Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for დეკემბერი, 2013

my christmas tree

ძვირფასო სანტა!

ტრადიციები და რიტუალები რომ მიყვარს, ძველი ამბავია და, მგონი, ბლოგსაც ეტყობა, მაგრამ ერთი განსაკუთრებით მესიმპათიურება. ზუსტად შარშანწინ პირველად მოგწერე წერილი. გამოგიტყდები, დიდი იმედი არ მქონია, რომ  შენამდე მოაღწევდა, მაგრამ, სასწაულები თურმე მხოლოდ ზღაპრებში არ ხდება…

ჯერ მაშინ ამივიდა შუბლზე თვალები, სამ იანვარს, ბლოგის დაბადების დღეზე, ერთის ნაცვლად ორი სანტა რომ მესტუმრა (მეორე, ალბათ, კანადიდან) და მეორედ იმ დღეს უნდა გენახა ჩემი გაოცება, საახალწლოდ შენი პასუხი რომ მომიფრიალა ფოსტამ,  იქნებ, გესტპოსტად გამოგადგესო.

მოკლედ, ერთი ძველი ფილმისა არ იყოს, ყოველ ახალ წელს – არა, აბანოში რა დამრჩენია – ან შენ გწერ, ან შენს ბარათს ვკითხულობ…

ოღონდ, შენ კი იცი და, მკითხველმა ისე არ გამიგოს, თითქოს მხოლოდ დეკემბრის მიწურულს გეხმიანებოდე. მეგობრებთან ასე მოქცევა ვის გაუგონია! ტელეფონის ნომრები დიდი ხანია გავცვალეთ და ლაპლანდიასთან დაკავშირებაც არ მიჭირს. ახლა, მთელ მიმოწერას ვერ გამოვაქვეყნებ, უხერხულია, მაგრამ იმას კი უნდა მოვყვე, ბათუმში რომ გნახე, ამ ზაფხულს.

(more…)

Read Full Post »

dumbadze cover

დარწმუნებული ვარ,  სათაურად გამოტანილი სტრიქონი ყველას გეცნოთ.

იმაზეც თავს დავდებ, ბოლომდე სხაპასხუპით ჩამოარაკრაკებთ. მერე რა, რომ გრძელი ლექსია და თანაც ალბათ დიდი ხნის წინ წაიკითხეთ.

კაცია და გუნებაო, უთქვამთ. კიდევ – გემოვნებაზე არ დავობენო, მაგრამ სწორედ ამ განსხვავებული გემოვნების მიუხედავად, არის რაღაცები, რაც გვაერთიანებს.

ბოლოს და ბოლოს, ყველა ბავშვობიდან მოვდივართ.

ჰოდა, ჩემს ბავშვობაში,  სანამ ზურიკელას, მერის, ხატიას და სოსოიას გავიცნობდი, სანამ ცალი თვალით ვიცინებდი და ცალით ვიტირებდი ილიკოს, ილარიონის, ბეჟანას, ოლღა ბებიას და სხვათა და სხვათა წყალობით, ნოდარ დუმბაძე ლექსებით შემიყვარდა.

(more…)

Read Full Post »

Different Seasons cover

წარმოიდგინე…

იცი, რა?

რა და, რომ თორმეტი წლის ხარ და ცხოვრება ერთი გრძელი, ამაღელვებელი თავგადასავალი გგონია. თორმეტი წლისა ხარ და გყავს შენი კბილა, შენსავით ფათერაკებს მოწყურებული სამი მეგობარი, რომლებიც სახელის მოსახვეჭად თუნდაც გველეშაპს შეებმებიან ხმალდახმალ. მაგრამ, აბა, სადღა ნახავ ჩვენს დროში გველეშაპს… ჰოდა, ერთიც ვნახოთ, დიდი ბიჭების საუბარს მოჰკრავ ყურს, დაკარგული ყმაწვილის გვამი რომ უნახავთ ტყეში. უნახავთ და ვერ კი ამხელენ. რას გაამხელენ – მაშინ ხომ ისიც უნდა თქვან, ნაპარავი მანქანით ვიყავითო… შენც ადგები, აიყოლიებ ყონაღებს და წკვარამ ღამეში იმ გვამის საპოვნელად დაადგები გზას.

მაგრამ ჯერ მხოლოდ თორმეტი წლისა ხარ და, რა თქმა უნდა, არ იცი, რომ სწორედ ეს ამბავი დაასვამს სამუდამო დაღს შენსა და შენი მეგობრების ცხოვრებას. იმ წერტილად იქცევა, საიდანაც შინ ვეღარ დაბრუნდები. რომ იმ ღამეს უზრუნველი ბავშვობა სამუდამოდ მოგიხურავს კარს…

(more…)

Read Full Post »

The Devil Wears Prada cover

სიმართლე გითხრათ, ყოველთვის სიფრთხილით ვეკიდები წიგნებს, რომლებსაც გამომცემლები ხმაურიან სახელს – “ბესთსელერებს” უწოდებენ; როგორც წესი, არ მომწონს და ხშირად ყოფილა, მათზე დახარჯული დროც დამნანებია.

ალბათ, ლორენ ვაისბერგერის ამ რომანსაც ალმაცერად შევხედავდი, მით უმეტეს, მოდის სამყაროზე დაწერილი წიგნები ჩემი ლიტერატურული პრიორიტეტების რიცხვს ნამდვილად არ მიეკუთვნება, მაგრამ რამდენიმე წლის წინ ამავე სახელწოდების არაჩვეულებრივი ფილმი მქონდა ნანახი საყვარელი მსახიობის – მერილ სტრიპის მონაწილეობით. ყურმოკვრით ისიც ვიცოდი, რომ ერთ-ერთი მთავარ პერსონაჟის, მირანდა პრისტლის, პროტოტიპი ჟურნალ „ვოგის“ მთავარი რედაქტორი ანა ვინტური იყო, რომელთანაც ავტორი ოდესღაც მუშაობდა.

ასე იყო თუ ისე, ამ უქმეებზე მოვიცალე და “ეშმაკს აცვია პრადა“ დიდი ენთუზიაზმის გარეშე, მაგრამ მაინც ინტერესით გადავშალე.

აუ, გოგოებოოო! არ წაიკითხოთ ეს წიგნი, რა! მართლა არ წაიკითხოთ, თორემ “გუჩის“ შარვლების, “მანოლოსა“ და “ჯიმი ჩუს“ ფეხსაცმელების, საგანგებო შეკვეთით შეკერილი “შანელის“ სპორტული შორტების, “რალფ ლორენის“ ქვედაბოლოების, “ჰერმესის“ შარფების, “მაიკლ კორსის“ ჟაკეტიანი ბლუზების, “ჯ. მენდელის“ ბეწვის ქურქების და ათასი ამგვარი საოცრების გადამკიდეს თავბრუ დაგეხვევათ, თვალები აგიჭრელდებათ და ერთ უსიამოვნო რამესაც აღმოაჩენთ – თურმე ისეთი შურიანი ყოფილხართ, ვერც კი წარმოიდგენდით!

(more…)

Read Full Post »

forty rules of love coverრაღაცნაირი წიგნი გამოდგა…

თავიდან ვიფიქრე, დიდი არაფერი-მეთქი, მაგრამ მაინც ვერ მოვშორდი. შემიყოლია და ორიოდე დღეში ჩავამთავრე.

არა, სამაგიდო წიგნად მექცა და თვეში ერთხელ მაინც გადავიკითხავ-მეთქი, ახლაც ვერ ვიტყვი; პირიქით, ისეთი წიგნია, იშვიათად უნდა გადაავლო თვალი, რომ მეტისმეტად არ გაიჟღინთო იქ დატრიალებული სევდით. ცოტა უცნაური სევდა კია, იმის ნაცვლად, რომ დაგადარდიანოს, სინათლით და სიმშვიდით გავსებს, კიდევ იმედით და იმის რწმენით, რომ არასოდეს არაფერია გვიან…

თავიდან ორი პარალელური სიუჟეტური ხაზი მომეწონა, თუმცა ასეთ ლიტერატურულ ხრიკს სხვაგანაც შევხვედრივარ და ძალიან ორიგინალურს ვერ დავარქმევდი; თუმცა რომანის ბოლოსკენ ორივე სიუჟეტი უცნაურად გადაეხლართა ერთმანეთს და მთლად პარალელი არ ყოფილა-მეთქი, მაფიქრებინა.

თურქი მწერლის – ელიფ შაფაქის რომანზე მოგახსენებთ – “სიყვარულის ორმოცი წესი“.

(more…)

Read Full Post »

ნატალი ჩახვაძის ფოტო

ნატალი ჩახვაძის ფოტო

ბათუმში ცამეტი უბედნიერესი წელი გავატარე და სულ თითებზე ჩამოსათვლელი შემთხვევა მახსოვს, სტიქიას შემოეტიოს.

ერთხელ, გაზაფხულზე, ისე გაწვიმდა, ქუჩაში მანქანებს მოძრაობა უჭირდათ. მეორედ პირველ სექტემბერს სკოლაში ვერ წავედით – ისევ თავსხმა წვიმის გამო. თებერვლის მიწურულს ჩემს ძმას კინაღამ დაბადების დღე ჩაეშალა – იმხელა თოვლი დადო, სტუმარს ვინ ჩიოდა, ჩვენც ვერ ვბედავდით გარეთ ცხვირის გაყოფას.

ეს იყო და ეს.

ოღონდ დენი არ გათიშულა და ქალაქი არ ჩამკვდარა, თან პატარა ვიყავი და ეს ამბები სახალისო თავგადასავლად უფრო აღვიქვი.

სამაგიეროდ, ახლა შემოუტია ზამთარმა ბათუმს და მერე როგორ შემოუტია! თოვლს უშუქობა მოჰყვა. 30 საათია, ქალაქს ელექტროენერგია აქა-იქ თუ მიეწოდება. გაითიშა შუქნიშნები, გაიყინა გზები, შეფერხდა გაზის მიწოდება… ზოგან პური ვერ გაყიდეს, ზოგან რიგებიც დადგა… არადა, სტიქიასაც ვერ დაარქმევ, უბრალოდ, მოთოვა.

ზამთარში თოვლი ვის გაჰკვირვებია, მაგრამ ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ეს ამბავი მხოლოდ ბათუმელებს ადარდებთ.
(more…)

Read Full Post »

fine penalty billრაიო?!

არა, არაფერი მოგჩვენებიათ, ნამდვილად ასე იყო. მაგრამ აჯობებს, თავიდან მოვყვე, დალაგებულად და თანმიმდევრულად.

შაბათს, დილაუთენია, ჩემი ტოროლა მეგობრის ზარი დამაცხრა თავზე – კი მაგრამ, “შიმშილის თამაშების“ მეორე ნაწილი აქამდე არ უნდა გვენახაო?! ვნახოთ მერე, ვინ გვიშლის-მეთქი, შეშინებულმა ამოვიკნავლე. სამი საათისთვის “რუსთაველში” გელოდებიო, უაპელაციოდ გამომიცხადა და გაქრა.

საათს რომ გავხედე, ცოტას კიდევ წავუძინებ-მეთქი და… ისევ განრისხებული მეგობრის ზარმა გამომაფხიზლა – ორი საათია, როგორ ბედავ და ისევ გძინავსო.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, გამოცდილი მედესანტის შესაშური სისწრაფით ჩავიცვი და როგორ მოვახერხე, მეც არ ვიცი, მაგრამ სამის ნახევარზე უკვე კინო “რუსთაველის” სალაროებთან ვქოშინებდი.

ახლა თქვენ წარმოიდგინეთ, საკუთარი სიმარჯვით აღფრთოვანებული, რა გუნებაზე დავდგებოდი, როცა აღმოვაჩინე, რომ სეანსი სამზე კი არა, ხუთის ნახევარზე იყო დაგეგმილი.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: