Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for იანვარი, 2017

after-you-cover

მგონი, არასოდეს მითქვამს, როგორ მიხარია ახალ წიგნებში ნაცნობ პერსონაჟებთან შეხვედრა. ამიტომაც არის, რომ ყოველგვარი დილოგიების, ტრილოგიების, ტეტრალოგიებისა და, საერთოდ, საგების დიდი მოყვარული ვარ. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ როგორც კი გავიგე, ჯოჯო მოიესს ლუისა კლარკზე ახალი ამბავი დაუწერიაო, მაშინვე ტორენტი გადავჩხრიკე და ხელად მივაგენი. თვალის დახამხამებაში გადმოვაბრძანე ჩემს თეთრფურცელაში და აგერ, ამ შაბათ-კვირას მეყო კიდევაც.

სიმართლე გითხრათ, პირველი წიგნის კითხვისას ჩემი ემოციები რომ მახსოვდა, თადარიგი დავიჭირე და დიდი უჯრულა ცხვირსახოცით ხელში გადავფურცლე ჯოჯო მოიესის „მე, შენ შემდეგ“, მაგრამ, სიმართლე გითხრათ, მაინცდამაინც არ დამჭირვებია. არა, ბევრჯერ შემეკუმშა გული, სუნთქვაც არაერთხელ შემეკრა, მაგრამ დასაწყისიდან გამოყოლილი ზაფრა მაინც სხვა იყო. აქ უკვე სხვა ლუისა შემრჩა ხელში, ისეთი არა, როგორსაც ველოდი და ჯერ თითქოს იმედი გამიცრუვდა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ სწორედ ასე უნდა ყოფილიყო – განა შეიძლებოდა, უილ ტრეინორის წასვლის მერე ლუს ცხოვრება თვალსა და ხელს შუა დღესასწაულს დამსგავსებოდა? აბა, რანაირად იქნებოდა, უდარდელად ეფარფატა შავ-ყვითელზოლიანი კოლგოტკებით და თავისი ყველაზე მტკივნეული დანაკარგი მხოლოდ პარიზის კაფეებსა და რესტორნებში გაეხსენებინა მისი საყვარელი სასუსნავების დაგემოვნებისას?

(more…)

Read Full Post »

20170119_205242

დღეს დილით, სამსახურისკენ მომავალ გზაზე დავიწყე ამ წიგნის კითხვა და ზუსტად ჭიშკრამდე მეყო. ჩემს განწყობასაც მშვენივრად მოერგო – ხალისიანი და ფერადი საკითხავის გუნებაზე აშკარად არ გახლდით. ჰოდა, ეს სევდისფერი, პატარა კრებული სწორედ ის იყო, რაც ამ ცრიატ დილას მჭირდებოდა.

კი მაგრამ, შე დალოცვილო, თუკი ისედაც უხასიათოდ ბრძანდებოდი, რაღა დარდი და ნაღველი გინდოდა, რამე მხიარულისთვის არ აჯობებდა თვალის გადავლებაო, – მეტყვით ალბათ. მეტყვით და არ დაგეთანხმებით – ზოგჯერ ადამიანი ისე გრძნობს თავს, სწორედ რომ სევდა მოუტანს სულის სიმშვიდეს, მსუბუქ ნისლში პატარა ბავშვივთ გამოახვევს და, თუ გაჭირდა, იქნებ იავნანაც უმღეროს. ზუსტად ასეთი განცდა დამიტოვა გაგა ნახუცრიშვილის „ბარნოვის 122“-მა.

(more…)

Read Full Post »

20170112_224848

ამ ბლოგის დაწერაზე დიდი ხანია ვფიქრობ. რამდენჯერმე დავიწყე და გავეშვი, რომელი სპოკი და მაკარენკო მე ვარ, რჩევები ვარიგო-მეთქი. მიტყეპილი და მიგდებული არამკითხე მოამბის ანდაზაც გამახსენდა და ხელი ჩავიქნიე, მაგრამ ბოლოს მაინც გავრისკე. ოღონდ უმიზეზოდ არა. თვე არ გავა, რომელიმე გულდაწყვეტილმა მეგობარმა არ შემომჩივლოს, ეს ჩემი ბავშვი ვის დაემსგავსა, მე ღამით ვერ მაშორებდნენ საკითხავს, იმას წიგნებისკენ გახედვაც კი არ უნდაო.

ჰოდა, მოდი, ჩემს მოსაზრებებს გაგიზიარებთ. თქვენი აზრიც ძალიან მაინტერესებს.

არც ისეთი უტიფარი ვარ, ყველა კითხვაზე პასუხი მაქვს-მეთქი, თავი გამოვიდო. მითუმეტეს, თემაა ისეთი, მზამზარეული რეცეპტები არც არსებობს. მე დავიწყებ, თქვენ ამყევით. სოფელს თუ ვერ ავაშენებთ, საუბარი მაინც გამოგვივა. ესეც საქმეა.

ჯერ იმას გეტყვით, ამგვარი საყვედურების მოსმენისას თავში პირველი რაც მომდის, მაგრამ თქმით იშვიათად ვამბობ, ემანდ არასწორად არ გამიგონ. თქვენს შვილს კითხვას თამაში თუ ურჩევნია, ანუ სიამოვნების მიღებას დროისა და ენერგიის მინიმალური დანახარჯებით თუ ცდილობს, ყოვლად გადასარევი, რაციონალურად მოაზროვნე, გონიერი ბავშვი გყოლიათ.

(more…)

Read Full Post »

20170118_212334

ლიტერატურული სერიები ყოველთვის განსაკუთრებით მიყვარდა – ახალი ტომის გამოსვლას მოუთმენლად ველოდებოდი ხოლმე. შინ ნაირ-ნაირი გამოცემაც მომეძებნებოდა, ზღაპრები გინდათ, სათავგადასავლო, სამეცნიერო ფანტასტიკა, საბავშვო, საყმაწვილო – სულო და გულო. ოღონდ საოჯახო ბიბლიოთეკის თაროებზე, ამ ბუთქუნა ტომეულებთან ერთად, ღრმად განსხვავებული სერიაც მახსოვს. “ერთი მოთხრობა” ერქვა. თხელი, ჭრელგარეკანიანი წიგნები. მაინცდამაინც საბავშვოც არ ეთქმოდა. ცნობილი და არც ისე ცნობილი მწერლების თითო მოთხრობა იბეჭდებოდა. ზოგჯერ ისეთ რაღაცებსაც გამოურევდნენ, სქელ-სქელ ანთოლოგიებში რომ ვერ მიაგნებდი.

ჰემინგუეის “კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა”,  რიჩარდ რაიტის “მოახლე”, ამბროზ ბირსი, ჰაინრიჰ ბიოლი, სომერსეტ მოემი… ქართულიც იყო და ნათარგმნიც.

ჰოდა, ზუსტად ასეთი პროექტი წამოიწყო პალიტრამ. ამასაც “ერთი მოთხრობა” ჰქვია.

(more…)

Read Full Post »

erti-tqvengani-gamcems-cover

დეკემბრის ფესტივალზე შეძენილ წიგნზე მინდა, მოგიყვეთ ამ მარტივით კვირადღეს – ხან მზე რომ გამოანათებს და ხან ისე მიიმალება ღრუბლებში, იფიქრებ, ეგ არის და სამუდამოდ გაგვებუტაო. რაც უნდა, ის უქნია, ხვეწნას არ ვაპირებ – მშვენივრად ვარ მოკალათებული, პლედში გახვეული, არგენტინიდან გამოგზავნილ ყავას გეახლებით, გუშინ მორთმეულ კაპუჩინოს ტორტს ვაყოლებ და რუსუდან რუხაძის წიგნს ვკითხულობ – “ერთი თქვენგანი გამცემს“.

(more…)

Read Full Post »

Jane Webster. .Daddy long-legs

დღეს ისევ ვთამაშობთ. შარშან, დეკემბერში, პრემიერა რომ გვქონდა, ხომ გახსოვთ? ჰოდა, ვაგრძელებთ.

წესები ისევ მარტივზე მარტივია. ვკითხულობთ დასაწყისს, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პირველ ნაწილში, ნაწყვეტების ქვეშ, ავტორი და სათაური ეწერა უფერული შრიფტით და მისაყვედურეს, ასე თამაშს რა აზრი აქვს, მთელი ეშხი და მუღამი იკარგებაო. ამჯერად, პასუხის ნაცვლად, მოკლე მინიშნება დაგხვდებათ. თითს ან კურსორს გააყოლებთ და გამოჩნდება. თქვენი ვარიანტები კომენტარებში ჩამოწერეთ, მოდერაციას მე მივხედავ.

ეს არის და ეს.

Good luck!

Karlsson på taket • გოდორა კარლსონი
(more…)

Read Full Post »

18382810-r3l8t8d-650-tsbpb2m_wwm

ადრე, თუ გახსოვთ, პოსტი მქონდა, “კითხვა, როგორც ქაჯობა“, იმ ცოტა უცნაურ და ცოტა სასაცილო ამბავზე, ვიღაცებს ტრანსპორტში კითხვა ქაჯობა რომ ჰგონიათ.

ამ სინდრომის სარკისებრი ანარეკლიც არსებობს, არანაკლებ საინტერესო, მერე მოგიყვებით-მეთქი, დაგპირდით.

“ვაიმე, გუშინ სამარშრუტოში ვიღაც წიგნს კითხულობდა, ღმერთო, რა ბედნიერებაა, ძლივს არ შემხვდა განათლებული ადამიანი, ეს ახალი თაობა ტელეფონებშია ჩამძვრალი და წერა-კითხვა დაავიწყდათ” – თითქმის დარწმუნებული ვარ, ასეთი სფიჩი ერთხელ მაინც მოგისმენიათ.

რა გითხრათ, აბა. ტრანსპორტით მეც ხშირად ვმგზავრობ, წიგნში თავჩარგულ მგზავრებს მეც ვხედავ, მიხარია, ყდას ვაკვირდები და გამოცნობას ვცდილობ, მაგრამ ასეთი ემოციური ფეიერვერკი მაინც ნამეტანი მგონია.

საბოლოდ, ყველაფერი ტემპერამენტამდე დადის, სხვისი ტემპერამენტის განხილვა რა ჩემი საქმეა, არც თქვენ მოგაცდენდით, მაგრამ მობილურების არცთუ სახარბიელო კონტექსტში მოხსენიება აშკარად საინტერესო და სახალისო ფენომენია.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: