Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for აპრილი, 2015

lucas cranach the elder painting

საოცრად პრაგმატული კაცი გახლდათ უფროსი ლუკას კრანახი. ზემო ფრანკონიაში, ხელმოკლე მხატვრის ოჯახში დაბადებულმა ბიჭმა, ჯერ იყო და, ძალიან ჭკვიანურად აირჩია მფარველი – საქსონიის კურფიურსტი ფრიდრიხ ბრძენი; აზნაურის წოდების მიღების შემდეგ კი ჯერ სამხატვრო სახელოსნოს ჩაუდგა სათავეში, მერე წიგნებით ვაჭრობას მიჰყო ხელი, ჰოდა, გახდა კიდეც ვიტენბერგის ყველაზე მდიდარი ბიურგერი; ეგ კიდევ არაფერი – ბურგომისტრადაც აირჩიეს რამდენჯერმე.

ამ პროზაულ საქმიანობაში ჩაფლული კრანახი რელიგიური ამბებისთვისაც იცლიდა – რეფორმაციის თავგამოდებული მომხრე და მარტინ ლუთერის მეგობარი გახლდათ, მის პორტრეტებსაც ხშირად წერდა და გერმანულად მისივე თარგმნილი ბიბლიის გამოცემაც ითავა თავის დროზე.

შესაძლოა, ასეთმა დატვირთულმა ცხოვრებამ ოდნავ გაანელა მასში შემოქმედებითი აღმაფრენა – კრიტიკოსები საყვედურობენ, თავისი პერსონაჟების სულიერ სამყაროში შეღწევაზე დიდად არ იჭყლეტდა ტვინსო; იქნებ ასეც იყოს და კრანახი არ არის ის ფერმწერი, მსოფლიო ხელოვნებისთვის აუნაზღაურებელი დანაკლისი რომ იქნებოდა, მაგრამ დღეს მაინც ვაპირებ, მის ერთ ნახატზე გიამბოთ, საქართველოში რომ ინახება და “მაჭანკალი“ ჰქვია.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

ართურ კლარკი "კოსმოსური ოდისეა 2001" "წიგნები ბათუმში"

ართურ კლარკი
“კოსმოსური ოდისეა 2001”
“წიგნები ბათუმში”

ბევრჯერ უკითხავთ ჩემთვის, ბლოგზეც, ფეისბუქზეც და ისეც, ფინჯან ყავასთან ქაქანის დროს: რაზეც წერ, ყველაფერი როგორ მოგწონსო.

კაცმა რომ თქვას, მაინცდამაინც გასაკვირი არც უნდა იყოს. ზუსტად იმაზე ვწერ, რაც მიყვარს და მომწონს, აბა, ოქროსავით მკითხველს უხარისხო და უხეირო წიგნებზე დროს ხომ არ დავაკარგვინებ.

ოღონდ, მოწონებასაც ხომ გააჩნია. კარგი, თუნდაც ძალიან კარგი წიგნი ერთია და დიდი ხნის სიყვარული, საკულტო ტექსტი – სულ სხვა.

ართურ კლარკის “კოსმოსური ოდისეა 2001”, მაგალითად.

სიმართლე გითხრათ, არც მახსოვს, როდის წავიკითხე. ალბათ, სტუდენტობისას. საჯაროში გამოვიწერდი, ან აბონემენტით წამოვიღებდი. ჩემ დროს ნაირნაირი წიგნის მაღაზიები არ იყო, არც გამომცემლობები ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს მსუყე ექსკლუზივის ხელში ჩაგდებაში, წიგნებს ქუჩის ბუკინისტები ყიდნენ, ვერის პარკში სახელდახელო ბაზრობაც იმართებოდა შაბათ-კვირას და ისეთი კბენია ფასები ედო იქაურ საკითხავს, სტუდენტი რას გაწვდებოდა.

მოკლედ, საჯაროში გადავაწყდებოდი. ეს პირველად, თორემ მერე იმდენჯერ გადავიკითხე, ვინ მოთვლის. “ქინდლშიც” თავიდანვე გადმოვწერე. ოღონდ, რუსული თარგმანი.

(more…)

Read Full Post »

წლევანდელი წიგნის საერთაშორისო დღე – 23 აპრილი –  ხუთშაბათს უწევს, სამუშაო დღეს.

მაინცდამაინც ბედნიერი და აღფრთოვანებული ვარ-მეთქი, ვერ მოგატყუებთ. წიგნის დღეებს, ფესტივალებს, კინოპრემიერებს და ამგვარ სიამოვნებებს, მოგეხსენებათ, აჩქარება და გადარბენები არ უხდება. ჯერ კარგად უნდა გამოიძინო, ნება-ნება აიზლაზნო, მშვიდად ისაუზმო, კომფორტულად გამოეწყო, განუყრელი ზურგჩანთა საგულდაგულოდ დააცარიელო და პავილიონებს მიაშურო…  იქაც მშვიდად და აუჩქარებლად უნდა ათვალიერო. ერთი წრე, მეორე, მესამე… ისიც უნდა გაითვალისწინო, რამდენი ნაცნობი შეგხვდება და ისე როგორ ჩაუვლი გვერდს, შენაძენი არ შეუთვალიერო :) მერე სადმე წახემსებაც უნდა მოასწრო – ახალნაყიდ წიგნებს ცხელი პიცა აკვდება ზედ. მოკლედ, წამდაუწუმ საათზე საყურებლად არ უნდა გქონდეს საქმე.

საათზე ყურებას და პიცა-ბრეიკს ვინ ჩივის, ხუთშაბათს დილიდან ღრმა საღამომდე ვმუშაობ, თან ისეთი მძიმე კვირა მაქვს, პრეზენტაციებისთვის კი არა, მგონი, ყავის მოსახარშად არ მეცლება.

არა უშავს. აქ მოვიოხებ გულს და წიგნის საერთაშორისო დღეს ბლოგზე მაინც აღვნიშნავ. თან თქვენც იხეირებთ – მოგიყვებით, რას უნდა ველოდოთ, სხვა თუ არაფერი, წინასწარი სიის შედგენასა და მიახლოებით ხარჯთაღრიცხვაში მაინც წაგეშველებით. ჰო, არ დამავიწყდეს: წიგნის დღე წელს ვაკის პარკში ტარდება. სტენდებს და კარვებს სუფთა ჰაერზე გაშლიან, პრეზენტაციებს კი ვაკის მედიათეკა უმასპინძლებს.

(more…)

Read Full Post »

თავიდანვე გეტყვით, რომ ამ წიგნს ლიტერატურულ გადატრიალებას ვერ დავარქმევ და, ალბათ, არც ავტორს ჰქონია ამაზე პრეტენზია – არ მგონია, როცა ვერონიკა როთი “განსხვავებულს“ წერდა, ეფიქრა, ანტიუტოპიის ჟანრში ახალ სიტყვას ვიტყვიო. უბრალოდ, ადგა და დაწერა ტრილოგია დისტოპიურ ჩიკაგოზე, სადაც საზოგადოება ხუთ ფრაქციად დაყოფილა: ხმაურიანი შეუპოვრები  სახიფათო თამაშებს არ ერიდებიან, მეგობრულები – მშვიდობასა და წონასწორობას ქადაგებენ, გულწრფელებს ტყუილს ვერ დააცდენინებ, თუნდაც საქმე სიკვდილ-სიცოცხლეს ეხებოდეს, ასკეტებს ყველაზე დიდ ღირსებად თავშეკავება მიაჩნიათ, სიახლეების მაძიებელ ერუდიტებს კი მუდმივად წიგნებში აქვთ ცხვირი ჩარგული.

ამ სამყაროს სიყალბისა და ხელოვნურობის ელფერი დაჰკრავს – თითქოს არ შეიძლება, ადამიანი ერთდროულად უშიშარიც იყოს და მეგობრულიც, ან თითქოს ასკეტი გულწრფელი და უშიშარი ვერ იქნება… რა გასაკვირია, რომ ნაძალადევად დახლეჩილ საზოგადოებას მკაცრი წესები და კანონები სჭირდება – სხვაგვარად ბალანსის შენარჩუნება რთულია.

აქ ცხოვრობს ბეატრის პრაირი, ასკეტი გოგონა, რომელსაც ძალიან არ უნდა, რომ მთელი ცხოვრება აკრძალვებსა და შეზღუდვებში გაატაროს, ამიტომაც, როცა შესაძლებლობა ეძლევა, თავის ფრაქციაზე უარს ამბობს და თავზეხელაღებული შეუპოვრების რიგებს უერთდება.

(more…)

Read Full Post »

ბერნარ ვერბერი.

ჭიანჭველები

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – ეკატერინე სუმბათაშვილი

რედაქტორი – ხათუნა ნონიაშვილი

დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი 

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

 

ბერნარ ვერბერი

ჭიანჭველების ტრილოგია

ჭიანჭველები

ჭიანჭველების დღე

ჭიანჭველების რევოლუცია

 

1

გამღვიძებელი

 

აი, ნახავთ, სრულებით არ იქნება ისეთი, როგორიც წარმოგიდგენიათ.

ნოტარიუსმა აუხსნა, რომ შენობა ისტორიულ ძეგლად იყო შეფასებული და იქ რენესანსის ეპოქის ბრძენი ადამიანები ცხოვრობდნენ, თუმცა მათი სახელები ვერ გაიხსენა.
კიბეზე ავიდნენ და აღმოჩნდნენ ბნელ დერეფანში, სადაც ნოტარიუსი კარგა ხანს ხელის ცეცებით ამაოდ ეძებდა ჩამრთველს, ბოლოს თქვა:

– ოჰ, ჯანდაბა! არ მუშაობს.

სიბნელეში კედლებზე ურტყამდნენ ხელებს და გზას ისე მიიკვლევდნენ. ბოლოს ნოტარიუსმა, როგორც იქნა, საჭირო კარს მიაგნო, გააღო, ამჯერად წარმატებით დააჭირა ხელი ჩამრთველს და დაინახა, რომ მის კლიენტს სახეზე ფერი აღარ ედო.

– ცუდად ხართ, მესიე უელს?

– ერთგვარი ფობიაა. არა უშავს.

– სიბნელის შიში?

– დიახ, ასეა. მაგრამ ახლა უკეთ ვარ.

ოთახები დაათვალიერეს. ეს გახლდათ ორასი კვადრატული მეტრი ფართობის ბინა მიწისქვეშა სართულზე. მართალია, გარე სამყაროს მხოლოდ რამდენიმე, ვიწრო და ლამის ჭერთან მიკრული ფანჯრებით უკავშირდებოდა, მაგრამ ჯონათანს ბინა მოეწონა. კედლებზე ერთნაირი რუხი შპალერი გაეკრათ და ყველგან მტვერი იდო. თუმცა ამის გამო წუწუნს არ აპირებდა.
მისი ამჟამინდელი ბინა ფართობით ამის მეხუთედი თუ იქნებოდა. გარდა ამისა, ქირის გადახდის შესაძლებლობა აღარ ჰქონდა; საზეინკლომ, სადაც ჯონათანი მუშაობდა, გადაწყვიტა, მის გარეშე გაეგრძელებინა ფუნქციონირება.

ბიძია ედმონდის დანატოვარი ეს მემკვიდრეობა მართლაც ის სასიამოვნო მოულოდნელობა გახლდათ, რაზედაც ვერც კი იოცნებებდა.

 

ორი დღის შემდეგ ჯონათანი, მისი მეუღლე ლიუსი, მათი ვაჟი ნიკოლა და ძაღლი, დაკოდილი ჯუჯა პუდელი კარზაზატი, სიბარიტების ქუჩის 3 ნომერში დასახლდნენ.

– ვერ ვიტყვი, რომ ეს რუხი კედლები არ მომწონს, – განაცხადა ლიუსიმ და თავისი სქელი, წითური თმა აიწია, – ისეთ დეკორს შევარჩევთ, როგორიც გვინდა. აქ ყველაფერი თავიდანაა გასაკეთებელი. ეს იმას ჰგავს, ციხე სასტუმროდ რომ უნდა გადააკეთო.

– ჩემი ოთახი სად არის? – იკითხა ნიკოლამ.

– ბოლოში და მარჯვნივ.

– ვაუ, ვაუ, – დაიყეფა ძაღლმა და ლიუსის ქუსლზე უკბინა, თუმცა სრულებით არ გაუთვალისწინებია, რომ ამ დროს მას ხელში ქორწილში ნაჩუქარი ჭურჭელი ეჭირა.

ძაღლი მაშინვე ტუალეტში ჩაკეტეს; გასაღებიც გადააბრუნეს, იმიტომ რომ კარის სახელურის ჩამოწევა შეეძლო.

– კარგად იცნობდი შენს მფლანგველ ბიძას? – განაგრძო ლიუსიმ.

– ბიძია ედმონდს? სიმართლე გითხრა, მარტო ის მახსოვს, ჰაერში როგორ ამიტაცებდა ხოლმე, ვითომ თვითმფრინავით მივფრინავდი. ერთხელ ისე შემეშინდა, ზემოდან დავაფსი.

ორივეს გაეცინა.

– უკვე მაშინ იყავი მხდალი, ასეა? – გამოაჯავრა ლიუსიმ.

ჯონათანმა თავი მოაჩვენა, ვითომ ვერ გაიგო.

– ჩემზე არ გაჯავრებულა. დედაჩემს მარტო ეს უთხრა: “კარგი, ის მაინც გავიგეთ, რომ მისგან მფრინავი არ გამოვა…” მერე დედა მეუბნებოდა, რომ ყურადღებით ადევნებდა თვალს ჩემს ცხოვრებას, თუმცა მეტად აღარ შევხვედრივართ ერთმანეთს.

– რას საქმიანობდა?

– მეცნიერი იყო. როგორც მახსოვს, ბიოლოგი.

ჯონათანი ჩაფიქრდა. სინამდვილეში არაფერიც არ იცოდა თავისი კეთილისმყოფლის შესახებ.

(more…)

Read Full Post »

ანა გავალდა.

35 კილო იმედი

გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”

ბათუმი

2015

 

მთარგმნელი – სოფია ბარშოვა

რედაქტორი – მარიამ კორინთელი

ილუსტრატორი – მარიამ გიგუაშვილი

დიზაინი – ეკა ტაბლიაშვილი  მარიამ გიგუაშვილი

დამკაბადონებელი – მალხაზ ფაღავა

ქართული გამოცემა © გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში”, 2015 ყველა უფლება დაცულია

 

ვერ ვიტან სკოლას.

ამქვეყნად ყველაზე მეტად ეგ მეზიზღება.

არა, უფრო მეტადაც…

გამიმწარა ცხოვრება.

 

შეიძლება ითქვას, რომ სამი წლის ასაკამდე ვიყავი ბედნიერი. კარგად აღარც მახსოვს, მაგრამ მგონი, ასე იყო… ვთამაშობდი, ჩემი საყვარელი მულტფილმის, „სამი მურა დათვის“ ვიდეოკასეტას დღეში ათჯერ ვატრიალებდი, ვხატავდი, მილიარდ თავგადასავალს ვიგონებდი ჩემი პლუშის ამუნია გროდუდუსთვის, რომელზეც დღესაც ჭკუა მეკეტება. დედა ჰყვება, რომ საათობით ვიკეტებოდი ჩემს ოთახში, დიალოგი მქონდა გამართული საკუთარ თავთან და გახარებული, ბოლო ხმაზე გავკიოდი. ამ მოგონებებიდან ვასკვნი, რომ ბედნიერი ვიყავი.

ჩემი ცხოვრების იმ ეტაპზე ყველა და ყველაფერი მიყვარდა და დარწმუნებული ვიყავი, რომ იმ ყველა და ყველაფერსაც უყვარდათ ერთმანეთი…მაგრამ შემისრულდა სამი წელი და ხუთი თვე და ბრახ! სკოლაც გამოჩნდა.

 

როგორც ახლა ვიხსენებ, იმ დილით ძალიანაც კმაყოფილი გავემართე სკოლაში. მანამდე მშობლებმა, ვინ იცის, რამდენჯერ გამიმეორეს: ,,როგორ გაგიმართლა, ძვირფასო, შენ ხომ ნამდვილ სკოლაში მიდიხარ ’’, ,,შეხედე, რა მაგარი ახალი ჩანთა გაქვს! აი, ამით წახვალ შენს ლამაზ სკოლაში“… ბლა ბლა ბლაა… მგონი, არ მიტირია. (ძალიან ცნობისმოყვარე ვარ და უფრო ის მაინტერესებდა, ჰქონდათ თუ არა იქ სათამაშოები და ლეგოები…) თურმე, სკოლიდანაც შესანიშნავ ხასიათზე დავბრუნებულვარ, აღფრთოვანებულიც კი. სადილის დრო იყო, კარგადაც გეახელით და მაშინვე ჩემს ოთახს მივაშურე, რათა სასწრაფოდ მომეყოლა გროდუდუსთვის, რა გადასარევად გავატარე დილა.

 

მაშინ რომ მცოდნოდა, ეს ჩემი ბედნიერი ბავშვობის უკანასკნელი წუთები იყო, შევეცდებოდი, როგორმე უფრო გამეხანგრძლივებინა მისით მიღებული სიამოვნება, უფრო ნელ-ნელა დამეგემოვნებინა,რადგან სწორედ ამის შემდეგ დადგა ყველაფერი თავდაყირა…

 

– აბა, წავედით! – მითხრა დედამ.

– სად?

– როგორ თუ სად, სკოლაში.

– არა.

-რა არა?

– არ წამოვალ.

– რაო? ვითომ რატომ?!

– იმიტომ, რომ აღარ ვაპირებ სკოლაში სიარულს. ვნახე ,მანდ რაც ხდება და საერთოდ არ დამაინტერესა. ოთახში იმდენი რამ მაქვს გასაკეთებელ-შესაკეთებელი. გროდუდუს დიდი ხნის წინ დავპირდი, რომ მისთვის ავაგებ სპეციალურ მოწყობილობას, რომელიც დაეხმარება ადვილად იპოვოს ჩემი საწოლის ქვეშ ჩაფლული ყველა ძვალი. მე კი ჯერ კიდევ ვერ გამოვნახე ამისთვის დრო.

 

დედა ჩაიმუხლა, მე თავი დავხარე. ის დაჟინებით მთხოვდა სკოლაში წასვლას, მე ტირილი დავიწყე.

მან წამომაყენა, მე ღრიალი მოვრთე.

ჰოდა, ალიყურმაც არ დააყოვნა. მაშინ პირველად გამარტყა დედამ.

(more…)

Read Full Post »

საყოველთაოდ ცნობილი ამბავია: თეატრი გასახდელით იწყება, წიგნი – გარეკანით.

ფაქტია, უვარგის წიგნს მსოფლიოში საუკეთესო ქავერიც კი ვერაფერს უშველის, მაგრამ იმას რა სჯობს, ტექსტიც და შეფუთვაც  ერთნაირად ხარისხიანი რომ არის და თვალს და გულს ერთად ახარებს.

მოლის ბიბლიოთეკის ამბავი ხომ იცით. ათასნაირი წიგნი მიდევს თაროებზე; ასეთიც, ისეთიც, კოხტაც და შეუხედავიც; საქმის ცოდნით და სიყვარულით მოხატულ-გალამაზებულიც და მიფუჩეჩებულიც.

რას ვიზამთ, კარგს ზუსტად იმიტომ ვაფასებთ, ამქვეყნად ცუდიც რომ არსებობს. მოსაწონი ყდები ადრეც იყო, ჩემი ბავშვობის დროს, ოღონდ იშვიათად – სანთლით უნდა გეძებნა. ჰოდა, იმ ძველ, უსახო, უფერულ, უსქესო, უაზროდ ერთნაირ ყალიბში ჩამოსხმულ ყდებს რომ ვიხსენებ, აშკარად უკეთ გვაქვს საქმე.

პირველი ასეთი პოსტი ორი წლის წინ დავწერე და მკითხველს ჩემი ფავორიტი ქავერები გავუზიარე.  ჰოდა, ვფიქრობ, დადგა დრო, მოლის ბლოგზე ” The Best of ბიბლიოკრეატივის” მეორე ნაწილი დაიდოს.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: