Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for მარტი, 2014

წიგნები, რომლებსაც აპრილში ველოდებით

firm coverმოლის ბლოგზე, ამ ბოლო დროს, ერთი სასიამოვნო და სასარგებლო ტრადიცია დამკვიდრდა – თქვენი მასპინძელი დროდადრო გამომცემლობებს ეხმიანება და მკითხველისთვის ყველაზე საინტერესო სიახლეების გრძელზე გრძელი სია მოაქვს.

დღეს იმ წიგნებზე ვაპირებ მოყოლას, აპრილის თვეში რომ გამოჩნდება მაღაზიებში და, ბიბლიოფილებო ამა ქვეყნისა, ყურადღებით იყავით, არაფერი გამოგრჩეთ.

პალიტრა L“-ს გონკურის პრემიის ახალი მფლობელის – მიშელ როსტენის “შვილი” გადმოუქართულებია; 21 წლის გარდაცვლილი ბიჭის ამბავი, თავად რომ ყვება სიკვდილის შემდეგ, ამო საკითხავი არ უნდა იყოს, მაგრამ ვინ თქვა, რომ წიგნები მხოლოდ გასართობად იწერება? თემაა ისეთი, გულგრილად გვერდს ვერ აუვლი; ავტორსაც უვარგია – საუკეთესო დებიუტისთვის გონკურს ასე ჰაიჰარად არავის აძლევენ; ჰოდა, ვნახოთ და განვსაჯოთ.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

სემუელ ბეკეტი. "მოლოი". "დიოგენეს ბიბლიოთეკა". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014

სემუელ ბეკეტი. “მოლოი”. “დიოგენეს ბიბლიოთეკა”. გამომცემლობა “დიოგენე”. თბილისი, 2014

ამ წიგნზე წერა გამიჭირდა.

გამიჭირდა არა იმიტომ, რომ ვინმე მაძალებს, მაინცდამაინც ამაზე დავწერო ან სათქმელს ვერ ვპოულობ, არა… უბრალოდ, ვფიქრობ, როგორ მივიტანო თქვენამდე სემუელ ბეკეტის “მოლოი” – წიგნი, რომლის წაკითხვასაც ყველას ვერ ურჩევ.

საქმე ის არის, რომ ბეკეტის ინტერპრეტაციას აზრი არ აქვს – ეს ის მწერალი არ არის, რომელიც უნდა გაშიფრო, გახსნა, ყველაფერს თავ-თავისი ადგილი მიუჩინო და ბოლომდე ჩასწვდე; არა, მისი შემოქმედება აბსურდის ხიბლით და იდუმალებითაა სავსე; ის არასოდეს გეტყვის სათქმელს ბოლომდე, არასოდეს აიხდის ნიღაბს და საშუალებას მოგცემს, იფიქრო და თავად გადაწყვიტო, რა უნდოდა ავტორს, რას ფიქრობდა, როცა ფიქრობდა და რატომ დაწერა ის, რაც დაწერა.

(more…)

Read Full Post »

TIME - XX საუკუნის ისტორია. დიდი ომიდან დიდ დეპრესიამდე. პალიტრა L. თბილისი, 2014ორიოდე თვის წინ, თუ გახსოვთ, “პალიტრა L“-მა ამერიკული “თაიმის” საუკეთესო პუბლიკაციების გამოცემა დააანონსა.

ამაზე პოსტშიც მოგიყევით. თანაც, მიუხედავად იმისა, რომ ფორმატსა და ხარისხზე წარმოდგენა არ მქონდა, მაინც რაღაც საინტერესოს მოლოდინში ვიყავი – ჩემს მგრძნობიარე ცხვირს მიხვედრილობა მართლაც რომ არ დაეწუნება.

მერე ჩაფიქრებული გამოცემის გარეკანის ფოტოც გამოაქვეყნეს, ამას დამაინტრიგებელი ვიდეოანონსიც მოჰყვა და ერთი კვირის წინ ფერადი მოსაწვევიც მომივიდა – პრეზენტაციაზე გეპატიჟებითო.

ასეთ ღონისძიებებზე მოხვედრას, სამსახურის გადამკიდე, იშვიათად ვახერხებ, მაგრამ ამჯერად ვიყოჩაღე და დათქმულ დროს “მარიოტის” შესასვლელთან ვიდექი.

არც მინანია – საქსოფონს მოვუსმინე, ღვინო დავაგემოვნე და ხელს ქართული “TIME”-ის პირველი წიგნიც გამოვაყოლე – “დიდი ომიდან დიდ დეპრესიამდე”.

ჰოდა, აგერ მიდევს, მაგიდაზე. მშვენიერი ხარისხის. რა, რა და პოლიგრაფიის ამბავი ასეთ პროექტებში “პალიტრას” არ ეშლება.

(more…)

Read Full Post »

contract bridgeმოლის თავს ახალი ამბავია – ბრიჯის სწავლა დავიწყე.

აი, იმ ბრიჯის, კონან დოილის, კრისტის, ჩეიზის გმირები რომ თამაშობენ მყუდრო კლუბებში, კარგი კონიაკის და სიგარის თანხლებით.

ახლა, ბავშვობიდან ამაზე ვოცნებობდი-მეთქი, ვერ ვიტყვი, მაგრამ კარგა ხანია, თავში მიტრიალებდა. ცოტაოდენი თავისუფალი დრო გამომიჩნდა და რაღატომ გადავდო…

სახელმძღვანელოები მაინცდამაინც უხვად არ მოიპოვება. არადა, რთულ ამოცანას რომ შევეჭიდე, ამას თანდათან უფრო ვხვდები. ერთ მშვენიერ საიტს მივაგენი, ახალბედებისთვის ზედგამოჭრილს. მივყვები ნელ-ნელა. ინტერაქტიული პროგრამაც მაქვს და დასაწყისისთვის, მგონი, საკმარისია…

უკვე ვიცი, რას ნიშნავს კონტრა, რეკონტრა, გეიმი, რობერი, მაჟორი და მინორი, რენონსი, ფალშრენონსი, ქულებსაც ვითვლი (ჯერ გაჭირვებით)… გაისად ამ დროს პირველ წარმატებებზეც გიამბობთ. რაღა ბრიჯი გისწავლია და რაღა ერთი მსუყე საგნის საუნივერსიტეტო კურსიო, ადრე მითხრეს და, მგონი, მართალია.

(more…)

Read Full Post »

ქალი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს

ქალი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს. (с) მარი ბექაური. რადიო “შოკოლადი”

“დიოგენეს” კოპწია მაღაზიაში ერთხელ მაინც თუ შეგივლიათ, აუცილებლად დაგამახსოვრდებოდათ ერთი ძალიან კარგი გოგო – იქაურობის გულღია და დაუზარელი მასპინძელი.

თუ არ იცნობთ, შესაძლოა ვერც მიხვდეთ, რომ თავადაც მწერალია – მარი ბექაური.

კარგად მახსოვს, “ელექტროთაობით” გავიცანი – წიგნის ერთ-ერთ ფესტივალზე ვიყიდე. სხვადასხვა ტონალობაში დაწერილი მოთხრობებიდან რამდენიმე განსაკუთრებით მომეწონა და ავტორიც მოვინიშნე. მერე იყო “ბებია, რეი და ამერიკა” – სრულიად არაჩვეულებრივი, გადასარევი წიგნი, პირდაპირ გამომცემლობიდან რომ წამოვიღე შინ და პოსტიც უმალ გამოვაცხვე. თაროზე  “მეორე მხარეც” მეგულება და ამაზეც აუცილებლად დავწერ.

ოღონდ დღეს სულ სხვა ამბავს მოგიყვებით.

წიგნებზე კატასტროფულად ცოტას რომ ვლაპარაკობთ, სამწუხარო ფაქტია; რადიო “შოკოლადი” ამის გამოსწორებას თავგამოდებით ცდილობს და ყველა გაგებით ძვირფას საეთერო დროს ბიბლიოფილებს უთმობს. ლევან ბერძენიშვილის “წიგნებს”, დარწმუნებული ვარ, ყველა უსმენთ, სამიოდე კვირის წინ კი ახალი საავტორო პროექტი დაიქოქა “შოკოლადზე” – “ქალი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს”. სათაური, დამეთანხმეთ, მიმზიდველი და დამაინტრიგებელია, ავტორი და წამყვანი კი მარია.

(more…)

Read Full Post »

რომენ გარი. "ამის იქით თქვენი ბილეთი აღარ გამოდგება". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014ამ ავტორზე ერთხელ უკვე დავწერე.

წიგნი, რომელზეც გიამბობდით, იმდენადვე დამთრგუნველი იყო, რამდენადაც კარგი – საკმაო ხანს გამყვა სიმძიმის შეგრძნება და მაშინ ვიფიქრე, რომენ გარი ის მწერალია, რომელიც აღგაფრთოვანებს, მაგრამ საყვარელი ავტორების რიცხვში მოხვედრა – ყოველ შემთხვევაში, ჩემთან – ცოტა გაუჭირდება-მეთქი.

მგონი, მაშინ ბევრი არაფერი მითქვამს თავად მწერლის შესახებ – გაკვრით ვახსენე, ებრაული წარმოშობის ფრანგი ლიტერატორია და გონკურების პრემიის ორჯერ მოპოვება მისტიფიკაციის წყალობით მოახერხა-მეთქი – ბუნებაში არარსებული ემილ აჟარი ძმისშვილად გაასაღა და უცნობ დებიუტანტად წარუდგინა საზოგადოებას.

საფრანგეთის გენერალური კონსული და საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი რომ იყო, ამაზე, მგონი, სულ არ ამომიღია ხმა.

მოკლედ, ყველაფერს ასწრებდა ეს კაცი; ისეთი მჩქეფარე ცხოვრებით ცხოვრობდა, ბევრი რომ ინატრებს. ბავშვობა კი გაატარა გაჭირვებასა და ხეტიალში, მაგრამ მოწიფულობისას ნამდვილად არ დაჰკლებია პატივი, და მაინც…

ასეთი სასოწარკვეთილი შემოქმედება სხვისი არ მეგულება და მომკალით.

(more…)

Read Full Post »

stephen king autograph

უავტოგრაფო წიგნებს თითქოს რაღაც აკლიათ, თითქოს ავტორს პირველი ფურცლის დაწერა დაავიწყდაო.

ჰექსე

არ ვიცი, გახსოვთ თუ არა – ორიოდე თვის წინ ქართული “ფეისბუქი” ერთი ბიჭის ამბავმა წალეკა – სოფელში ვცხოვრობო, წიგნები მიყვარსო, ყველა პრეზენტაციას ვესწრებიო, შვიდი ათასი წიგნი უნდა შევაგროვო და ყველა – ავტოგრაფითო.

თუ არ ვცდები, სოფლის ბიბლიოთეკისთვის ჩუქებას აპირებდა.

ავტოგრაფებით დამშვენებული ტომეულები ბიბლიოთეკას ალბათ მოუხდება კიდეც, მაგრამ კერძო კოლექციისთვის ამდენი სამახსოვრო ხელმოწერა ნამეტანი მგონია.

გასაგებია, თანამედროვე ტრენდია – ცინცხალი გამოცემები პრეზენტაციებზე განსაკუთრებული ფასდაკლებით იყიდება და ერთგული მკითხველი ფავორიტი ავტორის ავტოგრაფსაც იღებს საჩუქრად. ასეა მთელ მსოფლიოში და გასაკვირიც არაფერია, მაგრამ შვიდი ათასი?! ავტოგრაფი, ჩემი მოკრძალებული აზრით, ან საყვარელ მწერალს  უნდა გამოართვა, ან განსაკუთრებით გულში ჩავარდნილ წიგნზე მოაწერინო ხელი და ასეთი კრიტერიუმებით რომ მიუდგები, ათასობით ფაქსიმილეზე ლაპარაკი, მგონი, ზედმეტია.

შინ, თაროებზე, წიგნები მაკლია-მეთქი, ვერ ვიტყვი; მაკლია კი არა, უკვე სერიოზულად ვფიქრობ, ოჯახის წევრების დეპორტაცია და ახალი თაროების მიჭედება რომელი ოთახიდან დავიწყო; მაგრამ სულ რამდენიმეა ხელმოწერილი და ყველას განსაკუთრებული ისტორია აქვს.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: