი იყო. შავკანიანებზე დაგეშილი.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: