Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ქართული თარგმანი’

the gunslinger cover 3

ბევრჯერ მითქვამს აქაც და სხვაგანაც – ბიბლიოსერიები და ტომეულები ბავშვობიდან მიყვარს.

რა ჯობია, თაროზე რომ ჩამოამწკრივებ ნომრების მიხედვით და თვალსა და გულს ერთად ახარებს.

ისე არ გამიგოთ, თითქოს მარტო კოხტად მიწყობილი ტომების სილამაზე მხიბლავდეს. არც უმაგისობაა, ვინ ოხერი დავობს, მაგრამ მთავარი ხიბლი, როგორც ხვდებით, სხვა რამაა.

აი,  ბავშვობაში რომელი გერჩივნათ – სქელი წიგნი, დიდხანს რომ ჩაგიკოკლოზინებდათ ყელს, თუ თხელი, უცებ რომ ჩაგადნებოდათ ხელში? ჰოდა, აქაც ასეა. ბევრი ტომი ბევრ საკითხავს ნიშნავს და ნამდვილმა ბიბლიოფილმა მეტი რა უნდა ინატროს…

ოღონდ ამ ტომეულებს ერთი ნაკლი აქვთ – ჯერ პირველის გამოსვლამდე უნდა დაგაწყდეს ნერვები, მერე მეორეს უნდა ელოდო, მერე – მესამეს და ასე…

აგერ, “დიოგენეს” ყველა მაგარი წიგნი, რამდენიმე გამონაკლისს თუ არ ჩავთვლით, ამგვარ სერიებად აქვს გამოცემული.

(more…)

Read Full Post »

წიგნები, რომლებსაც აპრილში ველოდებით

firm coverმოლის ბლოგზე, ამ ბოლო დროს, ერთი სასიამოვნო და სასარგებლო ტრადიცია დამკვიდრდა – თქვენი მასპინძელი დროდადრო გამომცემლობებს ეხმიანება და მკითხველისთვის ყველაზე საინტერესო სიახლეების გრძელზე გრძელი სია მოაქვს.

დღეს იმ წიგნებზე ვაპირებ მოყოლას, აპრილის თვეში რომ გამოჩნდება მაღაზიებში და, ბიბლიოფილებო ამა ქვეყნისა, ყურადღებით იყავით, არაფერი გამოგრჩეთ.

პალიტრა L“-ს გონკურის პრემიის ახალი მფლობელის – მიშელ როსტენის “შვილი” გადმოუქართულებია; 21 წლის გარდაცვლილი ბიჭის ამბავი, თავად რომ ყვება სიკვდილის შემდეგ, ამო საკითხავი არ უნდა იყოს, მაგრამ ვინ თქვა, რომ წიგნები მხოლოდ გასართობად იწერება? თემაა ისეთი, გულგრილად გვერდს ვერ აუვლი; ავტორსაც უვარგია – საუკეთესო დებიუტისთვის გონკურს ასე ჰაიჰარად არავის აძლევენ; ჰოდა, ვნახოთ და განვსაჯოთ.

(more…)

Read Full Post »

სემუელ ბეკეტი. "მოლოი". "დიოგენეს ბიბლიოთეკა". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014

სემუელ ბეკეტი. “მოლოი”. “დიოგენეს ბიბლიოთეკა”. გამომცემლობა “დიოგენე”. თბილისი, 2014

ამ წიგნზე წერა გამიჭირდა.

გამიჭირდა არა იმიტომ, რომ ვინმე მაძალებს, მაინცდამაინც ამაზე დავწერო ან სათქმელს ვერ ვპოულობ, არა… უბრალოდ, ვფიქრობ, როგორ მივიტანო თქვენამდე სემუელ ბეკეტის “მოლოი” – წიგნი, რომლის წაკითხვასაც ყველას ვერ ურჩევ.

საქმე ის არის, რომ ბეკეტის ინტერპრეტაციას აზრი არ აქვს – ეს ის მწერალი არ არის, რომელიც უნდა გაშიფრო, გახსნა, ყველაფერს თავ-თავისი ადგილი მიუჩინო და ბოლომდე ჩასწვდე; არა, მისი შემოქმედება აბსურდის ხიბლით და იდუმალებითაა სავსე; ის არასოდეს გეტყვის სათქმელს ბოლომდე, არასოდეს აიხდის ნიღაბს და საშუალებას მოგცემს, იფიქრო და თავად გადაწყვიტო, რა უნდოდა ავტორს, რას ფიქრობდა, როცა ფიქრობდა და რატომ დაწერა ის, რაც დაწერა.

(more…)

Read Full Post »

რომენ გარი. "ამის იქით თქვენი ბილეთი აღარ გამოდგება". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014ამ ავტორზე ერთხელ უკვე დავწერე.

წიგნი, რომელზეც გიამბობდით, იმდენადვე დამთრგუნველი იყო, რამდენადაც კარგი – საკმაო ხანს გამყვა სიმძიმის შეგრძნება და მაშინ ვიფიქრე, რომენ გარი ის მწერალია, რომელიც აღგაფრთოვანებს, მაგრამ საყვარელი ავტორების რიცხვში მოხვედრა – ყოველ შემთხვევაში, ჩემთან – ცოტა გაუჭირდება-მეთქი.

მგონი, მაშინ ბევრი არაფერი მითქვამს თავად მწერლის შესახებ – გაკვრით ვახსენე, ებრაული წარმოშობის ფრანგი ლიტერატორია და გონკურების პრემიის ორჯერ მოპოვება მისტიფიკაციის წყალობით მოახერხა-მეთქი – ბუნებაში არარსებული ემილ აჟარი ძმისშვილად გაასაღა და უცნობ დებიუტანტად წარუდგინა საზოგადოებას.

საფრანგეთის გენერალური კონსული და საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი რომ იყო, ამაზე, მგონი, სულ არ ამომიღია ხმა.

მოკლედ, ყველაფერს ასწრებდა ეს კაცი; ისეთი მჩქეფარე ცხოვრებით ცხოვრობდა, ბევრი რომ ინატრებს. ბავშვობა კი გაატარა გაჭირვებასა და ხეტიალში, მაგრამ მოწიფულობისას ნამდვილად არ დაჰკლებია პატივი, და მაინც…

ასეთი სასოწარკვეთილი შემოქმედება სხვისი არ მეგულება და მომკალით.

(more…)

Read Full Post »

მაცუო ბაშო. "ნიოს ტბისაკენ",. გამომცემლობა "ინტელექტი". თბილისი, 2013

ბევრჯერ მითქვამს, პროზა ჩემთვის ყოველდღიური საკითხავია, ხოლო პოეზია – დელიკატესი, ერთგვარი ნუგბარი-მეთქი.

ამ ნუგბარიდან კი გამორჩევით სპარსულს და იაპონურს ვეტანები.

რობაიებზე სხვა დროს მოგიყვებით; დღეს ნიპონურ მინიმალისტიკას მივხედოთ, თან მიზეზი გვაქვს ისეთი, შენი მოწონებული…

მიყვარს-მეთქი, ვამბობ და, გასაგებია, მეორე კლასიდან არ მეყვარებოდა –  “ვეფხისტყაოსანივით” არ უსწავლებიათ სკოლაში.

რუსულ ინტელექტკლუბში ახსენა ცხონებულმა ვოროშილოვმა – კითხვა გამოეგზავნა მაყურებელს – და მაშინ გავიგე პირველად მაცუო ბაშოს სახელი.

(more…)

Read Full Post »

ძმები გრიმები. ზღაპრები. გამომცემლობა "პალიტრა L". თბილისი, 2013უჰ, როგორ მიყვარს ბავშვობაში დაბრუნება!

ამ დალოცვილ ხანას ზოგჯერ ბათუმის სურნელი მახსენებს, ზოგჯერ – მივიწყებული ფოტოები, ზოგჯერ –  დედისეული აჭარული ხაჭაპური… ასოციაცებს რა გამოლევს; მაგრამ ყველაზე მეტად მაშინ მიჩქარდება გული, სადმე იმ წიგნს რომ წავაწყდები, რომელსაც ოდესღაც თვალებგაფართოებული და სუნთქვაშეკრული ვკითხულობდი; ამ დროს თავი ისევ მთლად პატარა მგონია, უზრუნველი და უკიდეგანოდ ბედნიერი.

ჰოდა, ეს შაბათ-კვირა სულ ასეთი შეგრძნებებით გავატარე “პალიტრა L“-ის წყალობით – ძმები გრიმების ზღაპრების ახალთახალი გამოცემა მედო შინ და იმიტომ.

ისე, ჩინებულად გაფორმებული ორმაგი ყდა რომ გადავშალე და პირველ ზღაპარს დავხედე, ცოდვა გამხელილი სჯობს და პირკატა მეცა – აქამდე დარწმუნებული ვიყავი, რომ “წითელქუდას“ ლიტერატურული ვერსია ექსკლუზიურად მუსიე შარლ პეროს ეკუთვნოდა და აგერ არ დამხვდა გამოჭიმული?!

(more…)

Read Full Post »

The Code of the Woosters coverვისაც ჩემი შარშანდელი პოსტი “დაიკიდეთ ჯივზსა და ვუსტერთან ერთად!“ ახსოვს, არ გაუკვირდება, რომ როგორც კი “დიოგენეში“ პელემ გრენვილ ვუდჰაუსის “ვუსტერთა გვარის ღირსება“ აღმოვაჩინე, მაშინვე ჩანთაში ვუკარი თავი.

მე თქვენ გეტყვით და წასაკითხად ვერ მოვიცლიდი – გამწვავებული ბრონქიტის წყალობით ერთი კვირა უსირცხვილოდ ვიკოტრიალე საწოლში; ჰოდა, პირველი, რასაც ხელი წამოვავლე, სწორედ ზემოხსენებული წიგნი გახლდათ. წამოვავლე და ჩემი ხმაჩახლეჩილი სიცილით, მგონი, მეზობლებიც კი შევაწუხე.

არა, ახლა რომ ვუკვირდები, ეს ჩვენი ბერტი ვუსტერი ფრიად სერიოზული და წესიერი ახალგაზრდაა, უბრალოდ, ახლობლებში არ უმართლებს – სულ მათი წყალობით ეხვევა ხათაბალაში. აბა, საკუთარი დეიდა, რესპექტაბელური და სერიოზული ქალბატონი, მოსამართლის (თუნდაც გადამდგარის) მამულში ვერცხლის ძროხის მოსაპარად რომ გაგაგზავნის, რა უნდა ქნა?! არ წახვალ და დარჩები დეიდა დელიას ფრანგი მზარეულის, ანატოლის, კულინარიული სასწაულების გარეშე.

ძროხა ვთქვი, ძროხა, არაფერი მოგჩვენებიათ. ანტიკვარულ საკარაქეს ვგულისხმობ, მის გამო ატყდა მთელი ეს, როგორც თავად ბერტი იტყოდა, აურზაური.

(more…)

Read Full Post »

ა.ა. მილნი. "ვინი ფუუჰი". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2014მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკის შესახებ თუ გსმენიათ რამე და ისიც იცით, რა გაფაციცებით ვადევნებ თვალს საგამომცემლო სიახლეებს,  არ გაგიკვირდებათ, როცა გეტყვით, რომ ერთი სული მქონდა, როდის იხილავდა დღის სინათლეს ალან ალექსანდრ მილნის “ვინი ფუუჰის” დიდი ხნის წინ შეპირებულ თარგმანი.

კვასკვასა ყვითელ სუპერში გამოპრანჭული ცინცხალი “ფუუჰი” ლამის გამოსვლის დღესვე წამოვაცუხცუხე შინ და პირველი, ერთობ ნოსტალგიური იმპრესიებიც მაშინვე გაგიზიარეთ - რა მომათმენინებდა… ჰოდა, ახლა შეგვიძლია ემოციები გვერდზე გადავდოთ და დეტალებს ჩავუღრმავდეთ – მსოფლიოს საბავშვო ლიტერატურის შედევრი უდავოდ იმსახურებს მეორე პოსტს.

ალბათ, იმით უნდა დავიწყო, რომ გადმოქართულებულ “ფუუჰს” საკმაოზე მეტხანს და მოთმინებით ველოდი, თუმცა ასეთი ლოდინი არც მღლის და არც მაღიზიანებს – მირჩევნია, ცოტა მოვითმინო და ხარისხიანი პროდუქტი ვიგდო ხელთ; ეს ჩვენი “ფუუჰი” კი მართლა ჩინებული რამ არის  – დარწმუნებული ვარ, ამაში ყველაზე წუნია მკითხველიც კი ვერ შემომედავება.

ჯერ მარტო ილუსტრაციებია ისეთი, თვალიერებით ვერ გაძღები. ბლოგოსფეროს პირველმა ფუუჰოლოგმა, ლორდმა ვეიდერმა, სურათით იცნო – ერნესტ შეპარდის ნახატებიაო. არა, ქართველ ილუსტრატორებზე ძვირს რა მათქმევინებს, მაგრამ ორიგინალი მაინც მირჩევნია და რა ვქნა…

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 529 other followers

%d bloggers like this: