Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

 

ზუსტად ერთი კვირის წინ, საფესტივალო გეგმას რომ ვწერდი, კმაყოფილებისგან ლამის ხელებს ვიფშვნეტდი – ისე კოხტად აეწყო განრიგი, კინკილა Day off-ის აღებაა სამსახურში საჭირო და ოთხივე დღეს გადასარევად გამოიყენებ-მეთქი.

კაცი ბჭობდა, ღმერთი იცინოდაო, ხომ გაგიგიათ. სამსახურიდან გათავისუფლებას ვინ ჩივის, პარასკევს, ოცდაექვსში, მთელი ქვეყანა რომ ისვენებდა, ისეთ გაწამაწიაში ჩავვარდი, წერეთლისკენ არც გამიხედავს.

თქვენ გგონიათ, დიდხანს ვიდარდე და ვივიშვიშე? რას ამბობთ. ბლოგერობის შვიდმა წელმა, სხვა თუ ვერაფერი, თავშემონახულობა მაინც მასწავლა – წუთისოფლის მზაკვრობას მოუმზადებელი არ დავხვედრივარ. ამქვეყნად კეთილ ადამიანებს რა დალევს. მოვძებნე, შევუთანხმდი, ჯიბეში ფული ჩავუკუჭე, საკუთარი ხელით გადაწერილი, ცხარე ცრემლით დანამული სია გავატანე და საღამოს ახალი პოტერიც მაგიდაზე მედო, “ნაგერალაც”, მაია ენჯელოუც, პრინცებიც და რეპრინტებიც.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ხუთშაბათს და პარასკევს საფესტივალო რიარიას თვალს შორიდან ვადევნებდი (რა მენაღვლებოდა, დაუზარელი ოჯახის წევრების წყალობით წიგნები შინ მხვდებოდა, კოხტად აკოკოლავებული), შაბათს გულიანად გამოვიძინე, საუიქენდოდ გადანახულ ფილმს ვუყურე, ტრადიციული, სადღესასწაულო, ხუთჯვრიანი ტორტის ბოლო ნაჭერი მივსუსნე და სამის ნახევარზე წერეთელზე, “ექსპო ჯორჯიას” ჭიშკართან ვიდექი, შემართებით სავსე და ცინცხალი სიით ხელში.

Continue Reading »

Advertisements

 

Jane Webster. .Daddy long-legs

ვაგრძელებთ ჩვენი ტრადიციული თამაშის ექსპერიმენტული ვერსიების გამოცდას: ათი წიგნი, ამჯერად, ბოლო წინადადებით უნდა გამოიცნოთ.

წესები, გაგიკვირდებათ და ისევ მარტივზე მარტივია: ვკითხულობთ, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პასუხები სად ჩამოწეროთ, ჩემზე უკეთ იცით.

ეს არის და ეს.

არც ისე ადვილიაო, სხვათა შორის.

Good luck!

Continue Reading »

წლევანდელი საფესტივალო დღეები ისე კოხტად მიეწყო ერთმანეთს, ისე მოერგო უიქენდს და უქმეს, კინკილა Day off და ოთხივეს გამოიყენებთ – იმდენი სიახლე, პრეზენტაცია და საინტერესო სტუმარია, ღმერთმანი, ღირს უფროსობასთან დიპლომატიური მოლაპარაკების გამართვა.

საფესტივალო ლოკაცია, ტრადიციულად, წელსაც გამოფენაა – “ექსპო ჯორჯიას” მე-11 პავილიონი. ჩემი ფავორიტი ლოკაცია, სხვათა შორის. წიგნის ფესტივალს სივრცე და სინათლე უხდება. ალბათ, ისევ დაგვცხება. ესეც ერთგვარი ტრადიციაა :) იმედია, მთლად არ გაგვწირავენ და შუა წერეთელზე ფინურ საუნას არ მოგვიწყობენ. ისიც მაიმედებს, რომ წლევანდელი მაისი სადღაც შუა გზაშია დაკარგული და მაისის ფუნქციებს ჭირვეული მარტი ითავსებს.

სიცხე, ზაფრა, სტენდებს შორის ბოდიალი და საგანგებოდ მომარჯვებული სიიდან ნაყიდი წიგნების ამოშლა ხუთშაბათიდან დაიწყება, მანამდე კატალოგებს ველოდებით. ვიღაცებმა უკვე დადეს, ვიღაცები უკანასკნელ დეტალებს აზუსტებენ. ბუტერბროდის კანონია, სამი თვით ადრე რომ დაიწყო მზადება, რაღაცების კეთება მაინც ბოლო წუთს მოგიწევს, ფაცხაფუცხით, გულის ფრიალითა და ხელების კანკალით.

Molly Bloom’s Day-ის ყოველწლიურ საფესტივალო პრევიუს ერთ დიდ კატალოგად ვერ ვაქცევ. არც გამომივა, ადგილიც არ მეყოფა, არც თქვენთვის იქნება საინტერესო. მოდი, დღეს ჩემს არჩევანს გაგიზიარებთ. პირველ რიგში რომ მოვიკითხავ, იმ წიგნებს.

Continue Reading »

დანაე

ამ ბოლო დროს ვერნისაჟის კარს იშვიათად ვაღებ ხოლმე. განა იმიტომ, რომ საყვარელი ფერმწერები და მათი შედევრები შემომელია – იმდენი ლიტერატურული სიახლეა, ხელოვნებისთვის ვეღარ ვიცლი ხოლმე, მაგრამ იმდენი ხანია, მინდა, ერთ ტილოზე გიამბოთ, გადადება აღარ ღირდა.

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ლეიდენელი მეწისქვილის ჯიბეგაფხეკილ ვაჟს ბურგომისტრის მშვენიერი ქალიშვილი შეუყვარდა. და რაც მთავარია, სიყვარული უპასუხოდ არ დარჩენილა. სხვაგვარად რომ ყოფილიყო, ვინ იცის, იქცეოდა კი ის ფქვილში ამოგანგლული ბიჭი რემბრანდტ ჰარმენს ვან რეინიდან უბრალოდ რემბრანდტად?! მაგრამ სასკია ვან ეილენბურგი მისი ცოლი გახდა და მხატვარი დედამიწის ზურგზე ყველაზე ბედნიერ კაცად აქცია. თუმცა წუთისოფელმა მალე გაურია თაფლში ნაღველი – რამდენიმე შეწყვეტილი ფეხმძიმობის შემდეგ ქალი ერთადერთი ვაჟის – ტიტუსის დაბადებას შეეწირა.

ტრაგედიის შემდეგ ვან რეინების სახლი აკლდამასავით მიჩუმდა.  თითქოს ბედნიერება, სიცილი, ვნება სამუდამოდ გაქრა იქიდან, მაგრამ მარადიული რომ არაფერია, კარგად მოგეხსენებათ – აჩრდილს დამსგავსებული მხატვარი ამქვეყნიური სიამეებისკენ ათქვირებულმა ქვრივმა – ჰერტე დირკსმა შემოაბრუნა.

Continue Reading »

თქვენც შეამჩნევდით – ფეისბუქი ყოველდღე ახალ-ახალ და ერთიმეორეზე გულუბრყვილო ტესტებს გვაჩეჩებს, ფრიად დამაინტრიგებელი სათაურებით: “ვინ იყავით წინა ცხოვრებაში?”, “რომელი პროფესია შეგეფერებათ?”, “რას დააწერენ თქვენი საფლავის ქვაზე?” და ა.შ. რეინკარნაციის არ მჯერა, არჩეული პროფესიით ფრიად კმაყოფილი ვარ და სიკვდილსაც კიდევ კარგა ხანს არ ვაპირებ, მითუმეტეს, დიდი იმედი არ მაქვს, რომ ჩემი ეპიტაფიისთვის არსენ იყალთოელი აღდგება მკვდრეთით, ამიტომ ისევ ჩემს ცხვრებზე ვილაპარაკოთ, ანუ ლიტერატურაზე, ამაზე უფრო საინტერესო ქვეყნად არაფერი მეგულება, თუ იურისპრუდენციას არ ჩავთვლით.

კი მაგრამ, თუ ისევ ჩვეულ თემაზე აპირებდი ქაქანს, ფეისბუქის ტესტები რაღა შუაში იყოო, მეტყვით. შუაში არ ვიცი და ინსპირაციის წყაროდ კი გამომადგა – ნეტავ, რომელ წიგნში ვინატრებდი ცხოვრებას-მეთქი, გავიფიქრე, როცა მეგობრის მიერ გაზიარებულ მორიგ ტესტს გადავაწყდი.

გავიფიქრე კარგია. ნეტავ არ გამეფიქრებინა – აგერ, მთელი კვირაა, გულუხვ სუფრაზე მოხვედრილი დამშეული სტუმარივით ვიტანჯები – ყველაფრის ერთდროულად გასინჯვა რომ უნდა და ვერ გადაუწყვეტია, საიდან დაიწყოს.

Continue Reading »

უცნაური სათაურია, გეთანხმებით. წიგნებს და ცრურწმენას ერთად იშვიათად ახსენებენ. სად კითხვა და კითხვით მიღებული სიამოვნება და სად წესები, დათქმები, შეზღუდვები და ცრურწმენებიო, დარწმუნებული ვარ, გაიკვირვებთ.

მეც ასე მეგონა.

ოღონდ ბლოგერობისას იმდენ “საინტერესო” და სახალისო მოსაზრებას გადავაწყდი, ნახევარს ვერ დავთვლი. ჯერ მიკვირდა, სადღაც ვბრაზობდი კიდეც, საპირისპირო არგუმენტებს ვეძებდი, კამათში თავით ვეშვებოდი, რაღაცების მტკიცებას ვცდილობდი. ახლა, უბრალოდ, მეღიმება. პირველ რიგში, საკუთარ თავზე.

ჰოდა, დღეს ამ ბიბლიოცრურწმენების ჩემეული კოლექციიდან რამდენიმეს გაგიზიარებთ.

ამას წინათ, ერთ-ერთ ვებგვერდზე სია დაიდო – ათი (თუ რამდენიც იყო) წიგნი, რომელიც მეტროში უნდა წაიკითხო. ასეთი სიები საინტერესო და სახალისოა, კრეატივის მარცვალი მაინც თუ ახლავს (მაგალითად, მეტროში გლუხოვსკის “მეტროს” წაკითხვას რომ გთავაზობენ, აეროპორტში – არტურ ჰეილის “აეროპორტს”, ტრანსატლანტიკურ კრუიზში – აკუნინის “ლევიათანს” და ასე შემდეგ), ამათ არაფერი აერთიანებდა პატრონის ანუ გამომცემლობის ლოგოს  გარდა. თავს დავდებ, ვინც ნახა, გაიფიქრა, გაყიდვების მენეჯერის შედგენილი იქნებაო.

Continue Reading »

მეშვიდე წელია, ბლოგი მაქვს და დედლაინების მიმართ ჩემი პრინციპული დამოკიდებულება აქაურობის სტუმრებს კარგად მოეხსენებათ. არ მახსოვს, დათქმული დროისთვის ერთხელ მაინც გადამეცილებინოს. თავსაფრიანი დედაკაცისა არ იყოს,  მოლისაც “ვერ აჩერებს კედელი, მარკა, სიშორე, გადაიფრენს, იშოვის, გადივლის, მისცურავს, მიიფრენს“ და პოსტს ჩვეულ დღესა და საათზე მაინც გამოაქვეყნებს.

ჰოდა, ამ თქვენს უღალატო მასპინძელს დილას ფრიად უცნაური ამბავი დაემართა – ჯერ ხომ მშვიდად ინებივრა და დატკბა მთავრობის ბოძებული დასვენებით, მერე, მესამე ფინჯანი ყავის შემდეგ შემოქმედებითად დარაზმული მიადგა გაძეძგილ თაროებს, ხან ერთს მიაბჯინა ცხვირი, ხან – მეორეს, ხან – მეჩვიდმეტეს და ჰოი, საშინელებავ! პოსტისთვის შესაფერი წიგნი ვერ შეარჩია.

Continue Reading »

%d bloggers like this: