Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Archive for December, 2015

ახალი წელი, ხომ იცით, როგორი ამბავია, წელიწადი მთავრდება, მთელი სამასსამოცდახუთი დღე. ზიხარ, ელოდები, ემზადები, რაღაცებს იხსენებ. კარგსაც და ცუდსაც. კარგი ყველაზე უიღბლო წელშიც გამოერევა, გამორიცხულია, არ გამოერიოს. ის კარგი გახსენდება, გეღიმება და იმედი გაქვს, რომ ცუდს ძველი წელი წაიღებს.

კიდევ ახალ წლებს იხსენებ. აიმ ჯადოსნურ ღამეებს. ვისაც რამდენი ჰქონია. ზოგს მეტი, ზოგს ნაკლები. ასაკს გააჩნია. მე ოცდაათზე მეტი დამიგროვდა. რაღაცები კარგად მახსოვს. რაღაცები – არც ისე.

პატარაობაში ახალი წელი ჩემთვის  ზამთრის არდადეგები იყო, “ცისკარა” დილის თერთმეტ საათზე და ნაძვის ხის ზეიმები. მოსაწვევები მოჰქონდა დედ-მამას და იმ ზეიმებზე დავიარებოდი დიდი მონდომებით. ახალი წლის ღამე – ნაკლებად. მთლად ცხრაზე არ გვაძინებდნენ, მაგრამ არც ღამისთევა გამოდიოდა. ვუყურებდით რაღაცებს, რაც ტელევიზორში საბავშვოდ მიიჩნეოდა, დავიძინებდით, ვიღვიძებდით პირველ იანვარს, ტკბილეული, საჩუქრები, სტუმრები, ზეიმები, მულტფილმები და ასე გრძელდებოდა თოთხმეტამდე.

ახალი წლის ღამეები მერე და მერე უფრო მახსოვს. დიდობაში.

(more…)

Read Full Post »

new year book fest 2015 my books

წიგნის ფესტივალზე, სულაც შუა კვირა რომ უწევდეს, ვცდილობ, ერთი დღეც არ გამოვტოვო. იმიტომ არა, რამეს ვერ მოვასწრებ-მეთქი. რას ვერ მოვასწრებ. უბრალოდ, ზეიმია და მენანება. ეგეც არ იყოს, მთელი გემო და ეშხი სტელაჟებს შორის აუჩქარებლად ბოდიალშია. არსად რომ გეჩქარება, სიახლეებს დინჯად ათვალიერებ, ხელში შეატრიალ-შემოატრიალებ, გადაფურცლავ, ორიოდე აბზაცს თვალს გადაავლებ და მხოლოდ ამის მერე ჩაუძახებ ჩანთაში.

წლევანდელი საახალწლო ფესტივალის სამივე დღე წინასწარ მქონდა დაგეგმილი. ვინ გაცალა… სამ დღეს ვინ ჩივის, იმას ვფიქრობდი, ვინმე მადლიანი შემეხიდოს და გამეგზავნოს, მთლად უწიგნოდ არ დავრჩე-მეთქი. მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, ეროვნული ბიბლიოთეკის მესამე კორპუსში შერბენა მაინც მოვახერხე, რაღაცებიც წამოვიყოლე და შთაბეჭდილებებსაც გაგიზიარებთ.

სტუდენტობა საჯაროს პირველ კორპუსში მაქვს გატარებული, იქაურობა ტკბილად მახსოვს და აუგი როგორ დამცდება, მაგრამ ალალად გეტყვით, საახალწლო აურზაურს და რიარიას მეტი სივრცე, მუსიკა, ნაძვის ხე და მხიარული ფერები მოუხდებოდა.

(more…)

Read Full Post »

12414349_10207478973389813_853625620_o

თბილისის წიგნის დღეები ლამის გუშინ ჩავატარეთ, “ექსპოს” პავილიონები წესიერად არც იქნება ალაგებული, ნაყიდი წიგნები ჯერაც მაგიდებზე გვიწყვია და თაროებზე არ გადაგვინაწილებია, არადა, უკვე მორიგი ბიბლიოაურზაური მოგვადგა კარს – წიგნის საახალწლო ფესტივალი.

წელს მეორედ ტარდება. შარშან, თუ გახსოვთ, თბილისი მოლში დავიარებოდით. სხვების ნაცვლად ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ თქვენი მონა-მორჩილი ახალშეძენილი წიგნების ყველა პარტიას აჭარული ხაჭაპურით აღნიშნავდა იქვე, კაფეში. ურიგო იყო-მეთქი, ცოდვას ვერ დავიდებ, მაგრამ წიგნის ბაზრობას სხვანაირად მოწყობილი, მყუდრო და კომფორტული სივრცე უხდება. ამჯერად საჯარო გვიმასპინძლებს. ეროვნული ბიბლიოთეკა, მესამე კორპუსი, მეორე სართული. საგამოფენო დარბაზი.

წიგნის ფესტივალისთვის ოთხი დღე მეცოტავება. გამორიცხულია, რამე არ გამომრჩეს, შინ დაბრუნებულს არ გამახსენდეს და გული არ დამწყდეს, ნეტავ მეყიდა-მეთქი. საახალწლო ამბავი საერთოდაც სამდღიანია. პარასკევს იწყება, კვირას დასრულდება. პარასკევს ვმუშაობ, სამსახურიდან გასხლტომას ან შევძლებ, ან ვერა. ჰოდა, რამე თუ არ მოვიფიქრე, წუწუნი და გულისწყვეტა მერე ნახეთ, ოცდაშვიდში.

(more…)

Read Full Post »

cms-image-000027090

მესამე დღეა, ევროკომისიამ ვიზალიბერალიზაციის დასკვნა გამოაქვეყნა. მესამე დღეა, ევროპისკენ გადადგმულ ნაბიჯს ვზეიმობთ. ლურჯად შეფერადებული ანძა, სვანური კოშკები და ილიას ძეგლი, ლურჯ-ოქროსფერი დროშები ფეისბუქზე, ბედნიერი სტატუსები, ბედნიერი ხალხი, საუკუნეა, ასე არაფერი გაგვხარებია.

ოღონდ ერთსულოვანი სიხარული მაინც არ გამოგვდის და მილოცვებთან, კრეატივთან, სასაცილო (ზოგჯერ უკბილო) ხუმრობებთან ერთად, აქა-იქ, ინდიფერენტული, ვითომ გაკვირვებული, გაღიზიანებული და, ზოგჯერ, აშკარად გაბრაზებული ხმებიც ისმის, ვერ გავიგეთ, რა გეზეიმებათ, რაში ვჭირდებით ევროპას ან ჩვენ რა დაგვკარგვიაო.

“ევროპარაშიგვჭირდებაზე” ძველი სიუჟეტი მახსენდება. ევროსაბჭოში გვიღებდნენ, ან ახალი მიღებული ვიყავით, ზუსტად არ მახსოვს. რომელიღაც ტელეარხზე გამოკითხვას ატარებდნენ და ერთმა მოხუცმა პაპამ ალალად თქვა ის, რასაც ფიქრობდა კიდეც: “რა არი ევროპაი, გარყვნილებაა, მეტი არაფერიო”.

დარწმუნებული ვარ, ვინმეს ცოტაოდენი დრო რომ დაეხარჯა და საფუძვლიანად აეხსნა, ის მოხუცი პაპა იოლად მიხვდებოდა, რომ ევროპა გარყვნილება კი არა, ისეთი სიკეთეა, ყველას რომ გამოადგება – მასწავლებელს, პროგრამისტს, მხატვარს, ფერმერს, სტუდენტს. ყველას. გამონაკლისის გარეშე.

(more…)

Read Full Post »

მახსოვს, პირველი ქინდლი რომ მაჩუქეს, ვფიქრობდი, წიგნის თაროები გაცილებით ნელი ტემპით შეივსება, მხოლოდ ახალ ქართულ თარგმანებს შევიძენ, დანარჩენებს – ელექტრონულ ფორმატში წავიკითხავ-მეთქი. ჩემზე ყოფილა ნათქვამი – კაცი ბჭობდა, გამომცემლობები იცინოდნენო. ცოტა ხანში საწოლის გადმოტანა, სამარილესავით, ოთახის ცენტრში მომიწევს, იმიტომ, რომ ყველა კედელი წიგნის თაროებს უჭირავს და მაინც არ მყოფნის. განა იმიტომ, რომ ჩანაფიქრს ვღალატობ – საუკუნეა, უცხოენოვანი წიგნი არ მიყიდია, მაგრამ სულ ნაირ-ნაირი და ერთმანეთზე უკეთესი სერიები რომ გამოდის ქართულად, ამას რა მოვუხერხო?

თბილისის წიგნის დღეების ჩემეული მიმოხილვა, ალბათ, გემახსოვრებათ, ჰოდა, სწორედ იქ გადავეყარე “პალიტრა L”-ის ახალ პროექტს. გულახდილად რომ გითხრათ, სახელწოდებამ დამაინტრიგა – “წლის ბესთსელერი“, წესით, ურიგო არ უნდა ყოფილიყო, თორემ სერიის პირველი წიგნი – ენტონი დოერის “ნათელი, რომელსაც ვერ ვხედავთ“ – არაფერს მეუბნებოდა. პულიცერის პრემიისა და კიდევ რამდენიმე საპატიო ჯილდოს მიუხედავად, ავტორის გვარ-სახელიც და რომანის სათაურიც პირველად მესმოდა, მაგრამ ანოტაციას რომ გადავხედე, ცდუნებამ მაინც მძლია და ჩანთაში ვუკარი თავი.

(more…)

Read Full Post »

დიმიტრი გლუხოვსკი

მეტრო 2034

სერია “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა”

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ლიკა გელაზონია

რედაქტორი – თამარ გავაშელიშვილი

ყდის დიზაინი – მაია ხუტიაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

კორექტორი – თამთა ჯინჭარაძე

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

2034 წელი

ატომური ომის შედეგად, მთელი მსოფლიო განადგურდა. დიდი ქალაქები აღიგავა პირისაგან მიწისა, ხოლო პატარა ქალაქების შესახებ არაფერია ცნობილი. გადარჩენილი ადამიანები ცხოვრების ბოლო დღეებს ბუნკერებსა და საფრებში ატარებენ, რომელთაგან ყველაზე დიდი მოსკოვის მეტროპოლიტენია.

გადარჩა ყველა, ვინც მეტროსთან აღმოჩნდა, როდესაც დედაქალაქში ჭურვები ცვიოდა. განკითხვის დღეს გადარჩენილთათვის მეტრო ახალ ნოეს კიდობნად იქცა. დედამიწაზე რადიაციის მაღალი დონეა და მუტანტებითაა დასახლებული. ადამიანთა ცხოვრება მხოლოდ მიწისქვეშაა შესაძლებელი.

მეტროსადგურები ქალაქ-სახელმწიფოებად იქცა, გვირაბებში კი წყვდიადი და შიში გაბატონდა. სევასტოპოლსკაიას – პატარა მიწისქვეშა სპარტის მკვიდრები საოცარი ძალისხმევით ახერხებენ გადარჩენას და სადგურის დაცვას.
მაგრამ ერთხელაც სევოსტოპოლსკაია დიდი მეტროსგან მოკვეთილი აღმოჩნდა და მის ყველა მკვიდრს საშინელი სიკვდილი ელის. ადამიანების გადასარჩენად ნამდვილი გმირია საჭირო.

სარჩევი

პროლოგი
თავი პირველი – “სევასტოპოლსკაიას” დაცვა
თავი მეორე – დაბრუნება
თავი მესამე – სიცოცხლის შემდეგ
თავი მეოთხე – გადახლართვა
თავი მეხუთე – მეხსიერება
თავი მეექვსე – სხვა მხრიდან
თავი მეშვიდე – გადასასვლელი
თავი მერვე – ნიღბები
თავი მეცხრე – ჰაერი
თავი მეათე – სიკვდილის შემდეგ
თავი მეთერთმეტე – საჩუქრები
თავი მეთორმეტე – ნიშნები
თავი მეცამეტე – ერთი ისტორია
თავი მეთოთხმეტე – კიდევ რა?
თავი მეთხუთმეტე – ორნი
თავი მეთექვსმეტე – გალიაში
თავი მეჩვიდმეტე – ვინ ამბობს?
თავი მეთვრამატე – ხსნა
ეპილოგი

 

პროლოგი

2034 წელი

მთელი მსოფლიო დანგრეულია, კაცობრიობა კი – თითქმის მთლიანად განადგურებული. ნახევრად დანგრეული ქალაქები რადიაციის გამო საცხოვრებლად უვარგისია. დანამდვილებით არავინ იცის, მაგრამ ამბობენ, რომ მათ მიღმა იწყება გადამწვარი, უსასრულო უდაბნოები და გადაგვარებული ტყეები.

ცივილიზაცია გადაშენების პირასაა. მოგონებები ადამიანის სიდიადეზე იგავებად და ლეგენდებად იქცა. მას შემდეგ, რაც მიწიდან ბოლო თვითმფრინავი აფრინდა, ოც წელზე მეტი გავიდა. ჟანგისგან შეჭმული რკინიგზა არსაით მიდის. დაუმთავრებელი საუკუნის მშენებლობა ნანგრევებად იქცა. რადიოეთერი ცარიელია, კავშირგაბმულობის თანამშრომლებმა მილიონჯერ მომართეს რადიომიმღებები სიხშირეზე, საიდანაც ადრე ნიუ-იორკი, პარიზი, ტოკიო და ბუენოს-აირესი მაუწყებლობდა, მაგრამ ახლა მხოლოდ საცოდავი ზუზუნი ისმის.

მხოლოდ ოცმა წელიწადმა ჩაიარა რაც ეს მოხდა, მაგრამ ადამიანი უკვე აღარაა დედამიწაზე ბატონი. რადიაციისგან შობილი არსებები ადამიანზე ბევრად უკეთ შეეგუვნენ ახალ სამყაროს. კაცობრიობის ეპოქა დასასრულს მიუახლოვდა.
სულ რამდენიმე ათეულ ათას ადამიანს არ სჯერა ამის. ისინი მოსკოვის მეტროში ცხოვრობენ – ყველაზე დიდ საფარში, რაც კი ოდესმე ადამიანს აუშენებია; ადამიანის უკანასკნელ თავშესაფარში.

იმ დღეს ისინი მეტროში აღმოჩნდნენ და ამიტომ გადარჩნენ. მათ ჰერმეტული ჭიშკრები იცავს რადიაციისა და დედამიწის ზედაპირზე მცხოვრები ურჩხულებისგან, ნახმარი ფილტრებით ფილტრავენ წყალსა და ჰაერს. მცოდნეების მიერ აწყობილი დინამომანქანებით გამოიმუშავებენ ელექტროენერგიას, მიწისქვეშა ფერმებში ამრავლებენ სოკოსა და ღორებს.

მმართველობის ცენტრალური სისტემა დიდი ხნის წინ დაემხო და სადგურები ჯუჯა სახელმწიფოებად იქცა. აქ ადამიანები ერთიანდებიან იდეის, რელიგიის ან, უბრალოდ, წყლის ფილტრების გარშემო.

ეს არის სამყარო ხვალინდელი დღის გარეშე. აქ არ არის ადგილი ოცნებების, გეგმებისა და იმედებისთვის. გრძნობების ადგილას ინსტინქტებია, რომელთაგან უმთავრესია გადარჩენა – ნებისმიერ ფასად.

ამ წიგნში მოთხრობილი ისტორიის შესავალი წაიკითხეთ რომანში “მეტრო 2033”.

 

თავი 1

“სევასტოპოლსკაიას” დაცვა

ისინი არც სამშაბათს დაბრუნდნენ, არც ოთხშაბათს და არც ბოლო ვადად დათქმულ ხუთშაბათს. პირველი საგუშაგო ოცდაოთხი საათის განმავლობაში მორიგეობდა და რომელიმე გუშაგს დახმარების თხოვნის თუნდაც ექო რომ გაეგონა ან მკრთალი შუქი მაინც შეემჩნია “ნახიმოვსკის გამზირიდან” მომავალი გვირაბის ბნელსა და ნესტიან კედელზე, მაშინვე გაგზავნიდა დამრტყმელ რაზმს.

დაძაბულობა ყოველ საათს მატულობდა. სპეციალურად ასეთი დავალებებისათვის მომზადებული საუკეთესო მებრძოლები წამითაც არ ხუჭავდნენ თვალს. ბანქოს დასტა, რომლითაც განგაშიდან განგაშამდე დრო გაჰყავდათ ხოლმე, უკვე მეორე დღე-ღამე იყო, მაგიდის უჯრაში იდო. ჩვეულებრივი ლაყბობა ჯერ ჩუმმა, მღელვარე საუბრებმა, შემდეგ კი დუმილმა შეცვალა – ყველას იმედი ჰქონდა, რომ პირველი გაიგონებდა უკან მომავალი ქარავნის ექოს. მასზე ძალიან ბევრი რამ იყო დამოკიდებული.

“სევასტოპოლსკაია” მიუდგომელ ბასტიონად აქციეს მისმა მცხოვრებლებმა. ნებისმიერმა მათგანმა – ხუთი წლის ბიჭუნამაც და ჭარმაგმა მოხუცმაც კარგად იცოდა იარაღის ხმარება. ტყვიამფრქვევები ბუდეებით, მავთულხლართებით, ძველი რელსებისაგან დამზადებული ტანკსაწინააღმდეგო ზღარბებით დაცული ეს ერთი შეხედვით აუღებელი სადგური დაცემის პირას იყო.

მისი აქილევსის ქუსლად საბრძოლო მასალების მუდმივი უკმარისობა იქცა.

(more…)

Read Full Post »

must read books image

თითქმის დარწმუნებული ვარ, ეს სულისშემძვრელი და სისხლისგამყინავი შეძახილი ერთხელ მაინც მოგისმენიათ, ერთხელ მაინც უკითხავთ თქვენთვის და თუ აცდით, მოსალოცად გქონიათ საქმე – გადასარევ წრეში ტრიალებთ.

“აუ, ეს წაკითხული როგორ არ გაქვს?!”

რაღაცნაირი კითხვაა. განცვიფრებით, შეფარული ბრალდებით, შეცოდებით სავსე, ეს როგორ მოგივიდაო. ჯერ ხომ სირცხვილით უნდა დაიწვა, მიწა გაგისკდეს და შიგ ჩაგიტანოს, მერე ბოდიში მოიხადო, უახლოეს წიგნის მაღაზიაში ან ბიბლიოთეკაში გავარდე, სასწრაფოდ მოიძიო ის წაუკითხავი საოცრება, გადააბულბულო, ვალმოხდილი დაბრუნდე, გამოვასწორე, უფროსოო, უპატაკო და მადლობაც გადაუხადო, მაღალ ლიტერატურას რომ გაზიარეს და მომავალში თავისმოჭრა, იმიჯის შელახვა და უწიგნურის სტატუსი აგაცილეს თავიდან.

Must Read წიგნებზე მოგახსენებთ, წაუკითხაობა ლამის გაუნათლებლობად რომ ითვლება. სახელდახელო სიის ჩამოწერაც შემიძლია, რომ რამე. ხანგრძლივი დაკვირვების შედეგია. მე დავიწყებ, თქვენ გააგრძელეთ.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: