Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for თებერვალი, 2011

გუშინწინ, ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ, ასტრიდ ლინდგრენის “მიო, ჩემო მიო” გადავიკითხე. ბიბლიოთეკას ვაწესრიგებდი და ოქროსფაფრიან მირამისზე ამხედრებულმა მიომ ყდიდან ისეთი საყვედურით გამომხედა, სინდისის ქენჯნა ვიგრძენი – ოდესღაც, ფურცლებგაცრეცილი, ძველთაძველი წიგნი სულმოუთქმელად წავიკითხე, ბაკურ სულაკაურის ახალთახალი, საიუბილეო გამოცემისთვის კი ხელიც არ მიხლია. განა არ მინდოდა, ვერ მოვიცალე…

მოკლედ, სინდისმა სერიოზულად შემაწუხა, ასტრიდის ნოსტალგიაც მომეძალა (ამას წინათ დაწერილმა პოსტმა უფრო ამიშალა საღერღელი) და მთელი დილა მიოსთან ერთად გავატარე. ერთად ვიხეტიალეთ მწვანე მდელოების კუნძულზე, ერთად ვაჭენეთ მირამისი დილის ნათების ხიდზე, ნონოს ბებიის გამომცხვარი პურიც დავაგემოვნეთ, მეზღაპრე ჭის მოყოლილ ზღაპრებს ვუსმენდით, მკვდარ ტყეშიც ვიბოდიალეთ და მხედარი კიტოც ერთად დავამარცხეთ.

კითხვა რომ დავასრულე, სამზარეულოში სურნელოვანი ყავის ფინჯანს მივუჯექი (ეს ჭიქა მეგობარმა მაჩუქა, თანაც ერთად შევარჩიეთ და განსაკუთრებით მიყვარს – ყავას აგემრიელებს და გონებას ხსნის)  ნება-ნება ვსვამდი, პანატერიის თბილ-თბილ ბლითებს ვაყოლებდი, ფანჯრის მიღმა თოვლიან პეიზაჟს გავცქეროდი და ვფიქრობდი – მიოს კითხვისას რაღაც ბუნდოვანი აზრი გამიჩნდა და მის მოხელთებას ვცდილობდი. ცოტა ხანს ვიწვალე და ფიქრმა გარკვეული კონტურები შეიძინა – მიოს თავგადასავალში, რომელიც ლინდგრენის ერთ-ერთი ყველაზე ნაკლებად პოპულარული ზღაპარია, ჩვენთვის კარგად ნაცნობი სათვალიანი ბიჭის აჩრდილი აღმოვაჩინე.

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

 

პირველი სიგარეტი და  ნაღებიანი ყავის პირველი ჭიქა მიყვარს.

აჭარული ხაჭაპური მიყვარს.

დილის ძილი მიყვარს.

კუბოკრული სამოსი მიყვარს.

თბილისიდან რამდენიმე დღით გამგზავრება მიყვარს.

და მერე თბილისში დაბრუნება მიყვარს.

კინო მიყვარს. სეანსის დაწყებამდე “ამირანის” ლიტკაფეში ყავის დალევა მიყვარს.

ლიტკაფეს “ჩუბიკა” და ნიგვზის ტორტიც მიყვარს.

შაბათ-კვირა მიყვარს.

ტრანსპორტში კითხვა მიყვარს.

ჩემი ახალი სათვალეც მიყვარს.

ჩართულ ტელევიზორთან ჩაძინება მიყვარს.

უცნაური ფორმის ქუდები მიყვარს.

უცხო ქალაქში უმისამართოდ ხეტიალი მიყვარს.

ბათუმი მიყვარს.

(more…)

Read Full Post »

ლიტერატურული და არტ თემების კვალდაკვალ მოლი ბლუმის ბლოგზე მუსიკალური ვიქტორინის დროც დადგა. დღევანდელი პაკეტი, ვფიქრობ, განსაკუთრებით  კლასიკის მოყვარულებს დააინტერესებს. კითხვებს როკისა და ჯაზის შესახებ მოგვიანებით შემოგთავაზებთ.

ვიქტორინას მეორე ტურში მონაწილეობა ექვსმა ინტელექტუალმა – მერი პოპინსმა, ლიბიკა სილვესტრისმა, ჩორვენმა, თამარამ, მატილდამ და ანონიმმა მიიღო. საუკეთესო შედეგით – თხუთმეტი სწორი პასუხით – პირველ ადგილზე მერი პოპინსი აღმოჩნდა, თუმცა თავი არც სხვებს შეურცხვენიათ. დღეს კი ერთმანეთს მელომანი ბლოგერები შეერკინებიან.

Good luck!

(more…)

Read Full Post »

ამ რამდენიმე დღის წინ მეგობარს შევუთანხმდი – კაფე “ქარავანში” უნდა გვევახშმა. ერთმანეთს საღამოს შევხვდით. ციოდა, უგემური ქარი უბერავდა. ის იყო, “ქარავანის” მძიმე კარს გასაღებად დავეჯაჯგურე, რომ მაიკომ შემაჩერა – ერთი, ამას შეხედეო. შესასვლელთან, კედელზე, დიდი შავი სვასტიკა იყო მიხატული.

დეტალიზაციის მოყვარული ინტელექტუალებისთვის დავაზუსტებ – არც  მზის ინდუისტური ნიშანი, ცეცხლის ქალღმერთ აგნის  ატრიბუტი ყოფილა და არც უძველესი ქართული ბორჯღალი. ფაშისტური სვასტიკა იყო. შავი, უშნო, საზიზღარი. ძველ საბჭოთა ფილმებში რომ გვინახავს, ზუსტად ისეთი.

მოლი ბლუმის ბლოგი საჯარო ქადაგების ადგილი ნამდვილად არ არის და არც მე გახლავართ იოანე ოქროპირი, მაგრამ ერთი კითხვა გამიჩნდა, რომლითაც იმ გრაფიტის ავტორს ვერა, მაგრამ თქვენ კი მოგმართავთ  – როგორ წარმოგიდგენიათ, რა უნდა იფიქროს მეორე მსოფლიო ომგამოვლილმა, ათას უბედურებას გადარჩენილმა კაცმა 21-ე საუკუნის თბილისში, შუა ქალაქში, ეროვნული ბიბლიოთეკის კედელზე, ნაცისტური სიმბოლოს დანახვისას?

(more…)

Read Full Post »

მას შეეძლო, ერთი თავისი პერსონაჟის სიტყვები გაემეორებინა – “რომ არ ვარსებობდე, ჩემზე უკეთესი გამოგონება ამქვეყნად არ იქნებოდაო” –  და ეს სრული სიმართლეა, მაგრამ, საბედნიეროდ, ასტრიდ ლინდგრენი არსებობს და ჩვენ მისი გამოგონება არ დაგვჭირვებია. შვედი მეზღაპრის გმირებიდან ჩემი პირველი ნაცნობი პეპი გრძელი წინდა იყო – კარგად მახსოვს, სიცხიანს და მისავათებულს დედამ მომიტანა საჩუქრად – იცოდა, რომ ახალ წიგნზე მეტად ვერაფრით გამახარებდა. ვიწექი ფუმფულა ბალიშებში ჩაფლული, სიცხისგან თავი მტკიოდა და თვალები მიბრჭყვიალებდა, მაგრამ წიგნი ვერანაირად ვერ გამაგდებინეს ხელიდან – სუნთქვაშეკრული მივყვებოდი უკან პეპის, ტომსა და ანიკას… მათთან ერთად მივძვრებოდი ფუღუროში, ქურდბაცაცებს თავზარს ვცემდი, კუნძულზე ვმოგზაურობდი და, თქვენ წარმოიდგინეთ, უკვე გამოჯანმრთელებულმა მაჭკატების გამოცხობაც კი ვცადე, ოღონდ ეს ამბავი მაინცდამაინც მხიარულად არ დამთავრებულა :)

ძალიან მალე, მეგობრის ბიბლიოთეკაში “სახურავის ბინადარი კარლსონი” აღმოვაჩინე და ეს პატარა, მსუნაგი და გოდორა არსება ისე შემიყვარდა, საღამოობით დიდხანს ვიჯექი ხოლმე ჩაბნელებულ ოთახში, ფანჯარასთან და სულგანაბული ვაყურადებდი – საიდანმე პროპელერის ზუზუნი ხომ არ ისმის–მეთქი… ეგ კი არა, რამდენჯერმე ფანჯარის რაფაზე ფუნთუშებიანი თეფშიც დავტოვე…  უსაშველოდ მინდოდა, პროპელერიან კაცუნას ჩამოექროლა, ჩემთვის ხელი ჩაევლო და მაღლა–მაღლა, სახურავზე წავეყვანე, სადაც მოუწესრიგებელ, აყრილ–დაყრილ და ათასი ხარახურით გამოტენილ სახლში “მსოფლიოში საუკეთესო კარლსონი” ცხოვრობს… ასეთი მეგობრის ხათრით დედამიწის ზურგზე არსებულ ყველა ტორტს და დარიჩინიან ფუნთუშას შეველეოდი… ვინც მიცნობს, ისინი კარგად მიხვდებიან ჩემგან გაღებული მსხვერპლის ფასს :)

(more…)

Read Full Post »

Art-ვიქტორინა

ვიქტორინას პირველმა, ექსპერიმენტულმა პაკეტმა, ვიზიტორების და კომენტარების რაოდენობით თუ ვიმსჯელებთ, აშკარად გაამართლა. კითხვები ზუსტად ისეთი გამოდგა, როგორსაც ვვარაუდობდი – არც ძალიან იოლი, არც შეუსაბამოდ რთული, თუმცა ყველას სწორად ვერავინ უპასუხა. დიდი იმედი მაქვს, ეს ფაქტი ტრადიციის სახეს არ მიიღებს :)

დღეს მორიგი ტურია. ამჯერად არტ-პაკეტს გთავაზობთ. მოცულობა უცვლელი დავტოვე – 15 კითხვა საკმარისი მგონია. გამოცდილების გათვალისწინებით, ტექნიკური დეტალები დაიხვეწა – თითოეული ვერსია გარკვეული დროით (სავარაუდოდ, დღის ბოლომდე) დაიმალება და შედეგებს ერთად ვნახავთ. მთავარი კი ის არის, რომ დღეიდან მოლი ბლუმის ვიქტორინა ოთხშაბათობით გაიმართება.

Good Luck!

(more…)

Read Full Post »

”ჩვენ ვართ ღმერთიდან და ღმერთს უნდა დავუბრუნდეთ”

მე მინდა, შევატყობინო  მსოფლიოს ყველა მამაც მუსლიმს, რომ ”სატანური ლექსები”, მისი ავტორი, გამომცემელი, ყოველი მათგანი არის ისლამის მტერი, წინასწარმეტყველის მტერი, ყურანის მტერი. ყველა ის ადამიანი, რომელიც შეგნებულად იღებდა მონაწილეობას მის შექმნაში, სიკვდილით უნდა დაისაჯოს.

მე მოვუწოდებ ყველა გულად მუსლიმს, სადაც არ უნდა იყვნენ, რომ მოკლან ისინი დაფიქრების გარეშე, რათა  ამიერიდან აღარავინ გაბედოს მუსლიმების წმინდა რწმენის შეურაცხყოფა.

ყველა, რომელიც ამ წმინდა საქმისთვის მოკვდება, მარტვილია, ღმერთის რჩეულია.

ასევე, თუ ვინმე ახლოსაა სალმან რუშდისთან, მაგრამ არ ძალუძს მისი მოკვლა, ვალდებულია, შეატყობინოს ხალხს, რათა რუშდი დაისაჯოს საკუთარი ქმედებებისთვის.

ზუსტად 22 წლის წინ, 1989 წლის 14 თებერვალს ირანის სულიერმა ლიდერმა ალ-მოსავი ალ-ჰომეინიმ ინდური წარმოშობის ბრიტანელ მწერალს სალმან რუშდის  სიკვდილი მიუსაჯა. ფატვა “სატანური ლექსების” თარგმნა-გავრცელებაში მონაწილე  ყველა პირს ეხება.  რომანი, საკუთრივ ირანის გარდა, მსოფლიოს 14 სახელმწიფოში ოფიციალურად აკრძალულია.  საბედნიეროდ, განაჩენი დღემდე არ აღსრულებულა. ჩანს, სამყარო ჯერ ისევ მოაზროვნე ადამიანებით არის დასახლებული.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: