Feeds:
ჩანაწერები
Comments

07a2ff1998d3a127a3cf1249424f15ae

დღეს ჩვენი ახალი თამაშის მესამე ნაწილს გთავაზობთ. პირველიც და მეორეც, თუ ახლახანს შემოგვიერთდით და დაგაინტერესათ, აქვეა.

წესები, გაგიკვირდებათ და ისევ მარტივზე მარტივია: ვკითხულობთ დასაწყისს, ვიცნობთ და გვიხარია :)

ამჯერად შერჩეული შვიდივე წიგნი ჩვენი ბავშვობიდანაა, დარწმუნებული ვარ, შვიდივე ზეპირად გახსოვთ. ჰოდა, მინიშნებები ზედმეტი მგონია, ისედაც გადასარევად გამოიცნობთ.

პასუხები კომენტარებში ჩამოწერეთ. ვინმემ ჩემს პასუხებში არ ჩაიჭყიტოს და არ გადაიწეროსო, ნუ გენაღვლებათ, მოდერაცია ჩართული იქნება.

ეს არის და ეს.

Good luck! Continue Reading »

2753366_orig

“ყვავილები ელჯერნონისთვის” განსაკუთრებული წიგნია.

ასეთ ეპითეტებს ვერიდები. ჯერ ერთი, პათეტიკა არ მიყვარს, მეორეც – დიდი საფრთხეა, სადმე გადააჭარბო ან გადაამლაშო კიდეც, მაგრამ ამ შემთხვევაში ოდნავადაც არ ვაზვიადებ.

ორ წელიწადში მესამე გამოცემას გაუძლო. ბათუმელების გეგმებზე არაფერი ვიცი, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მეოთხედაც გამოსცემენ. ეს იმ ფონზე, რომ ძალიან ბევრი კარგი წიგნის პირველი ტირაჟიც კი ძნელად იყიდება ხოლმე.

თან გამოცემაცაა და გამოცემაც. ჯერ მარტო სამი გარეკანი ნახეთ. ერთი მეორეზე უკეთესიაო, ამათზეა ნათქვამი.

თინათინ ხომერიკის სადებიუტო თარგმანი ისეთია, ბარე ორი ღვაწლმოსილი მთარგმნელი მოაწერდა ხელს. ახლა, ვიღაცებს ჩარლი გორდონის სულისშემძვრელი მონოლოგი დღემდე კორექტურა და შეცდომებით დაბეჭდილი რატომ ჰგონიათ, მე ვერ გეტყვით, ისევ იმათ ჰკითხეთ.

სამივე გამოცემა მაქვს შინ. სხვათა შორის, სამივე ნაჩუქარია. ჩვიდმეტჯერ რომ გამოსცენ, ჩვიდმეტივეს ვიქონიებ. მეგობრების იმედი მაქვს, ამ გადასარევ ტრადიციას არ დაარღვევენ.

ჩემთვის, როგორც ყველაფერი საუკეთესო, “ელჯერნონიც” ბათუმს უკავშირდება.

Continue Reading »

samkhretuli-spilo-geo-cover

თბილისისთვის უჩვეულოდ თოვლიან შაბათ-კვირას შინიდან ცხვირის გაყოფაც კი დამეზარა. პლედის, ცხელი ჩაის, არაჟნიანი ბლითებისა და კარგი წიგნების ამინდი იდგა, ჰოდა, მეც მეტი რა მინდოდა – სულ რამდენიმე დღის წინ პრეზენტაციიდან წამოღებული ახალი რომანი მედო ტუმბოზე, ავტორისეული წარწერით დამშვენებული. გარკვეული მოლოდინიც მქონდა – არჩილ ქიქოძის “სამხრეთულ სპილოს” ისეთი ხალხი აქებდა, ლიტერატურულ გემოვნებას ვერავინ დაუწუნებს.

თავიდანვე ვიტყვი – იმედი იოტისოდენადაც არ გამცრუებია. რამდენი ხოტბაც უნდა შეასხან თანამედროვე ქართულ პროზას, რამდენი საბა და გალაც უნდა ჩამოარიგონ, მაინც ვიტყვი, რომ კარგი ქართული რომანები დღეს თითზეა ჩამოსათვლელი და “სამხრეთული სპილო” სწორედ ერთ-ერთი მათგანია. ყოველ შემთხვევაში, ასეთი გახლავთ ჩემი მოკრძალებული აზრი.

Continue Reading »

the-cuckoos-calling-geo-cover

არიან ადამიანები, რომლებსაც თამამად შეუძლიათ, თქვან – რასაც ვაკეთებ, ლაზათიანად ვაკეთებო. ჰოდა, ეს მწერალიც ასეთი გამოდგა – ჯერ იყო და ერთი სათვალიანი, კნაჭა ბიჭი შეგვაყვარა, ლამის ათი წელი გვაფიქრა და გვანერვიულა მის ბედ-იღბალსა და თავგადასავლებზე, ეს დარბაისელი ადამიანები ხან დრაკონით გვაფრინა, ხან სიკვდილის მხვრელებთან გვაომა, ხან განმაიარაღებელი შელოცვით და ჯადოსნური ჯოხების ქნევით გვარბენინა აქეთ-იქით. ახლა კი, არც აცია, არც აცხელა და დეტექტივების წერას მიჰყო ხელი. მიჰყო და გამოუვიდა კიდეც. ფეოლასი არ იყოს, გაუჭირდებოდა!

დიახ, სწორედაც ქალბატონ როულინგზე მოგახსენებთ. აირჩია ფსევდონიმად რობერტ გელბრეითი, როგორც ჭორიკანა ჟურნალისტები ამბობენ, მოკალათდა ედინბურგის რომელიღაც მყუდრო კაფეში და წერას შეუდგა. რამდენი სტრიქონი გადაშალა, რამდენ ფურცელს გადაუძახა სანაგვეში, რამდენი იფიქრა მთავარი გმირის უჩვეულო გვარ-სახელზე, რამდენი ჭიქა ესპრესო და კაპუჩინო შემოესვა – მაგაზე ვერაფერს გეტყვით, მაგრამ ფაქტია, რომ ლიტერატურას ახალი პერსონაჟი მოევლინა –  სამხედრო პოლიციის ყოფილი გამომძიებელი – პირქუში, დაუდევრად ჩაცმული, გრიზლივით ზორბა კორმორან სთრაიქი.

Continue Reading »

zgaprebi

ბავშვობაში ზღაპრების დიდი მკითხველი და გულშემატკივარი გახლდით. შეიძლება ითქვას, თავგადაკლული.

“ზღაპრის გუდას” ხომ ვუსმენდი ხაზის რადიოში ყოველ საღამოს, ისე რა დამაძინებდა, ნაირ-ნაირი გრამფირფიტები ხომ მეწყო ოთახში დასტად – იმდროინდელი აუდიოწიგნები, ბებიებიც მიკითხავდნენ და მეც ვცდილობდი ნელ-ნელა, დამარცვლით და თითის გაყოლებით, სანამ კითხვას ვიწავლიდი. უამრავი ზღაპარი მქონდა შინ, ქართულადაც და სხვა ენებზეც, თხელი, სქელი, სურათებიანი, ასეთი, ისეთი…  მსოფლიოს ხალხთა ზღაპრების ტომეულები არ მქონია.

წიგნები, კაცმა რომ  თქვას, არ მაკლდა. ჩემები, რასაც ბათუმში ვერ მოიხელთებდნენ, თბილისში ეძებდნენ, ან უფრო შორიდან ჩამოჰქონდათ. აი, იმ ფერად-ფერად, უცნაურად მოხატულ ტომებს, რატომღაც, ავცდი.

ერთადერთი, აფრიკული ზღაპრები მაჩუქეს დაბადების დღეზე. რატომ ასჯერ არ გადავიკითხე. ლამის ზეპირად ვიცოდი.  უცხო იყო და უცნაური, ეგზოტიკური და ძალიან საინტერესო. იქამდე არც პერსონაჟები შემხვედროდა მსგავსი, არც სიუჟეტი… მოკლედ, ხელიდან ვერ მაგდებინებდნენ.

შარშან ზაფხულს, ბლოგერული შვებულების დროს, გადავწყვიტე, მოდი, იმ ძველ, სრულ სერიას შევაგროვებ-მეთქი.

Continue Reading »

tsignebi-da-satamashoebi

ათიოდე დღის წინ, მეგობარმა ძალიან საინტერესო ბმული მაჩვენა.

“სასკოლო ასაკში აუცილებლად წასაკითხი წიგნები – რჩევები არდადეგებისათვის”.

ერთ-ერთ ქართულ საგანმანათლებლო ვებგვერდზეა განთავსებული და, მცირე ანოტაციის მიხედვით, სკოლა “ჰამილტონის” დირექტორის, გია მურღულიას შედგენილია.

ბმული გადასარევად მუშაობს, მაგრამ არც თუ მოკლე სიას აქაც დავდებ, ისე, თვალსაჩინოებისათვის.

1. ეკლესიასტეს წიგნი
2. იობის წიგნი
3. ჰომეროსი – „ოდისეა“
4. პლუტარქე – „პარალელური ბიოგრაფიები“
5. ათას ერთი ღამე
6. შექსპირი – „რომეო და ჯულიეტა“
7. ბალზაკი – „შაგრენის ტყავი“
8. სტენდალი – „წითელი და შავი“
9. გუსტავ ფლობერი – „ქალბატონი ბოვარი“
10. უმბერტო ეკო – ვარდის სახელი
11. სენტ-ეგზიუპერი – პატარა უფლისწული
12. ილფი და პეტროვი – თორმეტი სკამი
13. მიგელ დე უნამუნო – აბელ სანჩესი
14. იასუნარი კავაბატა – „ათასფრთიანი წერო“
15. კობო აბე – „ქალი ქვიშაში“
16. ჰარუკი მურაკამი – „1Q84“
17. ორხან ფამუკი – „მე წითელი მქვია“
18. სალმან რუშდი – „ფლორენციელი ჯადოქარი“
19. ვლადიმირ ნაბოკოვი – „ლოლიტა“
20. ბორის პასტერნაკი – „ექიმი ჟივაგო“
21. ფრანც კაფკა – „პროცესი“
22. ერნესტ ჰემინგუეი – „მოხუცი და ზღვა“
23. ენტონი ბერჯესი – „მექანიკური ფორთოხალი“
24. სემიუელ ბეკეტი – „გოდოს მოლოდინში“
25. ჯეკ კერუაკი – „გზაზე“
26. ფრედერიკ ბეგბედერი – „99 ფრანკი“
27. მიხეილ ბულგაკოვი – „ოსტატი და მარგარიტა“
28. თომას მანი – „ბუდენბროკები“.

ოცდარვა წიგნი. ეკლესიასტედან “ბუდენბროკებამდე”.

Continue Reading »

after-you-cover

მგონი, არასოდეს მითქვამს, როგორ მიხარია ახალ წიგნებში ნაცნობ პერსონაჟებთან შეხვედრა. ამიტომაც არის, რომ ყოველგვარი დილოგიების, ტრილოგიების, ტეტრალოგიებისა და, საერთოდ, საგების დიდი მოყვარული ვარ. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ როგორც კი გავიგე, ჯოჯო მოიესს ლუისა კლარკზე ახალი ამბავი დაუწერიაო, მაშინვე ტორენტი გადავჩხრიკე და ხელად მივაგენი. თვალის დახამხამებაში გადმოვაბრძანე ჩემს თეთრფურცელაში და აგერ, ამ შაბათ-კვირას მეყო კიდევაც.

სიმართლე გითხრათ, პირველი წიგნის კითხვისას ჩემი ემოციები რომ მახსოვდა, თადარიგი დავიჭირე და დიდი უჯრულა ცხვირსახოცით ხელში გადავფურცლე ჯოჯო მოიესის „მე, შენ შემდეგ“, მაგრამ, სიმართლე გითხრათ, მაინცდამაინც არ დამჭირვებია. არა, ბევრჯერ შემეკუმშა გული, სუნთქვაც არაერთხელ შემეკრა, მაგრამ დასაწყისიდან გამოყოლილი ზაფრა მაინც სხვა იყო. აქ უკვე სხვა ლუისა შემრჩა ხელში, ისეთი არა, როგორსაც ველოდი და ჯერ თითქოს იმედი გამიცრუვდა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ სწორედ ასე უნდა ყოფილიყო – განა შეიძლებოდა, უილ ტრეინორის წასვლის მერე ლუს ცხოვრება თვალსა და ხელს შუა დღესასწაულს დამსგავსებოდა? აბა, რანაირად იქნებოდა, უდარდელად ეფარფატა შავ-ყვითელზოლიანი კოლგოტკებით და თავისი ყველაზე მტკივნეული დანაკარგი მხოლოდ პარიზის კაფეებსა და რესტორნებში გაეხსენებინა მისი საყვარელი სასუსნავების დაგემოვნებისას?

Continue Reading »

%d bloggers like this: