Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for მაისი 17th, 2015

 

ორი გადასარევი ამბავი მაქვს თქვენთვის: ნატო დავითაშვილის ახალი, რიგით მეექვსე წიგნი გვექნება სულ მალე და მას, ამჯერად, “წიგნები ბათუმში” გამოსცემს. “აიას გზა”, ჯერჯერობით, თხელი გარეკანით დაიბეჭდება, მაგრამ ჩიტმა ამბავი მომიტანა: სქელყდიან, საკოლექციო ვარიანტსაც არ დააგვიანდებაო.

 

ნატო დავითაშვილი.

აიას გზა

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

რედაქტორი – ლია ლიქოკელი

ყდის დიზაინი – მაია აბაშიძე

დიზაინი და დაკაბადონება  ნინო აფრიამაშვილი

© ნატო დავითაშვილი 2015

© გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

 

მხოლოდ სულიერი ბრძოლის უკიდურეს მიჯნაზე მისულები ხედავენ სხვა სამყაროებს და მათ შორის იმდენად გაცრეცილ ზღვარს, რომ ერთი ნაბიჯი კმარა გადასასვლელად,

ნახევარი კი – ორივეში სასიარულოდ.

 

კაისა

 

თავი პირველი

მზისფერთმიანი სტუმარი

აიას მხრებზე მოლივლივე თმაზე ჩამავალი მზისგან ნასესხები მეწამული დაჰკრავდა. ჟღალი არ ეთქმოდა. დედოფალმა თეკლამ ურჩია წაბლისფერი თმა წითელი თიხით დაებანა. მანაც დაუჯერა, ან დალების დედოფლისთვის როგორ არ დაეჯერებინა. თეკლა მართალი აღმოჩნდა. სულ ოდნავმა ფერისცვალებამ დიდრონი, მუქი ყავისფერი თვალები კიდევ უფრო აუკიაფა, ხორბლისფერი პირისახე, აქამდეც რომ რბილი მზისსხივისფერი ჰქონდა, მეტად გაუნათა, ტუჩებიც უფრო გამოეკვეთა. მაგრამ, ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც აიას განსაკუთრებით ახარებდა, – მისი ბავშვური იერსახე თვალში საცემი აღარ იყო. კოლხეთის დედოფალმა თუთამაც შენიშნა, მეომარ ქალს ემსგავსებიო.

დალების ხმალშემართული დედოფალი თეკლა და იარაღმომარჯვებული აია სავარჯიშო დარბაზში პირისპირ იდგნენ და ერთმანეთს თვალით ზომავდნენ. აიამ შუბლზე ჩამოყრილი თმა თავის გაქნევით გადაიყარა, მარცხენა ფეხი უკან გადადგა, მთლიანად მას დაეყრდნო და მოწინააღმდეგეს შეუტია. ხმალს ისე მსუბუქად იქნევდა, თითქოს მანდილს აფრიალებსო. ოსტატობაში დედოფალი აიაზე ბევრად დახელოვნებული და გამოცდილი გახლდათ, ღონეც მეტად ერჩოდა, მაგრამ იარაღს ასე მოხდენილად მაინც ვერ ათამაშებდა. ამის მიზეზს აია თავიდანვე მიხვდა. თითისტოლა გოგომ დალების დედოფალს ცეკვის შესწავლა ურჩია, – სულ პატარაობიდან რომ არ მეცეკვა, ახლა ასე ნიავივით ვერ ვიმოძრავებდიო. მე – არა, მაგრამ თანატოლებს ასწავლე, უფლებას გაძლევო, – მიუგო თეკლამ.

– აი, ასე! კარგია, კარგია! – შეჰყვირა აიას შეტევით კმაყოფილმა დედოფალმა, – კიდევ უფრო მძლავრად! მოდი! მოდი!

აიას შეძახილი და გახელება არ სჭირდებოდა, ისედაც დაუნდობლად მიიწევდა წინ. თეკლას ხმალს ხმალი გადააჭდო და დალების დედოფლის მოხერხებულობა რომ არა, მოწინააღმდეგე იარაღს გააგდებინებდა.

– კარგი, საკმარისია! – შეაჩერა თეკლამ, – ძალიან შევყევით, სხვა საქმეებიც მაქვს!

– როგორც იტყვი! – მყისვე დაეთანხმა აია და იარაღი დაუშვა.

– ძველებურად ყოჩაღი ხარ, კამარას გაკვეთილები არ დაგვიწყებია, – შეაქო აია დედოფალმა თეკლამ.

თეკლას ემჩნეოდა, აიას ოსტატობით კმაყოფილი იყო. თუ სხვათა თვალში დედოფალს მუდამ შეუვალი იერი და მკაცრი მზერა ჰქონდა, აიასთან გრძნობების გამოხატვას არასოდეს ერიდებოდა.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: