Feeds:
ჩანაწერები
Comments

Archive for April, 2012

Malcolm Browne. Buddhist monk on fire. Saigon. 1963

მოლი ბლუმის ბლოგზე, მეოცე საუკუნის ფოტომატიანეს თუ ფურცლავთ, ალბათ შეამჩნევდით, რომ “ექსპონატთა” უმრავლესობა, იშვიათი გამონაკლისის გარდა, არც თუ მსუბუქი შინაარსისაა. გასაკვირია არაფერია  – კაცობრობის ისტორიის ყველაზე დრამატული ასწლეული მხოლოდ  პოზიტიური, ფერადი შტრიხებით ნამდვილად ვერ დაიხატებოდა.

ავღანელ ლტოლვილთა ბანაკში, “დიდი დეპრესიის” მსხვერპლ მიგრანტთა თავშესაფარში, ორად გაყოფილ ბერლინში ან სისხლით მორწყულ ივოძიმაზე გადაღებული კადრები გულგრილს არავის ტოვებს, მაგრამ სურათი, რომლის შესახებაც დღეს მინდა გიამბოთ, ნებისმიერ ბატალურ სცენაზე შემზარავი მეჩვენება… თუნდაც იმიტომ, რომ ამ დრამის მთავარი გმირი ყოველგვარი ძალადობის უარყოფასა და ამქვეყნიური ამაოებისგან განშორებასთან ასოცირდება.

ტჰი კუანგ დუკის – სამხრეთ ვიეტნამელი ბუდისტი ბერის სახელი, შესაძლოა, უცებ ვერც გაიხსენოთ, მაგრამ, დარწმუნებული ვარ, ყველას  გეცნობათ ეს კადრი  – უიმედო, უღონო. სასოწარკვეთილი პროტესტის სიმბოლო.

(more…)

Read Full Post »

სიუზენ კოლინზი. "შიმშილის თამაშები". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი. 2012

ამ წიგნის წაკითხვას საერთოდ არ ვაპირებდი – სიტყვა “ბესტსელერს“ სკეპტიკურად ვუყურებ და იმიტომ, მაგრამ ისე მოხდა, რომ მაინც გადავფურცლე. გადავფურცლე და ვეღარც გავუშვი ხელი.

ან როგორ გავუშვებდი, როცა ისეთი ჯოჯოხეთური თამაშის მონაწილე გავხდი, ნებისმიერს შოკს მოჰგვრიდა. ვნახე აპოკალიფსის შემდგომი სამყარო, ფენიქსივით ფერფლიდან აღმოცენებული სახელმწიფო და მისი რაიონები – ეკლიანი მავთულით გაყოფილი თორმეტი სექტორი, რომლებიც დღემდე ისჯებიან რამდენიმე ათეული წლის წინანდელი ამბოხისთვის. სასჯელი კი შემაძრწუნებელია – ყოველ ზაფხულს თითოეული რეგიონი ორ მოზარდს აგზავნის ტურნირზე, სადაც გადარჩენის შანსი თითქმის არ არსებობს… ვნახე, როგორ მიემართებიან სასიკვდილოდ ბავშვები მხოლოდ იმისთვის, რომ მათ მშობლებს არ დაავიწყდეთ – კაპიტოლიუმი ხელშეუხებელია.

არა, ეს არც ლაბირინთში ჩასაფრებული მინოტავრის მითია და არც რომაელ გლადიატორთა არენა – ეს სიუზენ კოლინზის “შიმშილის თამაშები“ გახლავთ – ერთ–ერთი საუკეთესო ანტიუტოპია, რაც კი ოდესმე წამიკითხავს… დახვეწილი ლიტერატურული კოქტეილი და დინამიკური სიუჟეტი, თავბრუდამხვევი პასაჟები და ძალიან, ძალიან ნამდვილი ხასიათები, იოტისოდენა სიყალბის გარეშე…

(more…)

Read Full Post »

P. N. Arbo. Odin leading the Wild Hunt. Nasjonalgalleriet, Oslo, 1872

დღეს მორიგი ოთხშაბათია – ტრადიციას, რა თქმა უნდა, არ ვღალატობთ და მოლის ბლოგზე ინტელექტუალური პაექრობა იმართება. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, ერთი აზრი მომივიდა თავში – მართალია, გერმანო–სკანდინავიური მითოლოგია ჩვენში იმდენად პოპულარული არ არის, როგორც ბერძნული ან რომაული, მაგრამ ჩრდილოური ლეგენდების გმირებზე მაინც საკმაოდ ბევრი რამ ვიცით. ვფიქრობ, თქვენც დამეთანხმებით და ამ ცოდნის გამომზეურება არ დაგეზარებათ. მაშ, ასე,

Good luck!

(more…)

Read Full Post »

ავთო ვარაზი. ვიოლინო

ერთი უკბილო ხუმრობის არ იყოს, საწამებელ იარაღთა კოლექციაში, “ესპანურ ჩექმასთან” და “რკინის ქალწულთან” ერთად, დამსახურებული ადგილი, მუსიკალურ ინსტრუმენტებსაც ეკუთვნის. კაცმა რომ თქვას, არც თუ უსაფუძვლოდ – ვინ მოთვლის, რამდენი ნორჩი არსებისთვის გაუმწარებიათ სიცოცხლე.

ამ მხრივ, შეიძლება ითქვას, ორმაგად გამიმართლა. ბავშვობის პირველივე მოგონებებს გამების, სონატების, ეტიუდების აკომპანიმენტი ახლავს თან – მუსიკის პედაგოგი დედა მოსწავლეებს შინაც ამეცადინებდა.

ჰოდა, აბა მე ვინ დამტოვებდა შვიდწლედის გარეშე… მესამეკლასელს მკითხეს, რომელ ინსტრუმენტს აირჩევო და დღემდე აუხსნელი მიზეზების გამო, არც კი დავფიქრებულვარ, ვიოლინოს–მეთქი, ვუპასუხე.

ერთ ციცქნა ბათუმში, იმ დროს, ოთხი მუსიკალური სასწავლებელი იყო გახსნილი. დედა სახლთან ახლოს, პირველ სკოლაში მუშაობდა და, რასაკვირველია, მეც იქ მოვხვდი. საზეიმოდ გამოწყობილს სმენა, ნიკაპი და თითების ბალიშები შემიმოწმეს და აბა, კარგად მოემზადე, გამოცდაზე გელოდებითო, დამაიმედებელი პასუხით გამომისტუმრეს.

(more…)

Read Full Post »

Mark Twain. The Prince and the Pauper. Patrizia Donaera's illustrations.

მშვენივრად მომეხსენება – მარკ ტვენის სახელს რომ მოჰკრავთ ყურს, პირველ რიგში, ყველას ერთი თმააბურძგნული და აჩაჩულ–დაჩაჩული ბიჭი გახსენდებათ, პირის დაბანა ჭირივით რომ ეჯავრებოდა, მოხუც დეიდას ყოფას უმწარებდა და ღამღამობით სასაფლაოებზე დაწანწალებდა მეჭეჭების მოსარჩენად. არა, მისი საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს – გულადი და ღირსეული ყმაწვილი გახლდათ, მაგრამ ეს საყოველთაო აღტაცება, ცოტა არ იყოს, მწყინს  – ბოლოს და ბოლოს, ერთი მწერლის პერსონაჟები ვართ ორივე და მაინცდამაინც სამართლიანი არ მეჩვენება, იშვიათად რომ გაგონდებით ხოლმე.

სიტყვამ მოიტანა და კარგა ხანს საერთოდ არ მჯეროდა, რომ სამართალი და იღბალი სადმე არსებობდა – ასე რომ არ ყოფილიყო, თოთო ბავშვს ვინ გაიმეტებდა საიმისოდ, რომ ლონდონის ხიდის მახლობლად, ნასუფრალთა ჩიხში დაბადებულიყო და თანაც ჯონ კენტის ოჯახში.

ნათქვამია, მშობლებს არ ირჩევენო და ისიც ვიცი, ღვიძლ მამაზე ასეთი ლაპარაკი მკრეხელური საქციელი რომ გახლავთ, მაგრამ რა ვქნა – მისგან ცემა–ტყეპის და ლანძღვა–გინების მეტი არაფერი მრგებია. განსაკუთრებით ცუდ დღეში მაშინ ვიყავი, ალქაჯი ბებიაჩემიც თუ წამოეშველებოდა. საბრალო დედა კი ხმის ამოღებასაც ვერ ბედავდა – იცოდა, ასეთი გულჩვილობისთვის გვარიანად მოხვდებოდა. ბეტი და ნენიც არ იყვნენ ურიგო გოგოები – იატაკზე დასაფენ ჩალას ყოველთვის მიწილადებდნენ ხოლმე – ამას ყველაზე უფრო მაშინ ვაფასებდი, როცა დალილავებული გვერდები უსაშველოდ მტკიოდა.

ასე მხიარულად ვატარებდი ბავშვობას და რას ვიფიქრებდი, თუ ბედის უცნაური ჭირვეულობის წყალობით, ორი წვეთი წყალივით ვგავდი… არც მეტი, არც ნაკლები – ინგლისის ტახტის მემკვიდრეს – ედუარდ ტიუდორს. ან იმას როგორ წარმოვიდგენდი, რომ ეს ნალოლიავები, ფუფუნებასა და მაქმანებში ჩაფლული უფლისწული იმდენად მარტოსული იყო თავის უზარმაზარ, ოქროთი მოვარაყებულ სასახლეში, ჩემი უბადრუკი ყოფაც კი შეშურდებოდა.

(more…)

Read Full Post »

დღევანდელი ჯეოპარდის თემას რომ გადაავლებთ თვალს, ალბათ, გაიკვირვებთ – სად მოლი და სად პოლიტიკაო… თუმცა, რატომაც არა – ცხოვრება ხომ, უბრალოდ, წარმოუდგენელია ამის გარეშე და ნებისმიერ, თუნდაც ყველაზე აპოლიტიკურ ადამიანს, მეტ-ნაკლებად სმენია იმ ხალხის შესახებ, ვინც სახელმწიფოთა ბედს განაგებს. ასე რომ, მოდით, ის სახელები გავიხსენოთ, იღბალმა თუ უიღბლობამ საზოგადოებრივი კიბის უმაღლეს საფეხურზე რომ მოაქცია.

Good luck!

(more…)

Read Full Post »

წიგნების თაობა - ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობისა და Zoom-ის ერთობლივი პროექტი

კარგად მახსოვს, მეოთხე კლასელი, კონსტიტუციის დღესთან დაკავშირებით გამართულ ვიქტორინაზე რომ აღმოვჩნდი სრულიად შემთხვევით. საგულდაგულოდ ჩაწიკწიკებული კონსპექტებით შეიარაღებულ კონკურენტებს რომ გადავხედე, ამათ რა აჯობებსო, ერთი კი ვიფიქრე, მაგრამ, ჩემდა გასაკვირად, მთავარი პრიზით – უზარმაზარი ლარნაკით ხელდამშვენებული შინ მაინც მე დავბრუნდი.

წელიწადნახევარია, ბლოგის მეპატრონე გახლავართ და სულ ორ კონკურსში ვცადე ბედი. პირველად, “დიოგენესთვის” დავწერე უმბერტო ეკოს “ვარდის სახელზე” და ჯილდოდ მშვენიერი და ფრიად პრაქტიკული ლეპტრეი მერგო. მეორე გამარჯვება სულ ახლახანს მხვდა წილად და, სტიგ ლარსონის და ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის წყალობით, ახალი ქინდლი მაქვს.

თვე არ გავა, ფეისბუქით რომელიმე ლიტერატურული კონკურსის შესახებ არ გავიგო. ზოგიერთი მართლაც დამაინტრიგებელია, მაგრამ, სიმართლე გითხრათ, გამარჯვებულის ე.წ. “ლაიქების” რაოდენობის მიხედვით გამოვლენის საყოველთაოდ გავრცელებული წესი იმდენად არ მომწონს, ინფორმაციისთვის თვალის გადავლებით შემოვიფარგლები ხოლმე.

ჰოდა, ამას რატომ გიყვებით… ამ ერთი კვირის წინ, “წიგნების თაობის” ანონსი რომ წავიკითხე, მგონი, პირველად ვინანე, სტუდენტი რომ აღარ ვარ და ამ საინტერესო პაექრობაში მონაწილეობას ვერ მივიღებ.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: