Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

დაბადების დღეები, ზოგადად, ძალიან მიყვარს. ჩემიც, სხვისიც. რა სჯობს ათასნაირი სასუსნავით დახუნძლულ სუფრას, ფერად–ფერად ქაღალდებში შეფუთულ საჩუქრებს, ტორტზე ანთებულ სანთლებსა და საზეიმო აურზაურს?! არც არაფერი.

საკმაოდ კარგად აღზრდილი ადამიანი გახლავართ და დაუპატიჟებლად ვინმეს დღესასწაულზე კი არა, ჭიქა ყავაზე არ ვესტუმრები. თუმცა, აქედან ძალიან შორს, ჩრდილოეთში, 110 წლის წინ ისეთი ქალი დაიბადა, რომ შემძლებოდა, მოსაწვევს ნამდვილად არ დაველოდებოდი, დავადებდი თავს და რომელიმე 14 ნოემბერს გაუფრთხილებლად მივადგებოდი კარზე. არ გეგონოთ, ხელცარიელი ვაპირებდე მისვლას – უზარმაზარ ტორტს შევუკვეთდი და ზედ აუცილებლად წამოვასკუპებდი იმ პერსონაჟებს, მარტო ბავშვობა კი არა, მთელი ცხოვრება რომ გამითბეს და გამიხალისეს.

Continue Reading »

Advertisements

ხუთშაბათს და პარასკევს წიგნის დღეებს შორიდან ვუყურებდი და სურათებს ვათვალიერებდი, “ექსპოს” ამბებს მეგობრები მიყვებოდნენ. კვირას გამოვიძინე, ტელევიზორს ვუყურე, ჩეხური ბაქლავა გეახელით და ბლოგიც დავწერე. წერეთელზე შაბათს ვიყავი.

თბილისის წიგნის დღეები, მოგეხსენებათ, წიგნის გამომცემელთა და გამავრცელებელთა ასოციაციის ეგიდით არ ტარდება, კერძო ღონისძიებაა და შესვლაც ფასიანია. ეს, ჩვენთვის ჯერჯერობით უცნაური წესი, აღშფოთებული კომენტარების და უკბილო ხუმრობების თემაა, ფულის დახარჯვა ისედაც გვიწევს, ბილეთების გაყიდვა ვინ მოიფიქრაო.

ჰოდა, წელს, სექტემბერში, წიგნის დღეების ფეისბუქის გვერდზე ძალიან მარტივი სარეგისტრაციო ფორმა გამოაქვეყნეს. რამდენიმე წკაპით დარეგისტრირდით, ელფოსტით კოდს გამოგიგზავნით  და ჩვენს ივენთს უფასოდ დაესწრებითო. ცხადია, წამიც არ დამიხანებია. იმდენად ორი ლარის ხათრით არა (თუმცა, კაცმა რომ თქვას, ოთხი დღის ბილეთი ერთი წიგნის ფასია), უბრალოდ, მაინტერესებდა, სიახლე როგორ იმუშავებდა.

Continue Reading »

წლევანდელი წიგნის დღეები, ტრადიციულად, ოთხდღიანია, ხვალ დაიწყება და კვირას დასრულდება, მაგრამ ხუთშაბათს და პარასკევს ვმუშაობ, სამსახურიდან ცხვირის გამოყოფის თეორიული შანსიც კი არ მაქვს, კვირადღე სულის მოსათქმელად და გამოსაძინებლად მჭირდება.  რაღა დარჩა. შაბათის იმედად ვარ და ეს ჩემი გეგმაც ერთ დღეზეა აწყობილი.

შემოდგომის მთავარ ბიბლიოღონისძიებას 39 მონაწილე ჰყავს – გამომცემლობები, წიგნების მაღაზიები, სოციალური საწარმოები, სათამაშოების მაღაზიები, ჟურნალები, არტ-მაღაზიები. რეკორდული რიცხვია-მეთქი, ვერ ვიტყვი, მაგრამ არჩევანი გვექნება. კატალოგებს, ცოტა არ იყოს, შეაგვიანდა, ბოლო დღეებში დაიდო, მაგრამ რაც მინდოდა, ისედაც ვიცოდი და სახელდახელო ნავიგატორის შედგენაც არ გამჭირვებია.

ჰოდა, ჩემო კარგებო, გრძელ და მოსაწყენ შესავალს გვერდი ვუქციოთ და პირდაპირ საქმეზე გადავიდეთ. მე ჩემს არჩევანს გაგიზარებთ, თქვენ თქვენი მომიყევით და სოფელიც აშენდება.

“მადიკენით” დავიწყოთ.

Continue Reading »

დღეს ჩვენი ბავშვობის სათავგადასავლო ბიბლიოთეკას ვიხსენებთ. ჭეშმარიტ კლასიკას. ამ წიგნებზე ვართ გაზრდილი და არ უნდა გაგვიჭირდეს.

წესები მარტივზე მარტივია: ვკითხულობთ, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პასუხები დატოვეთ აქვე, კომენტარებში ან ფეისბუქზე.

ეს არის და ეს.

Good luck!

Continue Reading »

ოქროს პრაღა

მოლის ბიბლიოფილობის ამბავი აქაურობის სტუმრებს უკვე კარგად მოგეხსენებათ, მაგრამ მგონი, ის არ მითქვამს, სულით ხორცამდე მოგზაური რომ ვარ, ერთი ეგ არის, შეუმდგარი. ვერ იქნა და ვერ მოვიცალე საიმისოდ, რომ ზურგჩანთა მოვიკიდო და სადმე, ევროპაში სახეტიალოდ გავწიო; მაგრამ არაუშავს, ერთ მშვენიერ დღესაც ავდგები, ჩავალაგებ ჩემოდანში წიგნებს, ცოტა ტანსაცმელსაც დავამატებ და ამაყად მივადგები აეროპორტის ტერმინალს პრაღის ბილეთით ხელში. რატომ მაინცდამაინც პრაღის? უბრალოდ, ასე მინდა და იმიტომ! იმედია, საწინააღმდეგო არაფერი გექნებათ, ერთად რომ დავათვალიეროთ ქალაქი, ოდესღაც ბრძენი დედოფლის – ლიბუშეს ბრძანებით ვლტავის ნაპირზე რომ დაარსდა და ხუთ ბორცვზე გაშენდა.

მოკლედ, ჩავჯდები თვითმფრინავში, თან აუცილებლად მარჯვე და მოხერხებული შვეიკის ამბავი მექნება გადაშლილი, განწყობის შესაქმნელად და კოხტად დავეშვები ჰაველის აეროპორტში. ქალაქამდე როგორმე მივაღწევ, რომელიმე ცოტავარსკვლავიან სასტუმროში ბარგს დავტოვებ და, პირველ რიგში, არც კარლის ხიდის სანახავად წავალ, არც წმინდა ვიტის ტაძრის, არც პრაღის ციხესიმაგრის და არც კამპის მუზეუმის – პირდაპირ კლემენტინუმს მივაშურებ ჩეხეთის საოცარი ეროვნული ბიბლიოთეკის სანახავად. იმედია, შემიშვებენ, არ შემიშვებენ და ისეთ ფეხების ბაკუნს ავტეხ, იქნება ესკორტით შემაცილონ მთავარ დარბაზში და საცავშიც კი შემახედონ ცალი თვალით აი, ინდური და ირანული ტრაქტატები რომ უწყვიათ, იქ.

ეჭვი არ შეგეპაროთ, იქიდან გვარიანად დაღლილი და მოშიებული გამოვალ, ჰოდა, ვაცლავის მოედნისკენ დავადებ თავს – იქ რესტორანი ვიტოპნა მეგულება, სათამაშო რკინიგზით, აი, პატარა ორთქლმავლები რომ დადიან და ლუდის კათხებს დაატარებენ. ალკოჰოლის დიდი მოყვარული არ გახლავართ, მაგრამ ცოტას მაინც მოვწრუპავ და ლუდის გულიაშსაც აუცილებლად გავსინჯავ. მაგათ იქ საბავშვო მოედანიც აქვთ და არ გეგონოთ, ვინმეზე ნაკლებად გავერთობი.

Continue Reading »

ჩემმა მეგობარმა მაიკომ ჩემი უმოწყალოდ გაშაყირების მორიგ მიზეზს მიაგნო.

ჯერ იყო და რეპრინტებზე ქირქილებდა, ერთნაირი წიგნები რად გინდაო. ახალ “ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლებს”  გულგრილად როგორ ჩავუარო, ერთნაირი როგორაა, სხვა ყდა აქვს და აკაა, ეს ოხერი. მომაქვს ციმციმ შინ და მერე დამცინიან.

ახლა ჩემს ძველ კოლექციას მიადგა. ბოლოს რომ მყავდა სტუმრად, სანამ ნიგვზიან ბადრიჯანს, ცხელ-ცხელ მეგრულ ხაჭაპურს, ელარჯს და შოკოლადის ტორტს მივხედავდით, ახალი “ძველი თაროები” ვაჩვენე ამაყად და კომპლიმენტების მოლოდინში გავინაბე. შენც არ მომიკვდე. აათვალიერა და შენო, როგორც ვატყობ, მალე წიგნებიანად გაგსვამენ გარეთ, ჩემთან მოგიწევს გამოზამთრება და რა ვქნა, ერთი ოთახი ახლავე ხომ არ დაგიცალოო.

მაიკო მეხუმრება, ცხადია. ძველი წიგნების ეშხი ჩემზე უკეთაც კი იცის და, დროდადრო, ისეთ მარგალიტებს პოულობს და მჩუქნის, თავად ვერაფრით ვერ მივაგნებდი, მაგრამ ბლოგს მაინც დავწერ. რა იცი, რა ხდება.

Continue Reading »

მე – ნაცარქექია

დარწმუნებული ვარ, მიცნობთ. მე ვინ არ მიცნობს. ბავშვი რომ გააჩერო ქუჩაში, გააჩერო კი არა, ნაშუაღამევს რომ გამოაღვიძო და ჰკითხო, ქართული ზღაპარი მითხარიო, ჯერ ნაცარქექია გაახსენდება, მერე კომბლე. კომბლეც იბოღმება და ცხვარს რომ კლავს, ჩაქაფულზე არ მპატიჟებს. ბატონო? სულ ორი ცხვარი ჰყოლია და რას კლავსო? ვინ გითხრათ, რაის ორი ცხვარი, ფარები დაუდის იალაღებზე. ის მსუქანი სათვალიანი კაცი ტელევიზორში რასაც ჰყვება, ყველაფერს კი ნუ დაიჯერებთ.

ქართული ზღაპარი იქით იყოს, ვიღაცები გაიძახიან, ნაცარქექია დროშაზე და გერბზე უნდა გვეხატოს, ნაღდი ქართველია, ზარმაცია, მაგრამ ნიჭიერიო. რაღაც უცნაურ სიტყვასაც ახსენებენ. ჰო, გეოპოლიტიკას. ჩვენს ჩლუნგ და მიწაყლაპია მეზობელს, ნაცარქექიასავით, კრეატივით უნდა ვაჯობოთო.

არადა, ღმერთი, ხატი, რჯული, არც ცნობადობა მხიბლავს და გერბზე დახატვაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. ასეთი ამბიციურიც არ ვარ (ხომ ვამბობ, ტიპურ ქართველად არ გამოვდგები-მეთქი). ბუხართან ჯდომა მიყვარს და ნაცრის ქექვა, მეტი არაფერი და ესეც არ დამაცალეს. თან ვინ? ღვიძლმა ძმებმა :(

გრძელი ამბავია, თუ მაცლით, წვრილად გიამბობთ. ზღაპარი წაკითხული გექნებათ. მანდ, ერთი შეხედვით, ყველაფერი სწორად წერია, მაგრამ თანამედროვე მედია როგორ მუშაობს, ხომ იცით – ფაქტებს დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარი ინტერპრეტაციაა.

Continue Reading »

%d bloggers like this: