Feeds:
ჩანაწერები
Comments

20170112_224848

ამ ბლოგის დაწერაზე დიდი ხანია ვფიქრობ. რამდენჯერმე დავიწყე და გავეშვი, რომელი სპოკი და მაკარენკო მე ვარ, რჩევები ვარიგო-მეთქი. მიტყეპილი და მიგდებული არამკითხე მოამბის ანდაზაც გამახსენდა და ხელი ჩავიქნიე, მაგრამ ბოლოს მაინც გავრისკე. ოღონდ უმიზეზოდ არა. თვე არ გავა, რომელიმე გულდაწყვეტილმა მეგობარმა არ შემომჩივლოს, ეს ჩემი ბავშვი ვის დაემსგავსა, მე ღამით ვერ მაშორებდნენ საკითხავს, იმას წიგნებისკენ გახედვაც კი არ უნდაო.

ჰოდა, მოდი, ჩემს მოსაზრებებს გაგიზიარებთ. თქვენი აზრიც ძალიან მაინტერესებს.

არც ისეთი უტიფარი ვარ, ყველა კითხვაზე პასუხი მაქვს-მეთქი, თავი გამოვიდო. მითუმეტეს, თემაა ისეთი, მზამზარეული რეცეპტები არც არსებობს. მე დავიწყებ, თქვენ ამყევით. სოფელს თუ ვერ ავაშენებთ, საუბარი მაინც გამოგვივა. ესეც საქმეა.

ჯერ იმას გეტყვით, ამგვარი საყვედურების მოსმენისას თავში პირველი რაც მომდის, მაგრამ თქმით იშვიათად ვამბობ, ემანდ არასწორად არ გამიგონ. თქვენს შვილს კითხვას თამაში თუ ურჩევნია, ანუ სიამოვნების მიღებას დროისა და ენერგიის მინიმალური დანახარჯებით თუ ცდილობს, ყოვლად გადასარევი, რაციონალურად მოაზროვნე, გონიერი ბავშვი გყოლიათ.

Continue Reading »

20170118_212334

ლიტერატურული სერიები ყოველთვის განსაკუთრებით მიყვარდა – ახალი ტომის გამოსვლას მოუთმენლად ველოდებოდი ხოლმე. შინ ნაირ-ნაირი გამოცემაც მომეძებნებოდა, ზღაპრები გინდათ, სათავგადასავლო, სამეცნიერო ფანტასტიკა, საბავშვო, საყმაწვილო – სულო და გულო. ოღონდ საოჯახო ბიბლიოთეკის თაროებზე, ამ ბუთქუნა ტომეულებთან ერთად, ღრმად განსხვავებული სერიაც მახსოვს. “ერთი მოთხრობა” ერქვა. თხელი, ჭრელგარეკანიანი წიგნები. მაინცდამაინც საბავშვოც არ ეთქმოდა. ცნობილი და არც ისე ცნობილი მწერლების თითო მოთხრობა იბეჭდებოდა. ზოგჯერ ისეთ რაღაცებსაც გამოურევდნენ, სქელ-სქელ ანთოლოგიებში რომ ვერ მიაგნებდი.

ჰემინგუეის “კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა”,  რიჩარდ რაიტის “მოახლე”, ამბროზ ბირსი, ჰაინრიჰ ბიოლი, სომერსეტ მოემი… ქართულიც იყო და ნათარგმნიც.

ჰოდა, ზუსტად ასეთი პროექტი წამოიწყო პალიტრამ. ამასაც “ერთი მოთხრობა” ჰქვია.

Continue Reading »

erti-tqvengani-gamcems-cover

დეკემბრის ფესტივალზე შეძენილ წიგნზე მინდა, მოგიყვეთ ამ მარტივით კვირადღეს – ხან მზე რომ გამოანათებს და ხან ისე მიიმალება ღრუბლებში, იფიქრებ, ეგ არის და სამუდამოდ გაგვებუტაო. რაც უნდა, ის უქნია, ხვეწნას არ ვაპირებ – მშვენივრად ვარ მოკალათებული, პლედში გახვეული, არგენტინიდან გამოგზავნილ ყავას გეახლებით, გუშინ მორთმეულ კაპუჩინოს ტორტს ვაყოლებ და რუსუდან რუხაძის წიგნს ვკითხულობ – “ერთი თქვენგანი გამცემს“.

Continue Reading »

Jane Webster. .Daddy long-legs

დღეს ისევ ვთამაშობთ. შარშან, დეკემბერში, პრემიერა რომ გვქონდა, ხომ გახსოვთ? ჰოდა, ვაგრძელებთ.

წესები ისევ მარტივზე მარტივია. ვკითხულობთ დასაწყისს, ვიცნობთ და გვიხარია :)

პირველ ნაწილში, ნაწყვეტების ქვეშ, ავტორი და სათაური ეწერა უფერული შრიფტით და მისაყვედურეს, ასე თამაშს რა აზრი აქვს, მთელი ეშხი და მუღამი იკარგებაო. ამჯერად, პასუხის ნაცვლად, მოკლე მინიშნება დაგხვდებათ. თითს ან კურსორს გააყოლებთ და გამოჩნდება. თქვენი ვარიანტები კომენტარებში ჩამოწერეთ, მოდერაციას მე მივხედავ.

ეს არის და ეს.

Good luck!

Karlsson på taket • გოდორა კარლსონი
Continue Reading »

18382810-r3l8t8d-650-tsbpb2m_wwm

ადრე, თუ გახსოვთ, პოსტი მქონდა, “კითხვა, როგორც ქაჯობა“, იმ ცოტა უცნაურ და ცოტა სასაცილო ამბავზე, ვიღაცებს ტრანსპორტში კითხვა ქაჯობა რომ ჰგონიათ.

ამ სინდრომის სარკისებრი ანარეკლიც არსებობს, არანაკლებ საინტერესო, მერე მოგიყვებით-მეთქი, დაგპირდით.

“ვაიმე, გუშინ სამარშრუტოში ვიღაც წიგნს კითხულობდა, ღმერთო, რა ბედნიერებაა, ძლივს არ შემხვდა განათლებული ადამიანი, ეს ახალი თაობა ტელეფონებშია ჩამძვრალი და წერა-კითხვა დაავიწყდათ” – თითქმის დარწმუნებული ვარ, ასეთი სფიჩი ერთხელ მაინც მოგისმენიათ.

რა გითხრათ, აბა. ტრანსპორტით მეც ხშირად ვმგზავრობ, წიგნში თავჩარგულ მგზავრებს მეც ვხედავ, მიხარია, ყდას ვაკვირდები და გამოცნობას ვცდილობ, მაგრამ ასეთი ემოციური ფეიერვერკი მაინც ნამეტანი მგონია.

საბოლოდ, ყველაფერი ტემპერამენტამდე დადის, სხვისი ტემპერამენტის განხილვა რა ჩემი საქმეა, არც თქვენ მოგაცდენდით, მაგრამ მობილურების არცთუ სახარბიელო კონტექსტში მოხსენიება აშკარად საინტერესო და სახალისო ფენომენია.

Continue Reading »

original_article-image-assenzio

მოლი ბლუმის სტუმართმოყვარეობა, მგონი, უკვე სრულიად ქართულ ბლოგოსფეროს კარგად მოეხსენება – აქ სტუმრისთვის კარი მუდამ ღიაა და მასპინძელიც ყოველთვის შორიახლო ტრიალებს. თუმცა მაინც არის ერთი გამორჩეული დღე, როცა კარზე ყველა დაკაკუნება განსაკუთრებით მახარებს და ეს სამი იანვარია. აი, ახლაც, როგორც კი ვერანდაზე ფეხის ხმა გავიგონე, მაშინვე ჩვეული, სასიამოვნო ფორიაქი ვიგრძენი – არ დაგვიწყებივართ და ამაზე დიდი საჩუქარი ჩემთვის არაფერია.

მობრძანდით, გეთაყვა, მობრძანდით და იმას ნუღარ მათქმევინებთ, რომ თავი ისე უნდა იგრძნოთ, როგორც საკუთარ სახლში – ადრეც არაერთხელ მითქვამს. აღარც ზამთრის ბაღის ჩვეულ ატრიბუტზე – აგიზგიზებულ ბუხარზე ვიტყვი რამეს, აღარც ღუნღულა პლედებსა და რბილ ბალიშებზე – უჩემოდაც მიაგნებთ და ისე მოკალათდებით, როგორც თქვენს გულს გაუხარდება. მე კი, სანამ გოჭის დაპიწკინებული ყურების, ნიგვზიანი ფხალეულისა და სულგუნის ხაჭაპურის დასაგემოვნებლად მიგიპატიჟებდეთ, აპერიტივს შემოგთავაზებთ, რა თქმა უნდა, პატარა ისტორიის თანხლებით – ტრადიციების ერთგულება თავისთავადაც ტრადიციაა, ასე არ არის?

Continue Reading »

bridget-joness-diary-geo-cover

აღარ:

  • დავლევ კვირის განმავლობაში თოთხმეტ ერთეულ ალკოჰოლზე მეტს.
  • მოვწევ.
  • მოვიქცევი ბოზივით სახლში ყოფნისას, ამის გადასაჩვევად წარმოვიდგენ, რომ ვიღაცები მითვალთვალებენ.
  • მივცემ თავს უფლებას, გამიტაცოს ალკოჰოლმა, სამუშაოზე გადამკვდარმა ხალხმა, ვალდებულების შიშით შეპყრობილმა ადამიანებმა, ცოლიანმა ან საყვარლიანმა მამაკაცებმა, ქალთმოძულეებმა, შოვინისტებმა, ტვინის მტყვნელებმა, მუქთამჭამელებმა, გარყვნილებმა.
  • დავუწყებ კუდში დევნას დანიელ კლივერს, რადგან საცოდაობაა ბოსის შეყვარება მის მანიპენივით.
  • დავიბოღმები, რომ არ მყავს მეგობარი მამაკაცი.

Continue Reading »

%d bloggers like this: