მგონი, პირველად ხდება – ისეთ წიგნზე გიყვებით, კითხვა რომ დავიწყე და ჯერ არ დამიმთავრებია.
სულსწრაფი არასოდეს ვყოფილვარ, მოთმინების უნარი საკმაოდ კარგი მაქვს, მაგრამ ამ პოსტს სამერმისოდ ვერ გადავდებ.
გასაზიარებელი ემოცია უკვე იმდენი დამიგროვდა, ბარე ორი, პატიოსნად გადაბულბულებული რომანი ვერ დამიტოვებდა.
ეგეც არ იყოს, თაკოსთვის მადლობის გადახდა მეჩქარება – ისე აქო და ადიდა ჯორჯ მარტინის საკულტო ქმნილება, ინტერესმა ამიტანა და ორიოდე კვირის წინ “ქინდლში” ვუკარი თავი – საამისო განწყობა რომ მექნება, თვალს გადავავლებ-მეთქი.
ჰოდა, ერთ მშვენიერ დღესაც გადავფურცლე… გადავფურცლე და მას მერე ყინულსა და ცეცხლს შუა ვარ მოქცეული.
