Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

წიგნის მიძღვნით გამოცნობა სულაც არ არის იოლი საქმე. ოღონდ მიძღვნებსაც გააჩნია. ზოგი ისეთია, ერთხელ თვალი თუ მოჰკარი, არ დაგავიწყდება, ზოგი ლოგიკურად მისახვედრია და ზოგიც მართლა წუხელ უნდა გქონდეს წაკითხული.

მოკლედ რომ მოვჭრა, დღეს ყველაზე რთულ და უცნაურ ქუიზს ვაქვეყნებ. რა გამოვა, ერთად ვნახოთ.

წესები, ტრადიციულად, მარტივზე მარტივია: ვკითხულობთ, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პასუხებს ვტოვებთ ბლოგზე, კომენტარებში ან ფეისბუქზე.

ეს არის და ეს.

Good luck!

Continue Reading »

Advertisements

დარწმუნებული ვარ, შინ ყველას მოგეძევებათ ისეთი წიგნები, სასწრაფოდ წაკითხვას რომ უპირებდით და მიზეზთა და მიზეზთა გამო ძალიან დაგიგვიანდათ. თან გულის სიღრმეში იცით, რომ გემრიელი ლუკმა გაქვთ თაროზე შემოდებული და დროდადრო ხელებს იფშვნეტთ გაჭიანურებული სიამოვნების მოლოდინში.

მეც ასე დამემართა – შარშან წიგნის ფესტივალზე ნაყიდი წიგნი აგერ ახლა, სამდღიან უიქენდზე, როგორც იქნა, გადმოვიღე და ყველა ფურცლის თუ არა, ყველა თავის წაკითხვაზე მაინც ქოქოლას ვაყრიდი თავს – სად იყავი აქამდე-მეთქი.

ფენტეზის ჟანრისადმი ჩემი დამოკიდებულება და სამამულო ფენტეზის სიმცირეზე წუხილი “არ ახალია, ძველია.“ სულ ვამბობდი, რაც არ უნდა კარგი იყოს, ერთი მერცხლის ჭიკჭიკი გაზაფხულს ვერ მოიყვანს-მეთქი და ისეთი წიგნი დავამთავრე ორიოდე საათის წინ, ყველა სიტყვა სათითაოდ მიმაქვს უკან. ნატო დავითაშვილის “მთვარის შვილობილებზე“ მოგახსენებთ.

Continue Reading »

სწორედ იმ დროს, როცა ჩემი მომავალი მოგზაურობის მარშრუტზე ვფიქრობდი, ინტერნეტში საინტერესო ინფორმაციას გადავაწყდი – ისლანდიის პრეზიდენტი გრიმსონი უცხოელ ბლოგერებს შინ, ბლინებზე ეპატიჟებაო. უნდა იმ პატიოსან კაცს, რომ მისი ქვეყნის ისტორია, რაც შეიძლება, მეტმა ხალხმა გაიგოს და რას ერჩი. მე კიდევ ბლინებზე ვგიჟდები, მოკლედ, ჩვენი სურვილები სრულ ჰარმონიაშია ერთმანეთთან. არა, ჩემი მადის პატრონს მარტო ბლინებით რას გაისტუმრებს მასპინძელი, მაგრამ გეიზერში კვერცხების მოხარშვაზე მთლად ამოდენა პიროვნებას როგორ შევაწუხებ, სადმე რეიკიავიკის კაფეში დავაგემოვნებ.

ცოტა კი მეშორება ეს ისლანდია, სამაგიეროდ, ვიზა აღარ მჭირდება და დანარჩენს იოლად მოვაგვარებ. თქვენ უნდა ნახოთ, რა გაჯგიმული მოვკალათდები თვითმფრინავში და რეიკიავიკში ბიორკის New World-ის თანხლებით რა კმაყოფილი დავეშვები.

ახლა არ დამიწყოთ, კულტურული ძეგლების ჩამონათვალი გვაჩვენეო – ბლინები უპირველეს ყოვლისა! ერგონომიკული ზურგჩანთით რომ მივადგები პრეზიდენტის რეზიდენციას, მეტი არ მინდა, არ შემიშვან – ჩემს ყვირილს თბილისში გაიგონებთ.

Continue Reading »

 

ერთი, ფრიად პოპულარული და ფართოდ გავრცელებული სისულელის თანახმად, ამქვეყნად მნიშვნელოვანი, ღირებული და ფასეული მხოლოდ კლასიკაა. საბავშვო ლიტერატურა გასართობი, არასერიოზული, მეორეხარისხოვანი საკითხავია.

ეს, რბილად რომ ვთქვათ, ბრიყვული მოსაზრება მომისმენია და წამიკითხავს ფეისბუქზე, ჩემი ბლოგების კომენტარებში, სხვის ბლოგებზე, წიგნის მაღაზიებში, ქუჩაში, სამარშრუტოში, წიგნის ფესტივალზე. მოკლედ, ყველგან, სადაც საქართველოა და წიგნებზე ლაპარაკობენ. წიგნებზე საუბარი კი, ამ ბოლო დროს, მოგეხსენებათ, არავის ეზარება – ორიოდე ასეული წაკითხული გვერდის შემდეგ რატომღაც ყველას ბიბლიოექსპერტობაზე აქვს პრეტენზია და ჰოი, საოცრებავ, უმრავლესობა უკვდავი კლასიკის ადეპტი აღმოჩნდება ხოლმე.

სულ ახლახანს აღმოვაჩინე, რომ ბუკინისტური წიგნების ფასებიც. ხშირად, ამ უკვდავი და უნივერსალური ფორმულით განისაზღვრება.

ბუკინისტურ სტენდებს რომ დააკვირდეთ, წინა პლანზე, საუკეთესო ადგილას კლასიკად მიჩნეული სქელ-სქელი ტომებია ჩამომწკრივებული. ფერად-ფერადი საბავშვო წიგნები კუთხეშია მიწყობილი, ისე, სასხვათაშორისოდ, “გვაქვს და ხომ არ გადავყრით” პრინციპით.

ფასებიც, როგორც წესი, სასხვათაშორისოა.

Continue Reading »

 

შარშან, ნოემბერში, ასტრიდ ლინდგრენს 110 წელი შეუსრულდა.

ბებია ასტრიდის ფერად-ფერად წიგნებზე ჩვენთან თაობებია გაზრდილი. ნახევარი საუკუნეა, ვთარგმნით, ვკითხულობთ და გვიხარია, მაგრამ საიუბილეო წელი განსაკუთრებულად აღვნიშნეთ-მეთქი, ვერ მოგატყუებთ.

“სულაკაურმა” ერთხელ გამოცემული და ბედნიერად მივიწყებული “მადიკენი” ხელახლა გამოსცა. პირველი, “ჯეოპრინტის” 2004 წლის თარგმანი, სხვა წიგნებში ჩაიკარგა და ბიბლიოგრაფიულ იშვიათობად იქცა. ყველაზე თავს ვერ დავდებ და ბევრმა იუნიბაკენელი ახტაჯანა ზუსტადაც რომ “სულაკაურის” “მოსწავლის ბიბლიოთეკით” გაიცნო.

ეს იყო და ეს. მეტი არაფერი. არსაიდან ხმა, არსით ძახილი. არადა, საიუბილეოდ არც საკოლექციო კრებულები გვაწყენდა, არც ახალი თარგმანები (მადლობა ღმერთს, შვედური ენიდან თარგმნის ფუფუნება ნამდვილად გვაქვს), სამიოდე წლის წინ გამოცემული ლინდგრენის სოლიდური, ფუნდამენტური და ძალიან საინტერესო ბიოგრაფიის გადმოქართულებაც შეიძლებოდა.

მაგრამ არა. ვერ მოიცალეს.

წელს ბებია ასტრიდი 111 წლის ხდება.

Continue Reading »

არ მესმის, რატომ ამბობენ, ბავშვებთან ურთიერთობა რთულიაო. რთული კი არა, მარტივზე მარტივია, თუმცა, რასაკვირველია, ყველას არ გამოსდის. ჰმ… მოდი, ვაღიაროთ, რომ ძალიან ცოტას თუ ეხერხება და ბუნებრივიცაა – განა რამდენი სრულყოფილება დაიარება ამქვეყნად თოჯინასავით პრიალა, შავი თმით და გონიერი ცისფერი თვალებით? ბუნებრივია, ერთადერთი და როგორ გგონიათ, ამისთანა ძიძას ბენქსების ხუთ ბავშვთან გამკლავება გაუჭირდება? მითუმეტეს, თავიდან ოთხნი იყვნენ და ნაბოლარა ანაბელი რომ დაიბადა, უფროსებმა უკვე მშვენივრად იცოდნენ თავისი ადგილი. კარგად მახსოვს, ალუბლის შესახვევის ჩვიდმეტ ნომერში პირველად რომ მივედი, რა თავგასულები დამხვდნენ – ჯეინი იმასაც კი მასწავლიდა, ტყუპებისთვის წამალი მიმეცა თუ არა, მაიკლი კი მიქსტურის დალევას იქამდე არ აპირებდა, სანამ ჩემებურად არ დავუბრიალე თვალები.

ახლა თქვენც არ დამიწყოთ, საიდან მოხვდი ალუბლის შესახვევშიო, დაგინახეთ, ქოლგით რომ მოფრინავდიო და მსგავსი აბდაუბდა. ღირსეული მანდილოსანი გახლავართ, ორ ღილზე შეკრული ზამშის ახალი ტუფლები მაცვია და მეტი არ მინდა, ვინმემ მაკადროს, რომ კიბის სახელურზე ქვემოდან ზემოთ დავსრიალებ ან ჩაის მივირთმევ ჰაერში ბიძაჩემთან ერთად!

Continue Reading »

ბეილისი

მართალი უთქვამთ, დრო კი არ მიდის, მიფრინავსო. თითქოს გუშინ იყო, ექვსსანთლიანი ტორტით რომ აღვნიშნავდით დაბადების დღეს და აი, უკვე მეშვიდე სანთელიც ავაციმციმეთ ისე, რომ თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარით.

მგონი, საჭირო აღარაა იმის თქმა, როგორ მიხარია თქვენი დანახვა. მართალია, წელს ბუხრის ამინდი არ არის, მაგრამ ტრადიციას არ ვუღალატე და მაინც ავაგუზგუზე. ჩემი პირბადე ნუ შეგაშინებთ – თქვენი მასპინძელი ცოტა შეციებულია, მაგრამ, რაც მთავარია, სადღესასწაულო განწყობაზე გახლავთ და სუფრისთვისაც ყველაფერი მზადაა ჩვენი ყოჩაღი პოპინსის წყალობით – გუშინ მესტუმრა და სიცხიანი რომ დამინახა, მაშინვე დაიკაპიწა ხელები. კი ჯუჯღუნებდა ცოტას – ძლივს დავაღწიე თავი ბენქსების ბავშვებს და შენთან დასასვენებლად შემოვიარეო, მაგრამ გული რას მოუთმენდა, ამ ყოფაში მივეტოვებინე. ასე რომ, შემოვუსხდეთ სუფრას, ნაძვის ხე გავაჩახჩახოთ, ბუხარში შეშა მივწი-მოვწიოთ და დავიწყოთ, თქვენ – დაგემოვნება, მე კი ტრადიციული სადაბადებისდღეო ამბავი, ამჯერად აი, ამ კოხტა ბოთლში ჩამოსხმულ სასმელზე, ბეილისი რომ ჰქვია და, დარწმუნებული ვარ, ძალიან გიყვართ.

Continue Reading »

%d bloggers like this: