Feeds:
ჩანაწერები
Comments

ქართულ ენაზე, ენის სიწმინდესა და გამართულ მეტყველებაზე რომ წერ, ძალიან უნდა იფრთხილო, თუნდაც ყველაზე კეთილი განზრახვით დაწერილი ტექსტი ჭკუის სწავლებაში, ურაპატრიოტულ მოწოდებებსა და ქსენოფობიურ გამოხტომაში არ გადაგეზარდოს.

სხვისთვის ჭკუის სწავლება და ურაპატრიოტიზმი ჭირივით მეზარება. ან მე ვის რა უნდა ვასწავლო. ჩემს ამბებს მოგიყვებით. დასარიგებლად და რჩევისთვის არა, ისე, შინაურულად.

ენა, მოგეხსენებათ, ცოცხალი ორგანიზმია, მუდმივად ვითარდება. ის, რაც დღეს შეცდომად ითვლება, ხვალ, შესაძლოა, ნორმად აღიარონ. აგერ, ვიღაცები ამბობენ, “გამარჯობათ” სწორი ფორმააო. მე მაინც ჩვეული “გამარჯობა” მირჩევნია. პატივისცემის გამოხატვას ზედმეტი “თ”-ს გარეშეც მოვახერხებ.

ენის ცოდნაც, ერთი ცნობილი სიგარის არ იყოს, მხოლოდ ენის ცოდნაა და მეტი არაფერი. თავანკარა ქართულით მოსაუბრე ნაძირლებიც შემხვედრია და ყოვლად გადასარევი ხალხიც, სამ სიტყვაში ხუთ შეცდომას რომ უშვებენ. მოკლედ რომ მოვჭრა, უხეირო ქართულს, ფეისბუქზე, ბლოგებზე და ყველგან, სადაც ვკითხულობ, თვალს ვარიდებ. უბრალოდ, ზოგჯერ მართლა სასაცილოა, ჭკუას ისე გარიგებენ, მეოთხეკლასელს რომ მსგავსი შეცდომებით მეწერა, თინა მასწავლებელი საკლასო ოთახში არ შემიშვებდა.

Continue Reading »

შეიძლება, გახსოვთ კიდეც, ადრე ერთ ყდაშემოცრეცილ წიგნზე გიყვებოდით, ხელმისაწვდომ ადგილას რომ მიდევს თაროზე და დროდადრო, ყოველდღიური რუტინით გადაღლილს და ათასგვარი საფიქრალით დახუნძლულს შორეულ, უდარდელ ბავშვობაში მაბრუნებს ხოლმე.

ეს წიგნი ერთმა ძალიან ხალისიანმა  ქალმა დაწერა, თვალის კუთხეებში დაქსელილი ღიმილი სულ ბღუჯა-ბღუჯა მოაფრქვია ფურცლებს და ისე მოიტანა ჩვენამდე, რომ ანე-კატარინე ვესტლის ხსენებაზეც კი სიმშვიდე და სინათლე ჩაგიდგება ადამიანს გულში.

ოღონდ, რა ყოფილა, იცით? მე რომ ოდესღაც ნათესავებთან ნაპოვნი და ლამის ძალით ნაჩუქარი „დედა, მამა, რვა ბავშვი და საბარგო მანქანა“ ციმციმ გამოვარბენინე შინისკენ, ლამის ზეპირად ვისწავლე და მეგონა, მარენზე, მარტინზე, მარტაზე, მადსზე, მონაზე, მილიზე, მინასა და წრიპა მორტენზე ყველაფერი ვიცოდი, სულაკაურის გამომცემლობამ ამ მხიარული ოჯახის ამბების სრული ვერსია გამოსცა რამდენიმე წიგნად. შეიძლება, ბევრი არა, მაგრამ რაღაც სიახლეები ნამდვილად აღმოვაჩინე და დავრჩი გაოგნებული.

Continue Reading »

ყველაფრის მოდა გამიგია და ლიტერატურული ჟანრისა – არა. მოდაა, აბა, სხვა რა უნდა დავარქვა ნაწვიმარზე სოკოებივით მომრავლებულ ანტიუტოპიებს, სადაც თავზე ხელაღებული, შეუპოვარი თინეიჯერები პოსტაპოკალიპტურ სამყაროს უპირისპირდებიან და, რა თქმა უნდა, იმარჯვებენ, დროდადრო ყოველგვარი ლოგიკისა და დამაჯერებელი სცენარის გარეშეც. ჟანრის პოპულარობამ იმდენ გრაფომანს ააღებინა ხელში კალამი, ხანდახან აღარც მგონია, რომ მოძალებულ მაკულატურაში რაიმე ღირებულს წავაწყდები და როცა ვგრძნობ, რომ შევცდი, ფრიად კმაყოფილი გახლავართ ხოლმე.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, სულ ახლახანს ჩემმა საყვარელმა “ლიბერთინსმა“ ახალი გამოცემა დააანონსა – მერი ლუს „გამარჯვებული“. სახელი და გვარი არაფერს მეუბნებოდა, მაგრამ სინდისის ქენჯნას დიდად არ შევუწუხებივარ, ისე დავრაზმე მამა აქციაზე წასასვლელად. აბა, რა მექნა – მძიმე სამუშაო დღის მერე მეგობართან მივიჩქაროდი ყავის დასალევად.

ჰოდა, რძიან ამერიკანოს ნება-ნება რომ ვწრუპავდი, სწორედ მაშინ დამირეკა მამამ, აქციაზე მოზღვავებული მოზარდების მოწინავე რიგებიდან – ტრილოგიის მესამე წიგნი ყოფილა და დანარჩენი ორიც ხომ არ გამოგიყოლოო.

Continue Reading »

Marlon James © The Independent

მარლონ ჯეიმსი გაგონილი გექნებათ. იამაიკელი მწერალია, “შვიდი მკვლელობის მოკლე ისტორიის” ავტორი, “ბუკერის” შარშანწინდელი ლაურეატი. ეს “შვიდი მკვლელობის მოკლე ისტორია”, გულახდილად რომ ვთქვა, ბლოგს ნამდვილად იმსახურებს – უდავოდ საინტერესო წიგნია, ნეტშიც მოიპოვება, ერთხელაც მოვიცლი და აუცილებლად დავწერ, ოღონდ დღეს სხვა ამბის მოსაყოლად ვარ დარაზმული.

ღრმად პატივცემული მარლონი ახალ წიგნს წერს. არც მეტი, არც ნაკლები, აფრიკული ფენტეზი აქვს ჩაფიქრებული. თავად ამბობს, აფრიკული Game of Thrones გამოვაო.

ახლა, საქმე ისე არ არის, ფენტეზი გვიკვირდეს. სულ პირიქით. პოპულარული ჟანრია. მოდურიც – დღეს მაინც, ვისაც არ ეზარება, ყველა ფენტეზის უტრიალებს, მაგრამ აქ, როგორც ჩანს, ავტორის წარმატებულმა სტარტმაც იმოქმედა და შავი კონტინენტის ეშხმაც, კრიტიკოსებმა და ლიტერატურულმა ბლოგერებმა საინტერესო საკითხავი იყნოსეს და ჯერარდაწერილ Dark Star trilogy-ის საგულდაგულოდ არჩევენ.

Continue Reading »

ჩვენი ახალი თამაშის მეოთხე ნაწილი ისევ თემატურია. ამჯერად ნოდარ დუმბაძეს ვიხსენებთ.

წესები, ტრადიციულად, მარტივზე მარტივია: ვკითხულობთ დასაწყისს, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პასუხებს კომენტარებში ველოდები. მოდერაცია ჩართული იქნება. მოდერაციის გათიშვა მავიწყდება (ხანდახან), თორემ ჩართვა –  არასოდეს.

სულ ეს არის.

Good luck!

Continue Reading »

ვის არ გამოგვიცდია შიმშილი – კაცობრიობის ერთ-ერთი ყველაზე ბოროტი მტერი, გამოგვიცდია და თანაც როგორ – ადრინდელ პოსტში ვწერდი, გაგანია დიეტის დროს როგორ აღმოვაჩინე საკუთარი თავი სამსახურის სასადილოსაკენ ბურატინოსავით გრძელი ნაბიჯებით მიმავალი, კბილებში საფულით. დაუმარცხებელი ვინმეა, რომ ვერ მოერევი, ისეთი, თუმცა ერთ გოგოს ვიცნობ, რომელმაც კუდით ქვა ასროლინა:

„ბოლოს მე მოვკალი შიმშილი,

მაინც წავაცალე ის თავი

– მშიერთა ტირილით გალეშილს.

ნისლ-სარჩულ, მთვარე ღილ-ღამეში

მოვდივარ

შიმშილთან მებრძოლი რაინდი –

ახალი გილგამეში.“

დიანა ანფიმიადი ჰქვია ამ გოგოს. ერთი პატარა წიგნი დაწერა, “წინასწარმეტყველება მურაბით“ დარქვა და პიონერთა სასახლის კიბეებზე ნაჭამი თაფლაკვერით რომ დაიწყო, მოაყოლა და მოაყოლა ერთმანეთს კერძების თავბრუდამხვევ სურნელში გახვეული მოგონებები თუ პატარ-პატარა ამბები.

Continue Reading »

იცოცხლე, კარგი რამეა მუდამ ლიტერატურულ სიახლეებსა და ინტელექტუალურ რამერუმეებზე წერა, მაგრამ ხანდახან ასეთებისგანაც იღლება ადამიანი, მითუმეტეს, როცა დარაბებს მიღმა უკვე ნამდვილად გაზაფხულია და ბლოგის გამოქვეყნების დრო რვა მარტს ემთხვევა. ჰოდა, თუ წინააღმდეგი არ იქნებით, მოლის ვერანდაზე მოვკალათდეთ და ორიოდე სიტყვით კბილი გავკრათ ამ ყბადაღებულ დღესასწაულს, ზოგს ძალიან რომ მოსწონს და ზოგს კი ირონიულად ჩაქირქილებას აიძულებს ხოლმე.

ვხედავ, იასამნების სიმრავლემ გაგაოცათ – ვიცი, რომ ჯერ სეზონი არ დამდგარა, მაგრამ თუ მოინდომებ, მაინც იშოვი. ალბათ, გეგონათ, რომ აქაურობა ვერცხლისებრი აკაციით დაგხვდებოდათ მორთული, აი, იმით, მთელი საბჭოთა კავშირი რატომღაც მიმოზად რომ თვლიდა. ყვავილების დიდი მოყვარული ისედაც არ გახლავარ, ყვითელი ფერი კი განსაკუთრებით არ მეპრიანება. აი, იასამანი სულ სხვა საქმეა – “ო, რა სევდიანი ჩავალ სამარეშიიიი, თუ არ ჩამატანეთ იასამანიიიი”…

მგონი, ყველანი აქ ვართ. ღუნღულა პლედებიც აქვეა, განსაკუთრებით მცივანებისთვის. ვინმე ღვთისნიერი ჩაის ჩამორიგებაში მომეშველოს და ეგაა. ჰო, თუ გასათბობად პლედი არ გყოფნით და ცოტა უფრო მაგარი სასმელი გესიამოვნებათ, მხოლოდ მითხარით და მაშინვე მოგართმევთ.

რითი დავიწყო, არც კი ვიცი… ალბათ, იმით, ამ მშვენიერ დღესასწაულს, არც მეტი, არც ნაკლები, ჯერ კიდევ ძველი რომაელები აღნიშნავდნენ თურმე, მათი ცოლები საჩუქრებს იღებდნენ, მონა ქალები – თავისუფალ დღეს და შეეძლოთ, მძიმე საქმისგან ოდნავ მაინც დაესვენათ.

Continue Reading »

%d bloggers like this: