Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘Molly Bloom’s Day-ის სტუმრები’ Category

მარი და ირაკლი - "წიგნები ბათუმში"ამ პოსტის დაწერისას ძალიან ვინერვიულე. ჯერ ერთი, უდიდეს პასუხისმგებლობას ვგრძნობ – მე ხომ მოლი ბლუმის ბლოგზე ვწერ სტუმრის სტატუსით! ეს კი, დამეთანხმებით, სულაც არაა სახუმარო საქმე. მეორე კიდევ ის მანერვიულებდა, რომ ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ უდიდეს სიყვარულზე უნდა ვწერო, ასეთ რამეებზე წერის დროს კი ცოტა ძნელია, ზომიერება დაიცვა და ნაწერი მეტისმეტად პათეტიკური არ გამოვიდეს. ბოლოს გადავწყვიტე, სიმართლე დავწერო, ზუსტად ისე, როგორც მე ვგრძნობ, ზუსტად ისე, როგორც მე განვიცდი, ზუსტად ისე, როგორც მიყვარს და როგორც ვხედავ.

მე და ირაკლი სულ ვამბობთ, რომ ორი შვილი გვყავს – ლეა და “წიგნები ბათუმში“. შეიძლება, ამის მოსმენისას ბევრს ჰგონია, რომ ცოტას ვაჭარბებთ, რომ არ შეიძლება, რაღაც ასე გიყვარდეს, მაგრამ ეს ფაქტია. “წიგნები ბათუმში” უხილავი ჭიპლარითაა ჩვენთან დაკავშირებული და ცოცხალი ორგანიზმივითაა -იკვებება ჩვენი ენერგიით, სიყვარულით, ემოციებით და იმედებით.

ზოგჯერ მართლა ძალიან ვიღლებით. იმდენად ვიღლებით, რომ გვგონია, ადამიანებისთვის ღიმილის დასაბრუნებლად ძალა აღარ გვყოფა. მართლა მხოლოდ წიგნების კითხვა და  სასიამოვნო საუბრები არ არის ის, რაზეც წიგნების მაღაზია დგას. ნეტავ იცოდეთ, რამდენჯერ მომისმენია “თქვენ რა გიჭირთ, მთელი დღე კითხულობთ, სულ მეგობრები მოდიან, საღამოობით ღვინოს წრუპავთ, როცა გინდა, მიდიხართ-მოდიხართ”… ამ დროს ყველაფრის უკან ექსელის ფაილები, ბუღალტერთან ვიზიტები, ბალანსის გამოყვანები, ასიათასობით წიგნიდან შეკვეთის გაცხრილვები და სხვა რუტინული საქმეები დგას. ზოგჯერ იმდენი რამ დგას ამ ყველაფრის უკან, რომ გვგონია, ლოგინამდე მისაღწევად ენერგია არ გვეყოფა, სადღაც შუა გზაში ჩავიკეცებით და დავიძინებთ.  მაგრამ ყოველთვის, როცა ვფიქრობთ, რომ ძალა აღარ გვეყოფა, შემოდის 13 წლის გოგო და გვეუბნება, რომ წიგნების კითხვა ჩვენ დავაწყებინეთ, ან ათი წლის ბიჭი და გვეუბნება, რომ შეყვარებულია და გოგოს წიგნი უნდა აჩუქოს, ან ჩვენს დაჟანგებულ საფოსტო ყუთში ჩავიხედავთ რომელიმე და იქ ისეთი წერილი გვხვდება, რომ თავისით იხსნება მეორე სუნთქვა და ზუსტად ვიცი, სანამ ერთი ადამიანი მაინც შემოდის, სანამ ერთს მაინც ემეტება ღიმილი და კეთილი სიტყვა, ჩვენც ყოველთვის გვექნება ძალა შემხვედრი ღიმილისთვის.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Different Seasons cover

წარმოიდგინე…

იცი, რა?

რა და, რომ თორმეტი წლის ხარ და ცხოვრება ერთი გრძელი, ამაღელვებელი თავგადასავალი გგონია. თორმეტი წლისა ხარ და გყავს შენი კბილა, შენსავით ფათერაკებს მოწყურებული სამი მეგობარი, რომლებიც სახელის მოსახვეჭად თუნდაც გველეშაპს შეებმებიან ხმალდახმალ. მაგრამ, აბა, სადღა ნახავ ჩვენს დროში გველეშაპს… ჰოდა, ერთიც ვნახოთ, დიდი ბიჭების საუბარს მოჰკრავ ყურს, დაკარგული ყმაწვილის გვამი რომ უნახავთ ტყეში. უნახავთ და ვერ კი ამხელენ. რას გაამხელენ – მაშინ ხომ ისიც უნდა თქვან, ნაპარავი მანქანით ვიყავითო… შენც ადგები, აიყოლიებ ყონაღებს და წკვარამ ღამეში იმ გვამის საპოვნელად დაადგები გზას.

მაგრამ ჯერ მხოლოდ თორმეტი წლისა ხარ და, რა თქმა უნდა, არ იცი, რომ სწორედ ეს ამბავი დაასვამს სამუდამო დაღს შენსა და შენი მეგობრების ცხოვრებას. იმ წერტილად იქცევა, საიდანაც შინ ვეღარ დაბრუნდები. რომ იმ ღამეს უზრუნველი ბავშვობა სამუდამოდ მოგიხურავს კარს…

(more…)

Read Full Post »

the doors

ეს ამბავი იცით თუ არა, არც კი ვიკითხავ – რაზეც გინდათ დაგენაძლევებით, რო იცით. კინოს მოყვარული კაცისთვის მაგ ფილმის უნახაობა იგივეა, სასმლის მცოდნედ მოგქონდეს თავი და კალვადოსი კი არ გაგესინჯოს. აი, კინგის მიხედვით როა გადაღებული, ეს კი იქნება ყველამ არ იცოდეს… „მწვანე მილიო“, „მწვანე ბილიკიო“ – როგორ აღარა თარგმნიან; ნიკა სამუშიამ კიდევ ახლახან – „მწვანე გზაო“. მე რო მკითხოთ, „მწვანე ბილიკი“ მირჩევნია, მაგრამ ეგ არ არი მთავარი; მთავარი ის არი, რო ემაგ ბილიკს თუ გზას, ერთხელაც იქნება, სუყველა გავივლით.

ერთი კაციც ემზადება თავისი მწვანე გზის გასავლელად. ამერიკის ფედერალურ ციხეში ემზადება. „ცივ მთას“ რო ეძახიან, აი, იმ განყოფილებაში. ე ბლოკში. რაღა მიხვედრა უნდა, რო სიკვდილმისჯილთა ადგილია ეგა. მანდ მოჰყავთ ელექტროსკამზე დასასმელად განწესებულები. იმათი საკნებიდან იწყება „დიდი შიშხინასკენ“ მიმავალი მწვანე ლინოლეუმით მოგებული გზა.

იმის მტკიცებას არ დავიწყებ, უდანაშაულო ხალხს ელექტროსკამზე არა სვამენ-მეთქი… იქნება მომხდარა ეგრეც. ოღონდ აქ მოსულებიდან ერთიც არ არი მამა აბრამის ბატკანი. თვითონაც იციან ეგა. ზედამხედველებმა ხო იციან და იციან. ოღონდ ისიც იციან, რო ამ ხალხს წარსულთან უკვე გასწორებული აქ ანგარიში. იმიტომაც არი, ავ სიტყვას არ წამოიცდენს არც ერთი. დაუწერელი კანონია. მაგათი კანონი, „ცივი მთის“ რაინდებისა…

(more…)

Read Full Post »

Michele Clement

– არ მოკლა!

გამყინავი ხმა თურმე მართლა ყინავს. გავშეშდი.

* * *

რას იფიქრებდა, მისი მკერდი თუ ჩამოეშვებოდა ოდესმე. კანი ჰქონდა – ვინც ეხებოდა, ყველა იმას ფიქრობდა, არასდროს დაბერდებაო, მაგრამ დაბერდა. სარკე იქნებ მქრქალი შუქით მოეტყუებინა, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ მოატყუებდა. იმიტომ კი არა, რომ ვერ აკადრებდა – მეტიც უკადრებიათ – უბრალოდ, ვერ მოახერხებდა.

საკუთარ თავში უყურებდა ნაოჭებიან ანარეკლს.

მარტოობის ათას ერთი ღამე გამოიარა. მარტომ არა – ათას ერთ კაცთან.

(more…)

Read Full Post »

Coca-Cola Art - Christmas Santa

ძვირფასო მოლი!

რიხიანად კი მოგესალმე, მაგრამ უკვე ათი წუთია, გაგრძელებას ვეძებ და ჯერ ვერაფერი მომიფიქრებია. გამოგიტყდები, დაბნეული ვარ… არადა, ჩემი დაბნევა იოლი ნამდვილად არ არის.

ვერ წარმოიდგენ, რამდენი საქმის კეთება მიწევდა ხოლმე წლების მანძილზე საკვამურებში ძრომიალისას. ძიძაც ვყოფილვარ, მზარეულიც, ჯვარი გწერიათ და მეხანძრეც (აგიზგიზებული ბუხარი დარჩათ ერთგან). შარშან, სტოკჰოლმში, ვაზასტანის უბანში, ორი ქურდბაცაცა გავკოჭე და პოლიციის მოსვლამდე ანეკდოტებით ვართობდი… ოღონდ, ბლოგერობა ჯერ არ მიცდია.

არა, ბლოგოსფერო ჩემთვის უცხო არ არის. ვორდპრესს ხშირად ვსტუმრობ (ბლოგსპოთზე ორჯერ შევიხედე და ორჯერვე კომპიუტერი გადამეწვა, ჩორვენ!) შენს ბლოგსაც ვკითხულობ… ჰოდა, შარშანდელი უსტარის შემდეგ გადავწყვიტე, ხმა ამომეღო. დაბადების დღეზე შემოგირბინე, გვარიანადაც გავერთე, პირველი კომენტარი შენთან დავტოვე და რა გასაკვირია, რომ პირველ გესტ პოსტსაც შენთვის ვწერ.

(more…)

Read Full Post »

ტესტი

დიდხანს უყურა ორ წითელ ხაზს. დახუჭავდა თვალებს, გაახელდა, ისევ ორი ხაზი იყო. ყველაფერს გაიღებდა, ოღონდ ერთი გამქრალიყო. ის კი ჯიბრზე არ ქრებოდა.

– რომ წახვალ, ჩემზე დაწერ რამეს?

ყველაფერი თავდაყირა დადგა და თუ როდესმე რამე უნდა დაეწერა, ალბათ ბოლოდან. ოღონდ ვერ მიხვდა, რატომ სთხოვა მასზე რამე დაეწერა, რადგან ბოლოს რაღაც ჩანახატის მსგავსი მეთერთმეტე კლასში დაწერა, პასკალს რომ კითხულობდა და სოფელს აკვირდებოდა.

ახალი წელი მალე შემოვა. სოფელს არაფერი ეტყობა.

უსიცოცხლობა და სიმშვიდე – ამაღამ შიმშილი არავის ემუქრება. აუტანელია ეს სიმაძღრე და სიმშვიდე, სიზანტე, კმაყოფილება – წინააღმდეგობა ჩვენი ბუნების არსთან.

“აქ აშკარად მეტყობა იმ დამთრგუნველი წიგნის გავლენა”.

კაცმა არ იცის, რამ გაახსენა ცამეტი წლის წინანდელი დღიურის ბოლო ჩანაწერი. მაშინ მიხვდა, წერა არ უნდა გაეგრძელებინა, თუ არ უნდოდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში საკუთარი თავისთვის დაეცინა.

(more…)

Read Full Post »

– არ გინდა ჩემ ბლოგზე დაწერო?

– მე რომ წერა არ ვიცი

– დაწერ, თანაც ნახევარ საათში .

– მაშინ გინდა გაიგო როგორ წერდა ჰექსე, სანამ ჰექსე გახდებოდა?

ამ სახლში ხშირად უკრავდნენ შოპენს…

იშვიათად დადიოდნენ სტუმრები და თავად მასპინძლებიც იშვიათად ტოვებდნენ სახლს.

ამ სახლში ყველა ფანჯარა ერთ პატარა მდინარეს გადასცქეროდა, იქიდან მოვარდნილი ქარი სახლის აივნებს არწევდა და იქ ჩაძინებულ ბავშვს ზღაპარს უყვებოდა შორეულ პრინცზე… ბავშვს მისი არ სჯეროდა, მაგრამ მაინც ყოველთვის დიდი გულისყურით უსმენდა ქარს.

ოჯახის უფროსი ოთახიდან ოთახში დააბიჯებდა და ყველა ოთახის ფანჯრიდან მუდამ ერთი და იმავე პეიზაჟს უყურებდა.

ოჯახის დიასახლისი ყოველ დილით კალებს აწყობდა საოცრად დიდ ლარნაკში და მერე მთელი დღე ცდილობდა ამ ლარნაკისთვის ადგილის პოვნას.

ამ სახლში ზუსტად 6 საათზე ეძახდნენ სავახშმოდ. ვახშმის შემდეგ ოჯახის უფროსი ისევ იმ მუსიკას რთავდა, რაც ოჯახის დიასახლისს უკვე 10 წელია რაც ყოველ საღამოს ესმოდა.

ქარი უსტვენდა და ისევ იმ იდუმალ პრინცზე ყვებოდა.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: