Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘Утиные истории’

garfield

ლეგენდარული და თითით საჩვენებელი ზარმაცი რომ ვარ, ათასჯერ მითქვამს და, მგონი, უკვე ყველამ იცის.

პროფესიაც ჩემი გემოვნებით მაქვს შერჩეული და სპეციალობაც. არც სამსახურს ვემდური, მაგრამ რა ვქნა, უიქენდს მაინც ღვთის წყალობასავით ველოდები. თავადაც მოგეხსენებათ, პარასკევი საღამო ფანტასტიურია, შაბათი – ძალიან კარგი, კვირა დღეს არა უშავს და საღამოს ათი საათიდან ისევ მიფუჭდება განწყობა… და ასე, მომდევნო პარასკევამდე. ერთი დაფა მჭირდება აუცილებლად, აი, ისეთი, ამერიკულ სასწავლებლებში რომ აქვთ გამოკრული საბრალო, თვალებამოღამებული სტუდენტების გასამხნევებლად – “გამაგრდი, მალე პარასკევი მოვა!”

უკვე შეამჩნევდით, მთლად გადასარევ გუნებაზე ვერ ვარ და დიდხანს და საგულდაგულოდ უნდა გეწუწუნოთ. თქვენც, მეტი რა გზა გაქვთ, მოთმინებით უნდა აღიჭურვოთ და ამიტანოთ – მეგობრობა, სილამაზისა არ იყოს, მსხვერპლს მოითხოვს.

აგვისტოს ბოლომდე მშვიდი ძილი რომ არ მეღირსებოდა, აქამდეც ვიცოდი (ყოველ წელს ასეა) და შეგუებულიც ვიყავი, მაგრამ დილით სამსახურის ჭიშკართან რომ დაამუხრუჭა ყვითელმა სამარშრუტომ, გოგი გვახარიას უგემრიელესი “ცრემლიანი სათვალე” რომ დავხურე და მივხვდი, გვიან საღამომდე ვეღარ გადავშლიდი, მთლად მოვიშხამე.

ჰოდა, მთელი დღე იმაზე ვფიქრობდი, რა მოხდება, უსაქმური რომ ვიყო და დილაობით თავქუდმოგლეჯილი არ გავრბოდე საშოვარზე-მეთქი.

მშვენიერი რამ გამოვიდა, მინდა გითხრათ. არც არაფერი დაეწუნებოდა. ისეთი გრაფიკი ჩამოვაწიკწიკე ოცნებაში, თითებს ჩაიკვნეტს კაცი.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Ну, Погоди!

მულტფილმები ძალიან რომ მიყვარს, მგონი, უკვე ყველამ იცის.

ძველთაძველი გატაცებაა – კითხვა ხეირიანად არც მქონდა ნასწავლი, მაგრამ გაზეთის ბოლო გვერდზე დაბეჭდილ ტელეპროგრამაში მაინც დიდი მონდომებით ვიქექებოდი და დაანონსებულ ანიმაციებს საგულდაგულოდ ვინიშნავდი. ქვეყანა უნდა დაქცეულიყო, “მულტპანორამა” რომ გამომეტოვებინა.

მახსოვს, დედას ბაღიდან საგანგებოდ მოვყავდი ადრე – საღამოს მულტფილმების კრებულისთვის რომ მოგვესწრო. კვირაობით კინო “პიონერში” სიარული ხომ ფაივ ო’ქლოქზე ნაკლებ ტრადიციული არ გახლდათ – თორმეტსაათიანი სეანსი ჰქონდათ, საგანგებოდ პატარებისთვის. ხუთ-ექვს ნახატ ფილმს გვაჩვენებდნენ და საშინლად მეცოტავებოდა…

ნორჩი, კარგა ხანია, აღარ მეთქმის, მაგრამ ეს ჩვევა წლებთან ერთად არსად გამქრალა. მართალია, ახლა იმდენი დრო არ მაქვს, საყვარელ გასართობს საათობით ვუჯდე, მაგრამ შინ თუ ვარ, ტელევიზორი, ყველაზე ხშირად, მაინც რომელიმე საბავშვო არხზეა გადართული და თუ შემთხვევით ფანჯარასთან ჩაივლით, უთუოდ იფიქრებთ, აქ, ალბათ, ერთი უსაქმური და უსინდისოდ განებივრებული პატარა ბავშვი ცხოვრობსო.

ჰოდა, მგონი, ჩემი რჩეული მულტფილმები მოლი ბლუმის ბლოგზე ერთ პოსტს მაინც იმსახურებენ – იმდენი ბედნიერება და ხალისი მოუტანიათ.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: