Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for დეკემბერი, 2017

ამას წინათ, ბლოგზე თამარა მესტუმრა, რაღაცები დაათვალიერა და ნავიგატორზე კომენტარი დამიტოვა, რა ნამუშევარიაო.

ნავიგატორი, გეცოდინებათ, აქაური სარჩევია. ყველა ბლოგის ბმულია ერთად შეგროვებული. ხელით მტერმა დათვალა, ჩემისთანა ჰუმანიტარმა – მითუმეტეს, რამდენჯერაც ვცადე, იმდენჯერ ავირიე, მაგრამ თავად ვორდპრესი ითვლის გულმოდგინედ და უშეცდომოდ და, ვორდპრესის მიხედვით, შვიდ წელიწადში 631 ბლოგი გამომიქვეყნებია.

631 ბლოგი, შესაძლოა, არც ისე ბევრი იყოს, მაგრამ ისეთი რიცხვია, გინდა, არ გინდა, დაგაფიქრებს. ფიქრებზე მერე, ჯერ წელიწადი შევაჯამოთ.

ალალად გეტყვით, ბლოგისთვის არ იყო ურიგო წელი. მსხვილ ტექნოგენულ კატასტროფებს ავცდით. ზაფხულის არდადეგებიც შევირგეთ, მნიშვნელოვანი ღონისძიება არ ჩაგვიგდია, ხელი არავის და არაფერს არ შეუშლია.

ფეისბუქის გვერდიც, ასე თუ ისე, გამოცოცხლდა. ამ წუთისთვის 6123 მკითხველი ჰყავს (შარშან ოქტომბერში 2000-ს ძლივს წვდებოდა). ფეიჯისთვის კატასტროფულად ცოტაა, მაგრამ მაინც მხნედ ვარ, რობინზონ კრუზოს კუნძულს და ატაკამას უდაბნოს აღარ ჰგავს.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

შვებულება ბერძნული სიტყვაა და ძალიან ბევრ თავისუფალ დროს ნიშნავს, რაც გინდა, ის აკეთეო, ვინმემ თუ გითხრათ, არ დაიჯეროთ. სადაგ დღეებში ყველაფერი მარტივადაა: სახლი – სამსახური, სახლი – სამსახური. ამ ნანატრ ოხერი შვებულების დროს, ნეტარი უსაქმურობა კი არა, იმდენი საქმე გამომიჩნდა, იმდენი წასასვლელ-წამოსასვლელი, სამ იანვარს არაქათი მექნება გამოცლილი და, სულის მოსათქმელად, პოსტსაშვებულებო დასვენება დამჭირდება.

სინამდვილეში, სულაც არ ვწუწუნებ. წუწუნი არ მიყვარს და დასვენებაც ზუსტად ასე, აქტიურად მირჩევნია. იმას გიყვებით. რომ პარასკევს არ მეცალა, ფრიად სასიამოვნო საქმეებზე დავბოდიალობდი, კვირას შინ გახლდით, კვირა ხელშეუხებელია, ძილისთვის, ტელევიზორისთვის, გემრიელი სასუსნავისთვის, ბლოგისთვის არსებობს. ფესტივალისთვის თავიდანვე შაბათი მქონდა გადანახული.

წიგნის საახალწლო ფესტივალი, მოგეხსენებათ, პირველ რიგში მსუყე, სადღესასწაულო, საგანგებო ფასდაკლების ამბავია. წელსაც, ყველა ანონსში და ყველა ბანერზე, ახალი წიგნების წარდგინებასთან ერთად, გრანდიოზული ფასდაკლებაც ეწერა. რა ვთქვა, პროცენტები ნამდვილად არ დამითვლია. ახალი წიგნები უფრო მაინტერესებდა.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, შაბათს, კარგად გამოძინებული, ჩათბუნებული, ცარიელჩანთამოკიდებული და შემოქმედებითად დარაზმული მივადექი საჯაროს მესამე კორპუსს, გუდიაშვილის შვიდში.

(more…)

Read Full Post »

წიგნის საახალწლო ფესტივალი სამდღიანია, ამ პარასკევს დაიწყება და კვირამდე გასტანს. ბიბლიოფილების საახალწლო შეკრებას, ტრადიციულად, ეროვნული ბიბლიოთეკა მასპინძლობს. მე ისევ მგონია, რომ ხალხმრავალ და წიგნმრავალ ღონისძიებას დიდი, ნათელი სივრცე მოუხდებოდა, ჩამოსაჯდომი კუთხით, სულს რომ მოითქვამ, ყავას მოწრუპავ და ახალშეძენილ წიგნებს გადაათვალიერებ, მაგრამ ეს მხოლოდ ჩემი მოკრძალებული აზრია. ორგანიზატორები აშკარად სხვაგვარად თვლიან.  რა პრობლემაა, წავალთ საჯაროში.

დეკემბრის დასაწყისში ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობას წინასაახალწლო გასეირნება ჰქონდა ბათუმში. გადასარევზე გადასარევი, მაგრამ აჯობებდა, სხვებსაც აებათ მხარი. ფესტივალები, წიგნის დღეები, ბიბლიოთუხთუხი და რიარია დედაქალაქს უნდა გასცდეს. თბილისში ვართ და ყოველთვის ჩვენ ვერ ვახერხებთ ექსპოში და საჯაროში გაბოდიალებას. წარმოიდგინეთ, რა სანახავია, ფესტივალს ქუთაისიდან და ახალციხიდან რომ უყურებ, ვერ ჩამოდიხარ და გულზე სკდები. მოკლედ, რაც მეტი ბათუმი, თელავი და ზუგდიდი დაიგეგმება, მით უკეთესი.

სანამ თამადას ავირჩევდეთ კი არა და წიგნებზე გადავიდოდეთ, ერთი მოკლე საზეპიროც გადავიმეოროთ. არა, გასაგებია, რომ გამეორების გარეშეც გადასარევად იცით, მაგრამ ფეისბუქს რომ ჩამოყვეთ და კომენტარებს გადახედოთ, მთლად ოპტიმისტური დასკვნების გამოტანა აშკარად გაგიჭირდებათ.

(more…)

Read Full Post »

ალბათ, გაგიკვირდებათ, მაგრამ შინ კარგა ბლომად მომეძევება წასაკითხი წიგნები – სამსახურის გადამკიდე, გაცილებით სწრაფად ვყიდულობ, ვიდრე წავიკითხავ და რა ვქნა. ხვალიდან, მოგეხსენებათ, ნეტარი უსაქმურობის ჟამი მიდგას – ნანატრი შვებულება მეღირსა. ჰოდა, იმ ხელუხლებელ თაროს, გულს რომ მიხეთქავს, ცოტას მაინც მოვაკლებ. უკვე მივიტანე კიდეც იერიში – ერთი კოხტა წიგნი ჩავარაკრაკე ამ უქმეებზე.

აუჰ, რა ვიომე, რომ იცოდეთ! დავბრუნდი ბავშვობაში და რა ვიქნიე ხმალი, ნეტავ ცალი თვალით დაგენახათ. არაფრით არ დაიჯერებდით, რომ ტროლებთან ხელჩართულ ბრძოლაში თქვენი მშვიდობიანი, კარგი ჭამა-სმის მოყვარული მასპინძელი იყო ჩაბმული. ტროლებს რას ერჩოდიო, მკითხავთ. მე. პრინციპში, არაფერს – აქამდე არ შევუწუხებივარ, მაგრამ ჯეკ სტარჯეს უმცროსს და ტობი დერშოვიცს გავყევი მიწისქვეშეთში, გილიერმო დელ ტოროს და დენიელ კრაუსის ტროლებზე მონადირე ბიჭებს.

(more…)

Read Full Post »

დღეისთვის უცნაური, უცხო და განსაკუთრებით რთული თავსატეხი მქონდა მომზადებული, მაგრამ მთავარმა კონსულტანტმა არაო, თავისტეხვა არ გვინდა, ისევ კლასიკურ სქემებს მივეძალოთო.

არა უშავს, “ეს-როგორ-უნდა-გამოვიცნო” პაკეტს შემდეგისთვის გადავდებ. დღეს ბავშვობის წიგნები გავიხსენოთ.

წესები მარტივზე მარტივია: ვკითხულობთ, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პასუხებს ვტოვებთ ბლოგზე, კომენტარებში ან ფეისბუქზე.

ეს არის და ეს.

Good luck!

(more…)

Read Full Post »

ყველაფერი დაიწყო აგვისტოში. დამსახურებულ შვებულებაში გახლდით, ურცხვი არაფრისკეთებით და ნეტარი უსაქმურობით ვტკბებოდი. თიფოთმა მომწერა, შენთვის საჩუქარი შევარჩიე, ოღონდ სიურპრიზია, არაფერს არ გეტყვი, თავად ნახავო.

თიფოთის გემოვნებას უპირობოდ ვენდობი. ეჭვიც არ შემპარვია, მართლა განსაკუთრებული საჩუქარი ექნებოდა შეგულებული. ოღონდ, მოთმენის რა გითხრათ, ნამდვილი კარლსონი ვარ, ასეთი სიურპრიზების მშვიდად ლოდინი მიჭირს :) როგორღაც მივიტანე თავი, გავხსენი კოხტად შეფუთული შეკვრა და კარგა ხანს ხმა ვერ ამოვიღე – საგანგებოდ ჩემთვის დამზადებული დეკორატიული ხის დაფა იყო, მნიშვნელოვანი სიმბოლოებითა და წარწერებით გაწყობილი, ხელით მოხატული, ულამაზესი და უსაყვარლესი.

ასე გავიცანი Birdie და მისი სრულიად ჯადოსნური მეპატრონე – მაგდა სოლოღაშვილი :)

ოდნავ თუ მიცნობთ, არ გაგიკვირდებათ, მხოლოდ ერთ, თუნდაც განსაკუთრებულად ლამაზ დაფაზე ვერაფრით ვერ შევჩერდებოდი. სასწრაფოდ მოვიძიე Birdie-ის ფეისბუქის გვერდი, სიახლეები გამოვიწერე და ოთხი თვის თავზე უკვე ოთხი ფანტასტიკური ხელნაკეთობა მაქვს შინ (სინამდვილეში ხუთი, მაგრამ ერთი გავაჩუქე) – ჩემი ყველაზე ფერადი კოლექცია.

(more…)

Read Full Post »

ამას წინათ, ფეისბუქზე, ჩვეულებისამებრ, ძველ წიგნებზე ვლაპარაკობდით. ჩემმა ძველმა და ერთგულმა სტუმარმა ნინიმ კომენტარებში კარლსონის და პეპის ყველაზე ცნობილი გამოცემის სურათი მოგვაშველა, ეს ჩემიაო, თან წიგნზე სანთლის ნაღვენთს ხომ ამჩნევ, ბევრის მთქმელიაო.

როგორ არ ვამჩნევ-მეთქი, შევიცხადე. ჩემი ძველი თაროები კარგად რომ გადაქექო, არა ერთ და ორ ნაღვენთიანს იპოვი. მეც იმ თაობის ვარ, სანთლის შუქზე კითხვა რომ მოუწია.

დღევანდელი ბავშვებისთვის რაღაცების ახსნა, ცოტა არ იყოს, რთულია. მადლობა ღმერთს, რომ რთულია და ვერ წარმოუდგენიათ. მთლად იმ გაცვეთილი ანეკდოტივით არ არის, შვილი  რომ ეკითხება დედას, ჩემხელას რომელი აიფონი გქონდაო, მაგრამ მაინც უჭირთ დაჯერება, შუქი, ოდესღაც, დღე-ღამეში ერთი საათით რომ მოდიოდა.

ბავშვობაში შუქის პრობლემა არ მახსოვს. ბათუმში შუქი იშვიათად ქრებოდა და თუ ქრებოდა, სადარდებელზე მეტად უცნაური და სახალისო ამბავი გვეგონა. დაფაცურდებოდნენ უფროსები, დარეკავდნენ სადღაც და სანამ ტელეფონით ავარიის მიზეზებს არკვევდნენ, ის უეცრად წასული შუქი მოდიოდა კიდეც.

უშუქობა რა იყო, მერე გავიგე, თინეიჯერობისას, ომგადატანილ, უპურო, უიმედო, ჩაბნელებულ და ჩაშავებულ თბილისში. იმდენი პრობლემა დაგვატყდა თავს, წიგნი ვის ახსოვდა. ისეთი დრო დადგა, წიგნებზე ფიქრი ჭირდა. პური და პურის ფული იყო საძებარი.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: